Triumphs and Laments – a project for Rome

Sinds een aantal weken is er veel bedrijvigheid te zien langs een deel van de oevers van de Tiber, specifiek gezegd vanaf de Ponto Sisto tot Ponto Mazzini. Tot voor kort was het voor mij niet helemaal duidelijk wat er nu aan de hand was maar nu is duidelijk dat er wordt toegewerkt naar 21 april aanstaande. Op deze datum viert Rome de stichting van de stad. Aanstaande donderdag zal dat de 2769ste verjaardag van Rome zijn. En om dit te vieren is de Zuid Afrikaanse kunstenaar William Kentrigde gevraagd de geschiedenis van Rome weer te geven in twee dimensionale kunst op een muur van 500 meter breed. (Kentrigde is een bekend kunstenaar die bijzondere animatiefilms, houtskooltekeningen en installaties maakt. Een terugkerend thema voor hem is de sociale ongelijkheid in Zuid- Afrika).

Voor dit project is het thema de geschiedenis van Rome. Deze worden door beeltenissen op de muur langs de Tiber op een niet chronologische volgorde weergegeven. Wandelend langs de piazza Tevere, zoals de oevers ook wel worden genoemd, moet je soms je nek verrekken om de kunstwerken goed te bekijken. De muren rijken hier zeker tot tien meter in de hoogte en het is juist die hoogte die maakt dat de kunstwerken echt tot leven lijken te komen. Zo is er een afbeelding van het ‘logo’ van Rome, de tweeling Romulus en Remus te samen met een wolvin te zien. Maar ook afbeeldingen van Julius Ceaser (eerste eeuw voor Chr) , Marcus Aurelius (keizer uit de tweede eeuw na Chr. grondlegger voor het bouwen van de stadsmuur) en Giordano Bruno (filosoof, priester in de 16 eeuw na Chr. die door de toenmalige Paus ter dood is veroordeeld) komen voorbij.

Wat Wiliam Kentrigde heeft gedaan lijkt bijna te simpel voor woorden. In de stad waar de auto’s en vespa’s hun motoren laten ronken en veelvuldig hun uitlaatgassen verspreiden gebruikt Kentrigde nu een zeer biologische manier om zijn kunst tentoon te stellen. Kentrigde is (te samen met honderden vrijwilligers) te werk gegaan met grote sjablonen die tegen de muren zijn gezet om de muur eromheen als het ware schoon te maken van de vuiligheid die zich de afgelopen jaren op de muren heeft vastgezet. Wat overblijft is een twee dimensionaal beeld die op de muur tot leven komt.

IMG_6474

Deze geheel natuurlijke wijze maakt dat de Romeinen en haar gasten hier voor de aankomende maanden, en mogelijks zelfs jaren, van kan genieten. Met de tijd zullen de weergaves vervagen. Rome wordt vaak omschreven als een soort openlucht theater, en dat is zeker waar en vanaf donderdag 21 april is Rome een kunstwerk rijker. Op deze datum zal het kunstwerk met ondersteuning van licht en muziek officieel worden geopend. En daar ga ik zeker proberen bij te zijn, de beelden zullen dan helemaal tot leven komen en zal een ieder mee nemen in een ware reis door de tijd.

Advertenties

storie d’amore da Roma

De stad Rome is, als we verschillende onderzoeken op internet moeten geloven, één van de meest romantische steden van Europa. Ik zal de laatste zijn die dat tegenspreekt. Zeker omdat, nu ik de stad steeds beter leer kennen, het mij opvalt dat er veel (eeuwenoude) liefdesverhalen in de stad terug te vinden zijn. Achter de mooiste, kleinste maar ook onopvallendste pleintjes schuilen mooie verhalen. Ik wil jullie hiervan graag laten mee genieten en zal dan ook met regelmaat een aparte blog schrijven over liefdesverhalen uit Rome.

 

 

l’inizio della primavera

Met de start van de lente zijn de weervoorspellingen in Rome ineens in één klap verbeterd. Daar waar het de afgelopen periode veelvuldig heeft geregend (waar ik dus zeker te weten niet voor naar Rome was gekomen) loopt het kwik ineens op naar plus 20 graden. Bloemen komen uit hun knoppen, de straten krijgen hun kleur terug en zelfs de gemiddelde Italiaan durft de afgelopen dagen een laagje kleding uit te trekken. De geur van verse bloemen in de straat mengt zich met de geur van verse koffie, dolci en pizza.

Met de oplopende temperaturen in Rome was het voor mij even tijd om voor vijf daagjes naar Nederland te vliegen. De bruiloft van Sander en Priscilla maakte namelijk zijn opwachting. Met nog maar een paar dagen te gaan merkte ik dat de spanning bij iedereen zo langzamerhand wel op ging lopen. De laatste puntjes op de i en toen was het 8 april. De dag dat mijn broer zijn schrijverstalent middels een gedichtje op Facebook uitte en openlijk zijn liefde voor Priscilla (wederom) kenbaar maakte. Het was een liefdevolle, warme en inspirerende dag. De dag dat niet alleen het bruidspaar er schitterend uitzag maar ook mijn nichtje in haar prinsessenjurk de harten van vele heeft gestolen!! En hoewel je bij haar nooit hoeft te twijfelen of ze wel zal glimlachen op de foto leek het deze dag alsof ze iedereen nog meer een plezier wilde doen en heeft ze met haar lach, haar applaus en vrolijke houding de dag voor iedereen nog een beetje mooier gemaakt.

De bruiloft van Sander & Priscilla was voor mij ook het moment om veel familie en vrienden weer even kort te zien. Ook heb ik gelukkig nog een bliksem bezoek aan Rotterdam kunnen brengen en vriendinnetjes kunnen ontmoeten. De tijd in Rome is echt voorbij gevlogen en wat is er een hoop gebeurd in de afgelopen maanden dus er was genoeg om over bij te praten. Het was ontzettend fijn om iedereen te zien en wat voel ik mij een bevoorrecht mens met zoveel lieve mensen om mij heen. Allemaal even betrokken, bezorgd en hoopvol voor de toekomst.

En dan na vijf, hectische en chaotische, dagen was het weer tijd om in het vliegtuig te stappen en terug naar ‘huis’ te gaan. Op naar een nieuw appartement en nieuwe huisgenoot, dus opnieuw wennen aan een nieuwe omgeving. De eerste dagen in het huis verlopen goed al ben ik alweer voor wat verrassingen komen te staan. Francesca is een ‘echte’ Italiaanse maar met een hard van goud. Bij onze kennismaking heeft ze me verteld dat ze haar kamer eens per maand verhuurd via airbnb en/of couchsurfing. Voor mijn vertrek naar Nederland had ze echter ook ‘gasten’ in het huis. (Lees: getrouwde ex vriend met zijn (nieuwe) vriendin). En ook bij terugkomst uit Nederland werd ik verwelkomt door nieuwe gasten. Lieve Francesca vindt het moeilijk om ‘nee’ te zeggen en beland op deze manier zelf snel op de bank in de woonkamer. Alhoewel de start in het nieuwe appartement dus ook wat chaotisch verloopt heb ik er wel vertrouwen in dat met de start van de lente, de start van een nieuwe maand het allemaal wel goed gaat komen.

Marzo pazzo

In Nederland kennen we het spreekwoord ‘maart roert zijn staart’ als het gaat om de stormachtige weersomstandigheden die in de maand maart kunnen plaatsvinden. In Italië zeggen ze hierover marzo pazzo. Het weer in maart in Italië is, tot de dag van vandaag, alleen maar mooier aan het worden. Stormachtig is het echter wel (in mijn hoofd) geweest. De maand maart heeft in het teken gestaan van bezoek ontvangen uit Nederland, huis zoeken, verder oriënteren op werk gebied, Italiaans leren, blijven schrijven/ bloggen en vooral blijven genieten. Een aardig lijstje voor iemand die alles gestructureerd en grondig wil aanpakken. De les van de maand maart is dan ook geweest dat je soms niet alles te gelijk kan en er prioriteitenlijstjes gemaakt moeten worden. Zeker omdat ik erachter kwam dat het genieten in de laatste periode er vaak bij in is geschoten. Dus heb ik het zoeken naar een huisje en blijven genieten even op de bovenste plek gezet.

Het zoeken naar een huisje heeft mij op onverwachte bijzondere plekken gebracht. Een voorbeeld van zo’n bijzondere plek is het huis van Gian Lorenzo Bernini geweest. Eén van de bekendste architecten en beeldhouwers uit Italië in de barok periode (17de eeuw). Even rond mogen lopen in het huis waar Bernini heeft bedacht hoe het plein voor de Sint Pietersbasiliek er uit moet zien en waar hij de eerste schetsen maakte van zijn ‘Apollo en Daphne’ beeld was een bijzondere bezichtiging van een huis. Echter heeft het zoeken naar een huis ook een keerzijde en zeggen advertenties ook niet alles. Ook leer je hierbij de Italiaanse cultuur ook weer wat beter kennen, helaas niet altijd even positief. Daarbij kwam, dat het gevoel bij mij alleen maar sterker werd dat ik een kamer/ huisje nodig heb waar ik echt kan thuis komen en waar je totaal kan ontspannen. Dit maakte mijn lijstje met eisen helaas alleen maar langer, haha. Maar de aanhouder wint en per 15 april kan ik naar een, zoals de eerste indrukken waren, hele fijne plek.

En dan genieten…. de bezoeken uit Nederland zijn een welkome afleiding geweest van al de bezichtigingen van de huizen. Het begon begin maart met Wouter. De komst van Wouter maakte de drie-eenheid van vorig jaar (Wouter, Carine en Esther) voor een paar dagen weer even compleet! Met zijn drieën op zoek naar nieuwe plekken in Rome heeft mooie herinneringen gebracht aan vorig jaar. Het volgende bezoek was van mama en Rieta. Vijf dagen fietsend en wandelend door de stad. De maand is afgesloten met een bliksem bezoek van Martijn en Amy. In één dag Rome beleven en de sfeer proeven is een uitdaging maar volgens mij best goed gelukt.

Ik vind het heerlijk om mensen te ontvangen maar het afscheid nemen van mensen blijft een onderdeel wat ik graag oversla. Volgende week vlieg ik zelf even voor een paar dagen naar Nederland. De trouwdag van Sander en Priscilla staat voor de deur. Mooi moment om iedereen weer even te zien, al kan ik nu alweer tegen het afscheid opzien maar eerst….. GENIETEN. Dus ik tel dagen af naar april; nieuwe maand nieuwe kansen want om dan in de (weer) spreekwoorden te blijven. April doet wat hij wil…….

Mangiare

Eén van de voordelen van het wonen in Rome is natuurlijk het kunnen genieten van het heerlijke eten en drinken. En dat begint al bij de ochtend. Een goede start van de dag begint voor de Italiaan in een koffie barretje. Aldaar haalt men een cappuccino met een kleine dolci, oftewel een croissantje naturel of gevuld met jam, crème of chocolade. Maar met het schrijven van deze eerste zinnen stuit ik al op weerstand bij mezelf….. wanneer je deze woorden in het Nederlands uitspreekt (mogelijk gepaard met mijn ietwat Rotterdamse tongval zo nu en dan) klinkt het allemaal een stuk minder lekker. Dus we beginnen opnieuw, de dag in Rome wordt gestart met een cappuccino con cornetto semplice, marmelade, crema o cioccolato. (klinkt beter toch?). Na het nuttigen van de prima colazione kan er gestart worden met de (werk)dag. In ieder geval totdat de lunch (pranzo) zich weer aanbiedt. En met de komst van de lunch of het diner zijn de keuzes eindeloos. Pizza, pasta, risotto enz.

In de afgelopen eeuwen hebben de Romeinen hun eigen specialiteiten op de kaart gezet. Te denken aan de pasta all’amatriciana (pasta met wangspek van het varken), pasta cacio e pepe (pasta met pecoroni kaas en zwarte peper) of pasta carbonara (bij een ieder wel bekend maar dan zonder het gebruik van room). Van deze gerechten gaat het verhaal dat ze hun oorsprong kennen in Rome maar dat is voor veel gerechten echter niet waar. Bijvoorbeeld de pasta all’amatriciana kent zijn oorsprong uit een plaatsje genaamd Amatrice, een klein plaatsje niet ver van Rome. En wat te denken van de pizza, Het zijn vooral de Napolitanen die de eer opeisen dat zij de pizza hebben uitgevonden. Er kan met een vrij grote zekerheid gezegd worden dat de pizza Margherita vernoemd is naar de vrouw van de tweede koning van Italië, koningin Margherita. Toen koning Umberto I met zijn vrouw Margherita op reis was in Napels was daar een pizza bakker die voor de koningin een pizza wilde maken. Hij bakte er drie waarvan één in de kleuren van de Italiaanse vlag. Oftewel tomatensaus (rood), mozzarella (wit) en blaadjes met basilicum (groen). Koningin Margherita vond deze pizza het lekkerst waarna deze naar haar is vernoemd!

Genoeg keuze dus voor een goede lunch of een diner. Let wel, in Nederland zijn we gewend om, wanneer we uit eten gaan, te wachten met eten voordat iedereen zijn bord voor zijn neus heeft. In Italië kent men echter het gezegde ‘la pasta non aspetta’. Pasta wacht niet. De pasta wordt geserveerd op het moment dat de kok vindt dat de past het beste is. Wachten totdat iedereen aan tafel ook een gerecht voor zich heeft levert niet alleen koud eten op maar zeker ook een teleurgestelde en mogelijk een kok die zich gekrenkt voelt. En dan afsluitend aan het diner drinkt een echte Italiaan een klein likeurtje om de spijsvertering op gang te helpen. Blijkbaar erg belangrijk voor de Italianen. Dus drink de limoncello die je hier en daar aangeboden krijgt maar gewoon op anders heb je ‘de Italiaan’ straks tot tweemaal toe gekrenkt.

Samenvattend kan je zeggen dat elke maaltijd voor de Italiaan belangrijk is. Wanneer de Italiaan niet eet praat hij hoogst waarschijnlijk wel over eten. Zo mangiare, mangiare…. buon appetito!!

Gianicolo

Zoals bij vele bekend is Rome gebouwd op zeven heuvels. Voor degene die eerder in Rome is geweest is het ook bekend dat er veel meer heuveltjes te vinden zijn in deze stad dan de beroemde zeven. Eén van de, nog redelijk onontdekte, is de Gianicolo (Janiculum naar het Nederlands vertaald). Door sommige wordt deze de 8ste heuvel genoemd omdat de stadsmuren van Rome, gebouwd in de 3de eeuw na Chr. rondom deze heuvel is gebouwd. Deze prachtige heuvel ligt aan de ‘andere’ kant van de Tiber, aan dezelfde kant alwaar Vaticaanstad zich bevindt en onder andere via de wijk Trastevere kan je deze heuvel bereiken. In mijn ontmoetingen met toeristen in Rome kom ik er steeds meer achter dat deze heuvel helemaal niet zo bekend is bij de toeristen en dat is zonde want het is zeker de moeite waard om de klim naar boven te maken. En voor de niet-klimmers onder ons…. Er gaat ook een bus.

Boven aan de top van de heuvel kom je uit op het piazzale Garibaldi. Duidelijk herkenbaar aan het grote standbeeld ter ere van Signore Garibaldi. Hij staat bekend als grondlegger van de Italiaanse eenheid in 1871, oftewel hij ging tegen de paus in en vormde het land zoals we deze nu kennen, met Rome als hoofdstad. Bij het standbeeld is tevens, als eerbetoon aan Rome, de Romeinse wolvin met de tweeling Romulus en Remus afgebeeld. Maar het ruiterstandbeeld is niet het enige wat deze heuvel bijzonder maakt. Natuurlijk heb je vanaf hier ook weer een fantastisch uitzicht over de stad en kan je bij de uitzichten over Rome je gedachte weer de vrije loop laten. Maar net onder het ruiterstandbeeld van Garibaldi bevindt zich een lager gelegen plateau. Op dit plateau vindt dagelijks een korte ceremonie, onder leiding van een drietal soldaten, plaats. Om 12:00 uur wordt hier, naar goed gebruik sinds 1 december 1847, een kanonschot (een losse flodder natuurlijk) afgeschoten. Vroeger gebeurde dit bij de Engelenburcht maar sinds 1904 vindt dit plaats op de Gianicolo. Het afschieten van een kanonskogel had vroeger als doel om alle klokken gelijk te zetten en alle kerkklokken dus op hetzelfde moment te laten luiden. Het afschieten van het kanon wordt nu gedaan als eerbetoon aan vroegere tijden. 3,2,1…. BAM!!

Wanneer je met de bus de heuvel bent opgegaan heb je slechts nog maar één kant van de heuvel gezien. En een wandeling naar beneden is meer dan de moeite waard. Een niet te missen stop is dat fontana dell’ Aqua Paola. Een grote fontein gebouwd in de zestiende eeuw. Zoals bijna alle gebouwen, fonteinen en dergelijke is ook deze gebouwd in opdracht van een paus. De opdracht tot het bouwen van de fontein had te maken dat er op de heuvel geen plek was waar de bewoners schoon drinkwater konden krijgen. Klinkt als een genereus gebaar van de paus maar om de bouw te financieren heeft de paus de ‘belastingen’ verhoogd op onder andere wijn. Het moge duidelijk zijn dat de bewoners hier minder blij mee waren. Los van het geld wat de paus ontving van de burgers heeft hij, voornamelijk bij het Forum Romanum, stenen en marmer gestolen om de bouw compleet te maken. En alle toeristen zich maar afvragen waarom sommige gebouwen er slechts nog maar voor de helft staan…..

Door de weken heen leer ik Rome en zijn verhalen steeds beter kennen. Onontdekte plekken worden bekend en tonen hun eigen verhalen. Deze stad blijft mij verbazen en verwonderen! Dus nog altijd La Dolce Vita…..

 

 

 

Hit the road in Rome

En toen was het maart en ben ik alweer twee maanden in Rome. De eerste twee maanden in Italië hebben vooral in het teken gestaan om te genieten van het niets hoeven, dingen los laten, nieuwe dingen ervaren en nieuwe uitdagingen aangaan. Eén van de nieuwe ervaringen en uitdagingen houdt in dat ik maandelijkse een blog mag schrijven voor de website Ciao Tutti (www.ciaotutti.nl).

Een kleine financiële zekerheid heb ik de afgelopen maanden mogen halen bij Bici & Baci. Het bedrijf waar ik vorig jaar reeds drie maanden voor heb mogen werken. Toeristen per fiets rondleiden in een stad die mij zo dierbaar is geworden en die mij op geen enkele manier teleurstelt of van zelfsprekend wordt is dus ook echt geen straf en vind ik nog altijd leuk om te doen. En toch zit er in mijn achterhoofd altijd dat stemmetje wat mij eraan herinnert dat deze situatie niet eeuwig kan duren en wil ik mij ergens ook weer nuttig wil voelen. Dat (knagende) gevoel en de vraag van Bici & Baci om terug te keren binnen het bedrijf hebben de laatste week centraal gestaan. Zowel Carine als ik hebben het voorstel gekregen om een fulltime baan te delen. Uiteindelijk hebben de gesprekken hierover niet geleid tot een vorm van samenwerking waarin alle partijen een goed gevoel hadden en hebben we bedankt voor het aanbod. Enerzijds overheerst de opluchting maar anderzijds voelt het ook als een teleurstelling dat alle inspanningen van vorig jaar niet tot een constructieve samenwerking voor het nieuwe toeristen seizoen hebben mogen leiden.

Na de teleurstellende gesprekken zijn Carine en ik afgereisd naar Montecatini en hebben we gegeten, gedronken, geslapen maar ook nieuwe plannen gemaakt. De vriendschap tussen Carine en mij kent, onder andere de liefde voor Rome als bindende factor. Bijna een jaar na onze eerste kennismaking gaan we nog dagelijks de straten van Rome op en genieten we van alles wat het historisch en het hedendaagse Romeinse leven te bieden heeft. Dus met wat voor gevoel ook; geluk of misschien een mindere dag “hit the road in Rome” en de glimlach en het gevoel van luxe en mogelijkheden keert terug. Tevens halen we er beide veel plezier uit om andere mensen kennis te laten maken met de schoonheid van Rome. Kort na onze eerste ontmoeting, nu bijna één jaar geleden, maken we onderling al grappen dat we eigenlijk geen andere bedrijven nodig hebben om onze passies te delen met anderen. Wij kunnen dit ook zelf organiseren!! Mogelijk is DIT dus wel het moment om ons hoofd boven het maaiveld uit te steken, mogelijkheden te onderzoeken en een nieuwe uitdaging aan te gaan. Dus weg met het gevoel van teleurstelling, wij keren terug naar de straten van Rome en zeggen tegen elkaar ‘hit the road’ en waar deze weg eindigt weten we allebei niet. Maar met ‘hit the road in Rome’ gaan we onze eigen weg in.

Vooruitkijkend is de maand maart eigenlijk nu al geslaagd. Vanaf 2 maart ben ik gastblogger van de website Ciao tutti en vanaf 4 maart zal “Hit the road in Rome” op Facebook te vinden zijn en staan we klaar om toeristen, te voet, op de fiets of op de segway, mee te nemen de straten van Rome op en zal het genieten van de stad centraal blijven staan.

FIAT 500

Sinds een aantal jaren is de FIAT 500 weer helemaal terug in het huidige straatbeeld. De auto die zijn oorsprong kent in Turijn maar nog altijd in de straten van Rome veelvuldig is terug te vinden. I like them, a lot!! Sterker nog, ik maak van elke oude FIAT 500 die ik tegen kom een foto. Een gewoonte die veel mensen lijken te hebben. Vaak betrap ik andere mensen ook op het maken van een foto van een oude FIAT. De meeste zitten vol met deuken, butsen, krassen en andere beschadigingen maar misschien is dat juist de charme van de auto. Onverwoestbaar in de Eeuwige stad….

Na enige research kwam ik erachter dat dit jaar, 2016, de 80ste verjaardag van de FIAT 500 wordt gevierd. 80 jaar waarin de FIAT 500 ongeveer 9 keer officieel van model veranderde maar waarin weer allerlei sub categorieën te verkrijgen waren. Het verschil in model werd benoemd met een letter; de D, F, L, K, R enzovoort, al bleef het in de volksmond altijd gewoon de 500. De oorsprong van de 500 ligt in 1936 met de FIAT 500 topolino, oftewel een muisje. Dit muisje is bijna 20 jaar lang geproduceerd en kende een maximale snelheid van 85 kilometer per uur. Maar de FIAT 500 waar de huidige FIAT op is gebaseerd is het offciele tweede model en werd in 1957 voor het eerst geproduceerd. De versies die in dat jaar zijn gemaakt kende geen verwarming, geen achterbank en geen draaibare zijramen. Wel had dit model een open dak tot aan de achterklep waardoor het eigenlijk ook cabrio werd. De modellen hierna werden moderner waarbij ook het vermogen van de motoren steeds vaker is verbeterd. Het ‘einde’ van de FIAT 500 ligt in 1976, totdat hij precies 50 jaar na zijn introductie weer een nieuw leven kreeg. In een modern jasje weliswaar maar de nieuwe FIAT 500 wordt geroemd op het internet door de liefhebbers. Gezegd wordt dat de vormen hetzelfde zijn gebleven, het vermogen is zoals elke nieuwe productie verbeterd en het heeft haar ‘liefelijke’ uitstraling weten te behouden.

Liefelijk of niet, vorig jaar heb ik samen met vriendinnetje Thea kennis mogen maken met de FIAT 500. En onze ervaring was geen wederzijdse liefde. Ondanks dat we ook hebben ervaren dat het ‘vermogen’ en de maximale snelheid hoger ligt dat de eerste officiële FIAT 500 topolino maakte onze FIAT 500 wel een hoop geluid in de zin van piepen en knarsen. Na een ontmoeting met een uitermate vriendelijke service monteur hebben we de FIAT 500 toch maar ingeruild. De vraag is dan ook, wat maakt dat ik de behoefte voel om elke oude FIAT 500 op de foto te zetten?? Is het omdat zij met hun gebutste en beschadigde onderdelen nog altijd hun charme en aantrekkingskracht weten te behouden. Of misschien het gegeven dat alles wat in Rome staat met de jaren mooier wordt en meer wordt gewaardeerd. Ik weet het niet, maar tot die tijd maak ik gewoon van elke FIAT die ik zie een foto….

 

 

San Valentino, liefde in Rome

De dag van de liefde blijkt zijn oorsprong te hebben in Rome. Dat wist ik niet en eerlijk gezegd verbaasde mij dat omdat ik het nogal een commercieel feestje vind. Maar eigenlijk moet ik helemaal niet verbaasd zijn dat de oorsprong van deze dag ook in Rome ligt. Het spreekwoord luidt, alle wegen leiden naar Rome maar voor mij gaat het er steeds meer op lijken dat de wegen in Rome pas beginnen en vanaf hier verder gaan of op zich zelf gaan staan. En wanneer je Roma achterste voren leest staat er Amor, Italiaans voor liefde!!

Roma Amor

Maar oké terug naar de dag van de liefde….. de Romeinen herdenken op 14 februari San Valentino. Over de oorsprong van deze gedenkdag gaan verschillende verhalen (legendes). Waar alle verhalen het over eens zijn is dat er in 270 na Christus een priester leefde met de naam San Valentino. Eén legende vertelt het verhaal van San Valentino als de priester die verliefde stelletjes in het geheim in het echt verbond. Waarom in het geheim zal je je afvragen. In de periode van de derde eeuw leefde keizer Claudius II, hij voerde een strijd om zijn Romeinse Rijk te behouden. Om dat te bewerkstelligen was het wettelijk vastgelegd dat soldaten niet mochten trouwen. Ongehuwde mannen in het leger waren volgens keizer Claudius II eerder bereid te sterven indien zij geen vrouw hadden en hun leven alleen in het teken van het Romeinse leger stond. San Valentino brak dus met deze wet en heeft waarschijnlijk menig verliefd stel in het echt verbonden.

Omdat San Valentino, nadat hij was opgepakt, zich niet wilde bekeren naar het Romeinse, heidense, geloof is hij ter dood veroordeeld. Zoals goed gebruik in die tijd is hij eerst gemarteld nadat hij is onthoofd. Vlak voor zijn onthoofding zou San Valentino nog een briefje hebben achtergelaten, ‘van je valentijn’. Andere verhalen maken van San Valentino meer een barmhartige die mensen kon genezen. Zo zou hij voor zijn dood niet een briefje hebben achter gelaten maar een blind meisje weer haar zicht terug hebben gegeven. Hoe het ook zij, San Valentino stond voor liefde daar zijn alle verhalen het over eens. Het heeft tot de vijfde eeuw geduurd voordat 14 februari als heilige naamdag van San Valentino is benoemd.

Vele hebben aan mij gevraagd of ik voor de liefde voor een Italiaanse man naar Rome wilde verhuizen. Deze vraag krijg ik trouwens nog steeds best vaak. Om een ieder gelijk uit deze ‘Italiaanse droom’ te helpen het antwoord is nee. De afgelopen weken heb ik hierover met Nederlandse meiden, die zich ook in Rome gevestigd hebben, gesproken. Onze conclusie neigt toch naar het gegeven dat veel Italiaanse mannen ons ‘noordelijke’ temparement en vooral onze zelfstandigheid wat bedreigend vinden. Wij hebben toch vaak de dingen goed voor elkaar, oftewel fijne vrienden, een baan die we leuk vinden, goed salaris, eigen woning ed. Bij mijn afscheid van de Raad voor de Kinderbescherming heb ik het boekje ‘Italiaanse mannen’ geschreven door Pauline Valkenet gekregen. Dit moet ons, Nederlandse schones, een inkijkje geven in de vooroordelen dat de Italiaanse man slechts een macho, moederskindje en meester minnaar is. Dus misschien moet ik om de Italiaanse man echt te begrijpen dit boekje snel maar eens gaan uitpluizen en wie weet waar en met wie ik dan volgend jaar San Valentino vier………

I Dolci Passi

Wandelend en dwalend door de mooiste wijkjes van Rome. Hoe mooi is het als je een aantal passies dan kan delen met elkaar. Kort na mijn aankomst in Rome heb ik kennis mogen maken met Rosalie. Een Nederlands meisje die veel gelijkenissen met mij heeft aangaande het niet goed onder woorden kunnen brengen wat Rome nou juist zo bijzonder maakt. Maar middels haar i dolci passi tours (de zoete stapjes) probeert zij haar liefde voor Rome onder woorden te brengen en neemt zij toeristen mee op een wandeltour door een klein deel van de stad.

Afgelopen week kregen vriendinnetje Carine en ik een privé tour om op deze manier ook onze ervaringen over het ‘gidsen’ met elkaar te delen. Rosalie combineert haar wandel tours met een andere passie, en dat is eten. En laten wij daar nou ook gek op zijn. Omdat de tours wandelend worden volbracht geeft het de tijd en ruimte om een wijk goed te ontdekken, bezichtigen en onszelf weer te laten verbazen en te verwonderen. Al wandelend kwamen we op, ook voor ons, nog onbekende plekken van Rome. De joodse ghetto en Trastevere zijn twee wijken die, ondanks dat zij door de rivier de Tiber worden gescheiden, goed met elkaar te combineren zijn. De joodse ghetto ademt nog hun honderden jaren geschiedenis uit door de authentieke restaurantjes en delicatessen zaakjes. Vanaf de zestiende eeuw werden de regels voor joden strenger en maakte de Paus meer dan duidelijk dat hun geloof niet werd gerespecteerd, zij werden gedwongen om zich te bekeren tot het katholicisme. De joden werden verplicht zich enkel in deze wijk te begeven en ook hun handelswaar werd ingeperkt. Hier en daar op de muren vindt je nog aanwijzingen van de tijd dat de joden hier hebben gewoond. En zoals zoveel plekken in Rome kent ook deze wijk een mooi liefdesverhaal die gepaard gaat met dramatiek en mogelijk wat hoogmoed. Al wandelend hebben we nog mogen snoepen van een typische delicatesse, pizza deeg gevuld met noten en spijs.

De oversteek naar de wijk Trastevere kan vanuit de joodse ghetto middels de oudste brug van Rome. Trastevere betekend dan ook letterlijk ‘aan de andere zijde van de Tiber’. Het is een wijk die in de volksmond vroeger ook wel de ‘volkswijk’ genoemd werd. Slingerende straatjes, verstopte restaurantjes en kerken en onverwacht mooie hofjes waar de was droogt wappert nemen je mee weg van de drukte van de stad. Het voelt als een klein dorpje in plaats van een stad. Eén van de verstopte pareltjes in deze wijk is een koekjesfabriek!! Zo’n eentje waar je, als je binnen komt alles wil proeven en alwaar de bakkers je met een grote glimlach vol trots willen helpen.

Al met al voor ons een zeer geslaagde wandeling en een grote dank aan Rosalie om ons kennis te laten maken met deze onontdekte plekken…..

(voor iedereen die benieuwd is geworden naar de tour van Rosalie, zij is te vinden op Facebook “i dolci passi”)