Mangiare

Eén van de voordelen van het wonen in Rome is natuurlijk het kunnen genieten van het heerlijke eten en drinken. En dat begint al bij de ochtend. Een goede start van de dag begint voor de Italiaan in een koffie barretje. Aldaar haalt men een cappuccino met een kleine dolci, oftewel een croissantje naturel of gevuld met jam, crème of chocolade. Maar met het schrijven van deze eerste zinnen stuit ik al op weerstand bij mezelf….. wanneer je deze woorden in het Nederlands uitspreekt (mogelijk gepaard met mijn ietwat Rotterdamse tongval zo nu en dan) klinkt het allemaal een stuk minder lekker. Dus we beginnen opnieuw, de dag in Rome wordt gestart met een cappuccino con cornetto semplice, marmelade, crema o cioccolato. (klinkt beter toch?). Na het nuttigen van de prima colazione kan er gestart worden met de (werk)dag. In ieder geval totdat de lunch (pranzo) zich weer aanbiedt. En met de komst van de lunch of het diner zijn de keuzes eindeloos. Pizza, pasta, risotto enz.

In de afgelopen eeuwen hebben de Romeinen hun eigen specialiteiten op de kaart gezet. Te denken aan de pasta all’amatriciana (pasta met wangspek van het varken), pasta cacio e pepe (pasta met pecoroni kaas en zwarte peper) of pasta carbonara (bij een ieder wel bekend maar dan zonder het gebruik van room). Van deze gerechten gaat het verhaal dat ze hun oorsprong kennen in Rome maar dat is voor veel gerechten echter niet waar. Bijvoorbeeld de pasta all’amatriciana kent zijn oorsprong uit een plaatsje genaamd Amatrice, een klein plaatsje niet ver van Rome. En wat te denken van de pizza, Het zijn vooral de Napolitanen die de eer opeisen dat zij de pizza hebben uitgevonden. Er kan met een vrij grote zekerheid gezegd worden dat de pizza Margherita vernoemd is naar de vrouw van de tweede koning van Italië, koningin Margherita. Toen koning Umberto I met zijn vrouw Margherita op reis was in Napels was daar een pizza bakker die voor de koningin een pizza wilde maken. Hij bakte er drie waarvan één in de kleuren van de Italiaanse vlag. Oftewel tomatensaus (rood), mozzarella (wit) en blaadjes met basilicum (groen). Koningin Margherita vond deze pizza het lekkerst waarna deze naar haar is vernoemd!

Genoeg keuze dus voor een goede lunch of een diner. Let wel, in Nederland zijn we gewend om, wanneer we uit eten gaan, te wachten met eten voordat iedereen zijn bord voor zijn neus heeft. In Italië kent men echter het gezegde ‘la pasta non aspetta’. Pasta wacht niet. De pasta wordt geserveerd op het moment dat de kok vindt dat de past het beste is. Wachten totdat iedereen aan tafel ook een gerecht voor zich heeft levert niet alleen koud eten op maar zeker ook een teleurgestelde en mogelijk een kok die zich gekrenkt voelt. En dan afsluitend aan het diner drinkt een echte Italiaan een klein likeurtje om de spijsvertering op gang te helpen. Blijkbaar erg belangrijk voor de Italianen. Dus drink de limoncello die je hier en daar aangeboden krijgt maar gewoon op anders heb je ‘de Italiaan’ straks tot tweemaal toe gekrenkt.

Samenvattend kan je zeggen dat elke maaltijd voor de Italiaan belangrijk is. Wanneer de Italiaan niet eet praat hij hoogst waarschijnlijk wel over eten. Zo mangiare, mangiare…. buon appetito!!

Advertenties

Gianicolo

Zoals bij vele bekend is Rome gebouwd op zeven heuvels. Voor degene die eerder in Rome is geweest is het ook bekend dat er veel meer heuveltjes te vinden zijn in deze stad dan de beroemde zeven. Eén van de, nog redelijk onontdekte, is de Gianicolo (Janiculum naar het Nederlands vertaald). Door sommige wordt deze de 8ste heuvel genoemd omdat de stadsmuren van Rome, gebouwd in de 3de eeuw na Chr. rondom deze heuvel is gebouwd. Deze prachtige heuvel ligt aan de ‘andere’ kant van de Tiber, aan dezelfde kant alwaar Vaticaanstad zich bevindt en onder andere via de wijk Trastevere kan je deze heuvel bereiken. In mijn ontmoetingen met toeristen in Rome kom ik er steeds meer achter dat deze heuvel helemaal niet zo bekend is bij de toeristen en dat is zonde want het is zeker de moeite waard om de klim naar boven te maken. En voor de niet-klimmers onder ons…. Er gaat ook een bus.

Boven aan de top van de heuvel kom je uit op het piazzale Garibaldi. Duidelijk herkenbaar aan het grote standbeeld ter ere van Signore Garibaldi. Hij staat bekend als grondlegger van de Italiaanse eenheid in 1871, oftewel hij ging tegen de paus in en vormde het land zoals we deze nu kennen, met Rome als hoofdstad. Bij het standbeeld is tevens, als eerbetoon aan Rome, de Romeinse wolvin met de tweeling Romulus en Remus afgebeeld. Maar het ruiterstandbeeld is niet het enige wat deze heuvel bijzonder maakt. Natuurlijk heb je vanaf hier ook weer een fantastisch uitzicht over de stad en kan je bij de uitzichten over Rome je gedachte weer de vrije loop laten. Maar net onder het ruiterstandbeeld van Garibaldi bevindt zich een lager gelegen plateau. Op dit plateau vindt dagelijks een korte ceremonie, onder leiding van een drietal soldaten, plaats. Om 12:00 uur wordt hier, naar goed gebruik sinds 1 december 1847, een kanonschot (een losse flodder natuurlijk) afgeschoten. Vroeger gebeurde dit bij de Engelenburcht maar sinds 1904 vindt dit plaats op de Gianicolo. Het afschieten van een kanonskogel had vroeger als doel om alle klokken gelijk te zetten en alle kerkklokken dus op hetzelfde moment te laten luiden. Het afschieten van het kanon wordt nu gedaan als eerbetoon aan vroegere tijden. 3,2,1…. BAM!!

Wanneer je met de bus de heuvel bent opgegaan heb je slechts nog maar één kant van de heuvel gezien. En een wandeling naar beneden is meer dan de moeite waard. Een niet te missen stop is dat fontana dell’ Aqua Paola. Een grote fontein gebouwd in de zestiende eeuw. Zoals bijna alle gebouwen, fonteinen en dergelijke is ook deze gebouwd in opdracht van een paus. De opdracht tot het bouwen van de fontein had te maken dat er op de heuvel geen plek was waar de bewoners schoon drinkwater konden krijgen. Klinkt als een genereus gebaar van de paus maar om de bouw te financieren heeft de paus de ‘belastingen’ verhoogd op onder andere wijn. Het moge duidelijk zijn dat de bewoners hier minder blij mee waren. Los van het geld wat de paus ontving van de burgers heeft hij, voornamelijk bij het Forum Romanum, stenen en marmer gestolen om de bouw compleet te maken. En alle toeristen zich maar afvragen waarom sommige gebouwen er slechts nog maar voor de helft staan…..

Door de weken heen leer ik Rome en zijn verhalen steeds beter kennen. Onontdekte plekken worden bekend en tonen hun eigen verhalen. Deze stad blijft mij verbazen en verwonderen! Dus nog altijd La Dolce Vita…..

 

 

 

FIAT 500

Sinds een aantal jaren is de FIAT 500 weer helemaal terug in het huidige straatbeeld. De auto die zijn oorsprong kent in Turijn maar nog altijd in de straten van Rome veelvuldig is terug te vinden. I like them, a lot!! Sterker nog, ik maak van elke oude FIAT 500 die ik tegen kom een foto. Een gewoonte die veel mensen lijken te hebben. Vaak betrap ik andere mensen ook op het maken van een foto van een oude FIAT. De meeste zitten vol met deuken, butsen, krassen en andere beschadigingen maar misschien is dat juist de charme van de auto. Onverwoestbaar in de Eeuwige stad….

Na enige research kwam ik erachter dat dit jaar, 2016, de 80ste verjaardag van de FIAT 500 wordt gevierd. 80 jaar waarin de FIAT 500 ongeveer 9 keer officieel van model veranderde maar waarin weer allerlei sub categorieën te verkrijgen waren. Het verschil in model werd benoemd met een letter; de D, F, L, K, R enzovoort, al bleef het in de volksmond altijd gewoon de 500. De oorsprong van de 500 ligt in 1936 met de FIAT 500 topolino, oftewel een muisje. Dit muisje is bijna 20 jaar lang geproduceerd en kende een maximale snelheid van 85 kilometer per uur. Maar de FIAT 500 waar de huidige FIAT op is gebaseerd is het offciele tweede model en werd in 1957 voor het eerst geproduceerd. De versies die in dat jaar zijn gemaakt kende geen verwarming, geen achterbank en geen draaibare zijramen. Wel had dit model een open dak tot aan de achterklep waardoor het eigenlijk ook cabrio werd. De modellen hierna werden moderner waarbij ook het vermogen van de motoren steeds vaker is verbeterd. Het ‘einde’ van de FIAT 500 ligt in 1976, totdat hij precies 50 jaar na zijn introductie weer een nieuw leven kreeg. In een modern jasje weliswaar maar de nieuwe FIAT 500 wordt geroemd op het internet door de liefhebbers. Gezegd wordt dat de vormen hetzelfde zijn gebleven, het vermogen is zoals elke nieuwe productie verbeterd en het heeft haar ‘liefelijke’ uitstraling weten te behouden.

Liefelijk of niet, vorig jaar heb ik samen met vriendinnetje Thea kennis mogen maken met de FIAT 500. En onze ervaring was geen wederzijdse liefde. Ondanks dat we ook hebben ervaren dat het ‘vermogen’ en de maximale snelheid hoger ligt dat de eerste officiële FIAT 500 topolino maakte onze FIAT 500 wel een hoop geluid in de zin van piepen en knarsen. Na een ontmoeting met een uitermate vriendelijke service monteur hebben we de FIAT 500 toch maar ingeruild. De vraag is dan ook, wat maakt dat ik de behoefte voel om elke oude FIAT 500 op de foto te zetten?? Is het omdat zij met hun gebutste en beschadigde onderdelen nog altijd hun charme en aantrekkingskracht weten te behouden. Of misschien het gegeven dat alles wat in Rome staat met de jaren mooier wordt en meer wordt gewaardeerd. Ik weet het niet, maar tot die tijd maak ik gewoon van elke FIAT die ik zie een foto….

 

 

San Valentino, liefde in Rome

De dag van de liefde blijkt zijn oorsprong te hebben in Rome. Dat wist ik niet en eerlijk gezegd verbaasde mij dat omdat ik het nogal een commercieel feestje vind. Maar eigenlijk moet ik helemaal niet verbaasd zijn dat de oorsprong van deze dag ook in Rome ligt. Het spreekwoord luidt, alle wegen leiden naar Rome maar voor mij gaat het er steeds meer op lijken dat de wegen in Rome pas beginnen en vanaf hier verder gaan of op zich zelf gaan staan. En wanneer je Roma achterste voren leest staat er Amor, Italiaans voor liefde!!

Roma Amor

Maar oké terug naar de dag van de liefde….. de Romeinen herdenken op 14 februari San Valentino. Over de oorsprong van deze gedenkdag gaan verschillende verhalen (legendes). Waar alle verhalen het over eens zijn is dat er in 270 na Christus een priester leefde met de naam San Valentino. Eén legende vertelt het verhaal van San Valentino als de priester die verliefde stelletjes in het geheim in het echt verbond. Waarom in het geheim zal je je afvragen. In de periode van de derde eeuw leefde keizer Claudius II, hij voerde een strijd om zijn Romeinse Rijk te behouden. Om dat te bewerkstelligen was het wettelijk vastgelegd dat soldaten niet mochten trouwen. Ongehuwde mannen in het leger waren volgens keizer Claudius II eerder bereid te sterven indien zij geen vrouw hadden en hun leven alleen in het teken van het Romeinse leger stond. San Valentino brak dus met deze wet en heeft waarschijnlijk menig verliefd stel in het echt verbonden.

Omdat San Valentino, nadat hij was opgepakt, zich niet wilde bekeren naar het Romeinse, heidense, geloof is hij ter dood veroordeeld. Zoals goed gebruik in die tijd is hij eerst gemarteld nadat hij is onthoofd. Vlak voor zijn onthoofding zou San Valentino nog een briefje hebben achtergelaten, ‘van je valentijn’. Andere verhalen maken van San Valentino meer een barmhartige die mensen kon genezen. Zo zou hij voor zijn dood niet een briefje hebben achter gelaten maar een blind meisje weer haar zicht terug hebben gegeven. Hoe het ook zij, San Valentino stond voor liefde daar zijn alle verhalen het over eens. Het heeft tot de vijfde eeuw geduurd voordat 14 februari als heilige naamdag van San Valentino is benoemd.

Vele hebben aan mij gevraagd of ik voor de liefde voor een Italiaanse man naar Rome wilde verhuizen. Deze vraag krijg ik trouwens nog steeds best vaak. Om een ieder gelijk uit deze ‘Italiaanse droom’ te helpen het antwoord is nee. De afgelopen weken heb ik hierover met Nederlandse meiden, die zich ook in Rome gevestigd hebben, gesproken. Onze conclusie neigt toch naar het gegeven dat veel Italiaanse mannen ons ‘noordelijke’ temparement en vooral onze zelfstandigheid wat bedreigend vinden. Wij hebben toch vaak de dingen goed voor elkaar, oftewel fijne vrienden, een baan die we leuk vinden, goed salaris, eigen woning ed. Bij mijn afscheid van de Raad voor de Kinderbescherming heb ik het boekje ‘Italiaanse mannen’ geschreven door Pauline Valkenet gekregen. Dit moet ons, Nederlandse schones, een inkijkje geven in de vooroordelen dat de Italiaanse man slechts een macho, moederskindje en meester minnaar is. Dus misschien moet ik om de Italiaanse man echt te begrijpen dit boekje snel maar eens gaan uitpluizen en wie weet waar en met wie ik dan volgend jaar San Valentino vier………

I Dolci Passi

Wandelend en dwalend door de mooiste wijkjes van Rome. Hoe mooi is het als je een aantal passies dan kan delen met elkaar. Kort na mijn aankomst in Rome heb ik kennis mogen maken met Rosalie. Een Nederlands meisje die veel gelijkenissen met mij heeft aangaande het niet goed onder woorden kunnen brengen wat Rome nou juist zo bijzonder maakt. Maar middels haar i dolci passi tours (de zoete stapjes) probeert zij haar liefde voor Rome onder woorden te brengen en neemt zij toeristen mee op een wandeltour door een klein deel van de stad.

Afgelopen week kregen vriendinnetje Carine en ik een privé tour om op deze manier ook onze ervaringen over het ‘gidsen’ met elkaar te delen. Rosalie combineert haar wandel tours met een andere passie, en dat is eten. En laten wij daar nou ook gek op zijn. Omdat de tours wandelend worden volbracht geeft het de tijd en ruimte om een wijk goed te ontdekken, bezichtigen en onszelf weer te laten verbazen en te verwonderen. Al wandelend kwamen we op, ook voor ons, nog onbekende plekken van Rome. De joodse ghetto en Trastevere zijn twee wijken die, ondanks dat zij door de rivier de Tiber worden gescheiden, goed met elkaar te combineren zijn. De joodse ghetto ademt nog hun honderden jaren geschiedenis uit door de authentieke restaurantjes en delicatessen zaakjes. Vanaf de zestiende eeuw werden de regels voor joden strenger en maakte de Paus meer dan duidelijk dat hun geloof niet werd gerespecteerd, zij werden gedwongen om zich te bekeren tot het katholicisme. De joden werden verplicht zich enkel in deze wijk te begeven en ook hun handelswaar werd ingeperkt. Hier en daar op de muren vindt je nog aanwijzingen van de tijd dat de joden hier hebben gewoond. En zoals zoveel plekken in Rome kent ook deze wijk een mooi liefdesverhaal die gepaard gaat met dramatiek en mogelijk wat hoogmoed. Al wandelend hebben we nog mogen snoepen van een typische delicatesse, pizza deeg gevuld met noten en spijs.

De oversteek naar de wijk Trastevere kan vanuit de joodse ghetto middels de oudste brug van Rome. Trastevere betekend dan ook letterlijk ‘aan de andere zijde van de Tiber’. Het is een wijk die in de volksmond vroeger ook wel de ‘volkswijk’ genoemd werd. Slingerende straatjes, verstopte restaurantjes en kerken en onverwacht mooie hofjes waar de was droogt wappert nemen je mee weg van de drukte van de stad. Het voelt als een klein dorpje in plaats van een stad. Eén van de verstopte pareltjes in deze wijk is een koekjesfabriek!! Zo’n eentje waar je, als je binnen komt alles wil proeven en alwaar de bakkers je met een grote glimlach vol trots willen helpen.

Al met al voor ons een zeer geslaagde wandeling en een grote dank aan Rosalie om ons kennis te laten maken met deze onontdekte plekken…..

(voor iedereen die benieuwd is geworden naar de tour van Rosalie, zij is te vinden op Facebook “i dolci passi”)

Fine settimana italiano

Een weekendje weg in Italië is zo mogelijk nog meer een luxe dan in Nederland. En zeker als ik een weekend mag doorbrengen in Montecatini, een klein dorpje in Toscane. Mijn lieve vriendinnetje Carine bevindt zich regelmatig in dit kleine dorp en runt daar een heus olijven festijn.

Maar het dorpje Montecatini heeft iets magisch, het betovert je. Volgens de inwoners telt het dorpje zelf niet meer dan 600 inwoners, iets wat beangstigd kan werken voor een stadsmeisje maar hier als een warme deken voelt. Het dorp telt verder één bakkerij, één bar, een dorpsplein alwaar de mannen in de zomer zich aan de ene kant bevinden en de vrouwen aan de andere kant. Wat vooral opvalt bij de inwoners is hun gastvrijheid, vriendelijkheid en toegankelijkheid. Maar mogelijk ook door de ligging van het dorp en het huis van Carine, op een berg, wordt je betovert door de natuur die je om je heen ziet en de ruimte die je hierdoor voelt. Maar ook de geur, alles ruikt fris, nieuw en vers. Mogelijk ingegeven door het feit dat het strand op een  klein half uurtje rijden te vinden is. En dan heb ik nog niet eens gesproken over de stilte…. de intense stilte die daar zo goed te verdragen is maken de plek bijzonder magisch.

De dag in Montecatini begint voor de inwoners in de bar alwaar een espresso (of cappuccino) met dolci wordt genuttigd. Goed voorbeeld doet volgen dus de afgelopen dagen zijn ook wij de dag zo begonnen. Gevolgd door een lunch, aperitvo en diner, en dat dan een aantal dagen achter elkaar. Volgens goed Italiaans gebruik staat zo’n weekend in het teken van eten en praten over eten. Zaterdagavond werden we ‘getrakteerd’ op een diner in één van de plaatselijke restaurants. Een lange tafel met een gezelschap van ongeveer twintig man maakte het een ware galbani/bertoli reclame. Verse vis in allerlei vormen werden zowel in de pasta als bij de secondo (hoofdgerecht) geserveerd zoals alleen dat in Italië kan. Afgemaakt met een mooie witte wijn. Lege glazen lijken een ‘doodzonde’ in dit dorp en achteraf hebben we ons allemaal afgevraagd hoeveel we nou wel of niet gedronken hadden. Maar juist aan deze tafel voel je de gastvrijheid, de betrokkenheid en interesses van de bewoners. Al begrijpen we ook dat de aanwezigheid van vier Nederlandse dames aan tafel al voor genoeg ophef in het kleine dorpje zorgt.

Afgelopen weekend hebben we gesproken over ‘the Italian dream’. Eerlijk is eerlijk, afgelopen weekend was zoals deze alleen in je dromen voorbij komt…..

 

 

 

Roma, mi piace

Het besef komt steeds meer dat deze reis voor het ‘echie’ is en niet zomaar (weer) eens een paar maanden er tussenuit. Dit geeft me een intens vrij en vooral een rijk gevoel en ik denk dan ook met regelmaat… Rome, je zal er maar wonen! Overal pracht en praal om me heen, duizenden jaren geschiedenis met het ene verhaal wat nog mooier is dan het andere verhaal, met op bijna elke hoek van de straat een beeld, gebouw of kerk waar je zicht naar toe getrokken wordt en waarbij de gedachtes de vrije loop gaan. Maar Rome kent ook een andere kant, dit is de chaotische, hectisch ietwat hysterische kant. Denk aan het verkeer, het getoeter, de ruzies die op straat gemaakt worden, het constante getelefoneer van mensen en het gekwebbel van de mannetjes die vrijwel dagelijks bij elkaar komen. (Bewijst maar weer eens dat heus niet alleen vrouwen kwebbelen of roddelen). IMG_5317 (Edited)

En om nou juist even deze kant van Rome te ontvluchten vind ik het heerlijk om Rome letterlijk van een ander perspectief te zien. Met menig fietstourtje die ik onderneem om wat centjes bij de te verdienen jaag ik de toeristen één van de heuvels van Rome op. Bijna niets kan tegen de Giardino degli Aranci (sinaasappel tuin op de Aventijn heuvel) en het uitzicht wat je daar op de Sint Pietersbasiliek hebt, op. Ik zeg bijna niets….want dan ben je nog niet op de koepel van de Sint Pieterbasiliek zelf geweest. Een bezoek aan de Sint Pietersbasiliek en het Sint Pietersplein zijn voor vele mensen een reden om naar Rome te komen en is voor mij ook nog altijd, ondanks de hectiek van de toeristen, een plek waar ik graag kom. De grootste kerk van de wereld kent een geschiedenis die start rond 64 na Chr. Dit is de plek waar Petrus aan zijn voeten is gekruisigd toen hij als martelaar ter dood werd veroordeeld. Drie eeuwen hierna werd besloten om op zijn, vermoedelijke, graf een basiliek te bouwen ter eren van het christelijke geloof. De kerk zelf kent een bouwperiode van eeuwen en de meest prestigieuze architecten (uit hun tijd) hebben hun steentje hieraan bijgedragen.

Alleen de klim is al een onderneming waard… halverwege kom je eerst op de galerie die je vanaf boven een aanzicht geeft op het interieur van deze kerk. Vandaaruit kom je op het dakterras aan de voet van de koepel. Dit is de plek om de koepel van dichtbij te bewonderen en ook de beelden op het voorportaal aan de achterkant te bekijken. Echter ben je dan pas halverwege en middels een steeds smaller wordende trap die zich bevindt tussen de binnen- en buiten schil van de koepel loop je naar boven. Je staat dan op 132,5 meter hoogte en hebt een waanzinnig panoramisch uitzicht over de stad Rome.

Ik kan geen genoeg krijgen van de panorama uitzichten van Rome, ze brengen me rust, geven me nieuwe ideeën en het enige wat ik denk…. Rome, je zou er maar wonen!!

Neve a Roma??

Na verscheidene uitgebreide maaltijden vol met pasta’s en wijnen was het tijd om weer even wat actiefs te ondernemen. Dus een redelijke ‘lazy’ zondag bracht mij, in mijn hardloop schoenen, in een van de mooiste parken van Rome, Parco della Caffarella. Dit park hoort bij de Via Appia (de oudste weg van de wereld) en is een beschermd natuurgebied.

Al lopend, genietend en nadenkend over een thema voor mijn volgende blog werd de eerst zo mooie blauwe lucht hier en daar al wat donkerder. In de stad die bijna 2500 zonuren en 89 dagen neerslag per jaar telt, beschreven wordt als een klimaat met warme zomers en milde winters werd ik overhalen door natte sneeuw!! Een glimlach en een lachbui over dit schitterende moment kon ik niet onderdrukken. Het was kort maar schitterend om half in de zon, half in de natte sneeuw in Rome te lopen.

Maar…. sneeuw in Rome, kan dat? Bij thuiskomst leerde een zoektocht over het internet mij dat slechts 1% van de gemiddelde jaarlijkse neerslagsom in de vorm van sneeuw is en als het een keer sneeuwt het meestal beperkt blijft tot natte sneeuw. Al lezende bedacht ik mij dat ik onlangs met mijn huisgenoot had gesproken over sneeuw in Rome. En had hij niet gezegd dat het zeldzaam is maar wel voorkomt? En ja, een verdere speurtocht leerde mij dat er in februari 2012 een heuse sneeuwbui over de stad heeft getrokken die het dagelijkse leven van Rome voor enkele dagen in zijn greep heeft gehouden. Geen metro, treinen en winkels die geplunderd werden.

Naast deze enigszins geruststellende cijfers ben ik ook tot de ontdekking gekomen dat het elk jaar op 5 augustus sneeuwt in Rome, en wel in de Santa Maria Maggiore. Een legende vertelt het verhaal van een zekere Johannes van Rome en zijn vrouw. Op 5 augustus 356 hadden zij dezelfde droom. In de droom kregen zij van Maria de opdracht een nieuwe kerk te stichten op een van de zeven heuvels van Rome, de plek van deze nieuw te bouwen kerk zou worden aangegeven door sneeuw. De droom is voorgelegd aan de toenmalige paus en deze beweerde exact dezelfde droom te hebben gehad. De paus, Johannes en diens vrouw vonden op de heuvel Esquilijn sneeuw in de vorm van het fundament van een kerk, waarop direct gestart is met de bouw van de kerk. In 432 werd deze kerk herbouwd, dit werd de Santa Maria Maggiore oftewel één van de zeven pelgrimskerken en één van de vier pauselijke basilieken van Rome. Om Maria te eren en ter nagedachtenis van deze gebeurtenis worden er jaarlijks op 5 augustus witte bloemen blaadjes van boven in de kerk naar beneden los gelaten.

Sneeuw in Rome blijkt dus een jaarlijks terugkerende gebeurtenis en kent zoals zoveel in Rome ook een bijzonder verhaal……

 

 

Imparare lo stile italiano

Mijn nieuwe motto ‘say yes to new adventures’ heeft tot mijn verbazing alweer wat opgeleverd. In het kader van ‘wij Dutchies moeten elkaar helpen’ (wijze woorden van een wijze Nederlandse vriendin) kreeg ik 48 uur na aankomst een sollicitatiegesprek in mijn schoot geworpen. In een klein warenhuis zoeken / zochten ze mensen voor op de koffer afdeling. Of ik binnen twee dagen op gesprek wilde komen, met een Italiaanse CV op zak waar gelieve wel wat ervaringsplekken op genoteerd zouden staan. Lastig dacht ik want naast een bijbaantje van toen ik 15 jaar was ben ik altijd ‘de koper’ geweest en niet ‘de verkoper’. Maar zo lastig denken ze in Italië niet en als het niet te ver tegen mijn principes in zou druisen werd me aangeraden om twee ervaringsplekken erop te zetten. Waar of niet, dat maakt niet zoveel uit. Met behulp van mijn huisgenoot heb ik mijn ‘werkervaring’ wat mooier op papier kunnen zetten. Te samen met de notitie dat ze mijn gegevens niet zomaar kunnen gebruiken en de vermelding dat ik deze vacature gevonden had op internet was ik klaar om op pad te gaan. Voor degene die mij een beetje kennen hebben de twee dagen voorafgaand aan ‘het gesprek’ vol gestaan met twijfel maar ik wilde vanaf de start van het nieuwe jaar meer uitdagingen en tadaaaa daar was er één.
Maar Italië zou Italië niet zijn als zij ook niet hier hun eigen stijl hanteren….. nadat ik buiten de winkel door de vriendin van mijn vriendin ben opgevangen en kort ben voorgelicht over de Samsonite koffers, het minimale salaris en de werkdagen was ik volgens haar klaar voor een ontmoeting met de baas. Dat ik de taal bijna niet spreek hoefde volgens haar ook geen probleem te zijn. Binnen in de winkel kwam ik tot de ontdekking dat de baas er niet van op de hoogte was dat ik zou komen en in mijn beste gebrekkige Italiaans heb ik mijzelf kunnen voorstellen en mijn CV kunnen overhandigen. De bazin had echter alleen tijd voor een ‘vleeskeuring’ waarbij haar blik van boven naar onder en weer terug ging, zij mijn zo zorgvuldig opgestelde CV opvouwde en veilig opborg tussen haar blouse en BH bandje en in het Italiaanse ratelde dat ze er naar zou kijken en indien ze interesse had dat ze me mogelijk binnen een week zou bellen. Tien bange minuten later stond ik weer buiten, was ik nog even snel ingelicht over een aantal onaardige en ongezellige mogelijke nieuwe collega’s maar had ik het wel gedaan!!

Of ze nog belt of niet, ik heb kennisgemaakt met de sollicitatie wijze van Italië en ook daarin liggen nog heel veel uitdagingen maar vast en zeker ook kansen! En tot die tijd…….naamloos

Arrivederci Olanda

Dan was daar dus het moment waar ik zelf al zes maanden naar toe leefde. Tijd om mensen gedag te zeggen…. Mijn afscheid tour, door sommige arrivederci tour genoemd, begon halverwege december al. Het was tijd om afscheid te nemen van mijn werk; zevenenhalf jaar bij dezelfde werkgever, ontzettend lieve collega’s en vertrouwdheid. Daar waar ik als een berg tegenop zag werd een mooie middag met lieve woorden en voelde ik mij een bevoorrecht mens. Maar de trein met zwaaiende mensen vertrok hier pas en zou twee weken doorgaan. Ik bleef en blijf bij mensen aangeven dat het geen afscheid is. Afscheid klinkt mij veel te definitief in de oren en niemand weet hoe het allemaal verder loopt, en daarbij ik zit slechts 1600 km verderop.

Met het neerdalen van alle kerstglitters, oud & nieuw pailletten, poedersuiker van de oliebollen was het eindelijk 3 januari en dus tijd voor vertrek. Huilend en ook weer vol twijfels over waarom ik dit wilde begon ik aan de dag. Na een brunch met het gezin en totaal te zijn verrast door vriendinnetjes stapte ik dan toch de auto in. Op weg naar Eindhoven alwaar het laatste ‘gedag’ momentje plaats zou vinden. Wederom huilend heb ik daar lang staan zwaaien!! Zwaaien naar de liefste, zwaaien naar Nederland en mezelf moed inzuigend om aan het avontuur te gaan beginnen. Want, ik zeg JA tegen avontuur.

Na een goede vlucht stond ik twee uur later op de ‘heilige’ grond en was ik thuis! Ik heb het ene thuis verlaten om naar mijn andere thuis te gaan. Ik ben er van overtuigd dat iedereen zich op verschillende plekken thuis kan voelen. Het is een gevoel van berusting, ontspannenheid en warmte. Ooit heeft iemand mij eens gevraagd of Rome ‘mijn stad’ was waar mijn ziel thuis zou komen, oftewel de stad waar je je zo vrij voelt van geest dat deze zich grenzeloos kan rond bewegen. Ik kan mij eigenlijk geen betere stad voorstellen dan Rome om mijn geest de vrije loop te laten. Genieten van het hier en nu maar ook proberen de verbeelding zijn werk te laten doen en bedenken hoe alles er vroeger uit zou hebben gezien. Wat dat is Rome, een stad met mogelijkheden, een lang (en hier en daar een donker) verleden maar zeker ook met een toekomst. Ben benieuwd wat Rome in 2016 voor mij in petto heeft!!

say yes to new adventures