Arrivederci Roma

Het is even geleden dat ik via dit blog iets van mezelf heb laten horen. De laatste weken ben ik veelal buiten Rome geweest en heb ik kunnen genieten van al het moois wat Italië buiten Rome nog meer te bieden heeft en dat is veel!! Venetië, Portonova, Monti Sibillini, Castellucio, Tivilo en Pisa ieder even schitterend in zijn eigen vorm en een ieder heeft waardevolle herinneringen opgeleverd. Maar voor nu is het goed om even met de deur in huis te vallen……. ik kom terug naar Nederland. Mijn tijd in Rome is klaar.

De afgelopen periode is steeds vaker de gedachte de kop op gestoken wat ik verder wil in de toekomst. Ik merkte dat ik vast zat in een soort van grijs gebied waarin ik niet goed kon verwoorden waar ik heen wilde. Ik was dwalend in mijn eigen gedachtes en gevoelens en van enige concreetheid was geen sprake. Het nemen van het besluit om naar Nederland terug te keren voelt goed. Niet omdat ik Rome graag wil verlaten maar het nemen van het besluit biedt mogelijkheden en kansen voor de toekomst. De afgelopen zes maanden hebben geheel in het teken gestaan van mijn eigen ontwikkeling en leerproces als persoon. Ik ben gegroeid en weet beter te verwoorden wie ik ben en wat voor mij belangrijk is. Ik heb helderder voor ogen wat mij als mens gelukkig(er) maakt. En dat is onder andere dat ik omgeven wil zijn door de mensen die ik lief heb. Meer in de buurt zijn, meer betrokken zijn bij hun leven en meer voor hun kunnen betekenen. Het geluk van mijn ‘harde kern’ is van invloed op mijn geluk. Ik ben een sociaal mens, geen einzelgänger, ik wil delen met mensen.

Maar ik heb ook helderder voor ogen wat ik als professional zou willen. En dat is deels toch het sociale vak. Daar waar ik tegenaan heb geschopt bij de Raad voor de Kinderbescherming blijkt toch hetgeen te zijn wat mijn passie is. Ik wil me nuttig voelen, nuttig door middel van het helpen van mensen, nuttig door middel van actief bezig zijn. Maar ook wil ik nieuw ontdekte passies verder uitdiepen. Door het schrijven van dit blog, maar ook teksten die ik niet gepubliceerd heb ben ik er achter gekomen dat ik het ‘schrijven’ meer wil beheersen. Het volgen van een opleiding of cursus is dan ook zeker wat op de bucketlist bijgeschreven wordt.

De maanden in Rome hebben me ontzettend veel mooie herinneringen, ervaringen en liefdevolle vriendschappen opgeleverd. Het heeft me nog meer een dankbaar mens gemaakt. Dat pakt niemand mij meer af. Rome is mijn (tweede) thuis. Ik voel me een bevoorrecht mens dat ik twee plekken op deze wereld ‘mijn thuis’ kan noemen. Een plek waar je tot jezelf komt, een plek waar je jezelf kan zijn, een plek waar je de beste versie van jezelf kan laten zien. Een plek waar ik zeker nog heel vaak en met heel veel liefde zal terugkeren. En zoals vaker gezegd, Say yes to new adventures….. waar ze op de wereld ook liggen….. En die van mij liggen in Nederland en ik heb er heel veel zin in!! Voor nu is het dus  zoals Dean Martin ooit zong….

Arrivederci, Roma Goodbye, goodbye to Rome

City of a million moonlit faces City of a million warm embraces Where I found the one of all the faces Far from home

Arrivederci, Roma It’s time for us to part

Save the wedding bells for my returnin’ Keep my lover’s arms outstretched and yearnin’ Please be sure the flame of love keeps burnin’ In her heart

Arrivederci, Roma It’s time for us to part

Save the wedding bells for my returnin’ Keep my lover’s arms outstretched and yearnin’ Please be sure the flame of love keeps burnin’ In her heart

 

Advertenties

Pantheon, che cosa sei bella!!

Dwalend door de stad op zoek naar nieuwe gebouwen, kerken, beelden en/of schilderijen die mij opnieuw verwonderen kom ik vaak uit bij het Pantheon. Ondanks de drukte van toeristen is het Pantheon voor mij toch wel één van de mooiste en indrukwekkendste gebouwen van Rome.

Het Pantheon is naar alle waarschijnlijkheid één van de oudste gebouwen in Rome. Een eerste ‘versie’ van het Pantheon zou enkele jaren voor de jaartelling al zijn gebouwd. In de eeuwen daarna is het Pantheon vaak herbouwd nadat het onder andere door natuurgeweld was vernietigd. Het Pantheon zoals we hem nu nog zien is uit de tijd van Keizer Hadrianus (tweede eeuw na Christus).

IMG_0312

Er zijn een aantal zaken die het Pantheon bijzonder maken. Mogelijk ten eerste de geschiedenis van het Pantheon. Ooit gebouwd als tempel en gewijd aan onder andere de god Neptunes. Rond de zesde eeuw na Chr. is het Pantheon aan de paus geschonken die het gebouw omvormde tot een kerk. Dit heeft het Pantheon echter niet gered van plunderingen en vernielingen. Het zijn voornamelijk de pausen zelf geweest die verschillende dure materialen van het Pantheon hebben geplunderd zodat deze gebruikt konden worden voor nieuwe beelden en/of gebouwen in de stad. (Iets wat in de tijd redelijk normaal was om te doen en veelvuldig gebeurde). Pausen hebben niet alleen toegestaan dat er plunderingen plaatsvonden, zij hebben ook opdrachten gegeven om verfraaiingen aan te brengen. Zo heeft Bernini twee torentjes op het dak geplaatst. Deze kregen al snel de bijnaam ‘ezelsoren’ waarop zij vrij snel weer zijn verwijderd. De paus ‘verloor’ in 1870 zijn zeggenschap over het Pantheon, dit door de eenwording van Italië in 1870 en zo kwam het Pantheon in handen van de koning van Italië.

Wat het Pantheon ten tweede zo bijzonder maakt is het gebouw zelf, en dan voornamelijk de constructie. De doorsnee en de hoogte van het Pantheon zijn namelijk geheel gelijk, 43.30 meter om precies te zijn. Maar voornamelijk het gat in de koepel met een diameter van 9 meter maakt het Pantheon in zijn constructie uniek. Het gat in de koepel wordt de oculus genoemd. De oculus symboliseert de zon en is naast de deuren de enige lichtbron van het Pantheon. De koepel staat elk jaar op Pinkersterzondag in grote belangstelling. Op deze dag klimmen brandweermannen op het dak van het Pantheon en laten zij rozenblaadjes naar beneden dwarrelen.

Wat het Pantheon als derde en laatste zo bijzonder maakt zijn de graven die er te vinden zijn. De eerste twee vorsten van Italië hebben hier hun laatste rustplaats gevonden. Ook de vrouw van Koning Umberto I ligt hier begraven. Maar het is vooral de graftombe van de schilder Rafaelllo die veel bekijks trekt. Op zijn graftombe valt de volgende tekst te lezen: ‘Dit is de graftombe van Raffaello, die tijdens zijn leven Moeder Natuur deed vrezen door hem te worden verslagen, en als hij stierf, met hem te moeten sterven’. Deze tekst geeft aan hoe groot de schilder Rafaello was en hoe zonde het is dat hij slechts zevendertig jaar is geworden.

Een Romeins gezegde luidt; ‘wie Rome bezoekt zonder het Pantheon te hebben gezien, keert terug als een ezel’. Lijkt me genoeg reden om wanneer je in Rome bent een bezoek te brengen aan dit eeuwen oude, historische en zo karakteristieke gebouw! Het Pantheon zo beschrijvend maakt eigenlijk dat ik nu gelijk weer een kijkje wil nemen en mij weer laten verwonderen door het Pantheon, want dat doet het nog steeds bij ieder bezoek wat ik er breng. Ach wie weet, misschien wandel ik er morgen gewoon weer langs…

La vita è bella in Rome

Wat een eer, mijn lieve vriendinnetje Patricia (https://www.redfactor.nl) was een paar dagen in Rome en was zo lief om een als gastblogger op te treden:

Rome. Je kunt ervan dromen. Of je gaat er gewoon wonen. Dat laatste deed mijn lieve vriendinnetje Esther en mijn mond viel open. Ik ben een van de weinigen die vijf jaar geleden gillend de stad ontvluchtte. Rome?! De oude, vermoeiende stad die kraakt onder de toestroom van toeristen. Het pretpark. De chaos. Hoe kun je daar nou verliefd op worden? Om daarachter te komen (en omdat we natuurlijk heel graag Esther weer wilden zien) verbleven mijn vriend en ik vorige week vier dagen in de metropool. Esther nam ons mee tijdens haar ordinary day en ik moet eerlijk toegeven, Rome heeft me versierd.

‘We zitten rechts van dat grote witte gebouw. Naast die brokstukken, onder die paal met dat standbeeld’, roep ik door de telefoon. ‘Ah, je bedoelt ‘Il Vittoriano’, naast het il Foro Romano en onder de zuil van Trajanus’, zegt Esther. Stelletje cultuurbarbaren. Ze pikt ons op en duwt ons illegaal in een kleine tram. Op naar Trastevere (klinkt als Tra-stèvre) voor een Italiaanse lunch.

Liefde gaat door de maag
Daar in die wijk begint Rome met ons te sjansen. Weg van het massatoerisme, de rijen en detectiepoortjes ervaren we de charme van de stad. Smalle straatjes waar Fiat500-tjes zich doorheen wurmen, muren met jasmijn (die geur!) en om de vijf meter een bistrootje, osteria of pasticceria. We kronkelen naar restaurant Roma Sarita voor de beste pasta Cacio e Pepe van Rome en schuiven binnen aan. Vergeet alle trekpleisters, eten in Rome is een belevenis op zich. We bestellen een fles witte wijn en krijgen als aperitivo (die krijg je standaard bij een borreldrankje) gevulde en gefrituurde groene olijven. De pasta met zwarte peper wordt opgediend in een krokante schaal van Parmezaanse kaas. Heerlijk! We sluiten af met een espresso. Italianen drinken dit sterke slokkie de hele dag door. Staand aan een bar, zittend met een glas water of na de maaltijd.

IMG_6996

Een ander verborgen pareltje is de koekjesfabriek Biscottificio Innocenti. Dit familiebedrijf zit verstopt in het straatje Via della Luce 21. We kiezen voor amandelkoekjes, noga en macaron-achtige koekjes met pistache. We proeven er een. De rest is voor bovenaan de berg. Niet veel later beklimmen we namelijk de heuvel in de wijk.

Uitzicht om bij te zwijmelen
Hijgend komen we halverwege de berg een fontein tegen. ‘Dit is de Fonte Acqua Paola, een van de grootste van Rome. Ze zeggen dat deze fontein als inspiratie diende voor de Trevifontein’, vertelt Esther. Hij is wat minimalistischer, maar de witte kleur komt overeen. We vervolgen onze weg via Gianicolo naar de top. Vanaf de stadsmuur hebben we een prachtig uitzicht over de stad. ‘Is het hier altijd zo rustig?’, vraag ik. ‘Nee, elke dag om 12.00 uur wemelt het hier van de mensen. Traditioneel wordt hier het kanon afgeschoten. Vroeger zorgde dit kanon ervoor dat alle klokken in Rome gelijk liepen, maar tegenwoordig overstemt de knal het geluid in de binnenstad niet meer.’ Het is leuk om te horen hoeveel Esther weet over haar stad.

Na de afdaling laat ze ons haar lievelingskerk zien. Op de hoek van het bruisende Piazza di Santa Maria in Trastevere ligt de gelijknamige kerk. Je kunt gerust een half uur in zo’n weldadige kathedraal doorbrengen en nog steeds nieuwe dingen zien. Mozaïeken, fresco’s, bladgoud, beelden, symbolen, rituelen. We spotten zelfs een enge schaduw in een schilderij.

Buiten stromen de terrassen langzaam vol. When in Rome, do as the Romans do. Dus niet veel later kruipen we op een knus terras voor een Aperol Spritz. Die drank is hip in Italië; negen van de tien tafels bestellen ‘m. De nootjes, chipjes en bruschetta’s worden aan de lopende band op tafel gezet. Op de hoek van de straat speelt een muzikaal trio op de bas, gitaar en accordeon.

Ouwe charmeur
Om 20.00 uur slenteren (lees: slingeren) we naar ‘huis’. Langs de Tiber, door de Joodse wijk, via het stadhuis met het mooiste uitzicht op il Foro Romano (die brokken steen), voorbij straatmuzikanten en langs het Colosseum dat oranje kleurt in het lage zonnetje.

Rome. Je zou er maar wonen. Ik moet eerlijk toegeven dat de stad me deze dagen verrast én verleid heeft. Bezoek je binnenkort ook deze stad, pas dan op voor die ouwe charmeur. Voor je het weet verlies je je hart.

IMG_7173

Tour de France

Een van de vele voordelen van mijn tijd in Rome is dat ik mijn tijd geheel zelf kan invullen. Bijna geen verplichtingen van werkgevers die mij dagelijks of wekelijks binden aan verantwoordelijkheden. Dit brengt met zich mee dat ik af en toe leuke, spontane verrassingen kan plannen. Dus naast het gegeven dat ik dagelijks geniet van mijn avontuur brengt dit ook nog eens met zich mee dat ik mensen die ik lief heb kan verrassen. En de verrassing was nu voor mijn moeder!

In Italië wordt ook op de tweede zondag in mei Moederdag gevierd. En moeders zijn in Italië de belangrijkste pijlers van de familie. Het is niet voor niets dat Italiaanse mannen echte moederskindjes worden genoemd. Achter hun pantser van een macho man en charmeur gaat vaak een klein jongetje schuil die zijn moeder het belangrijkste vindt. En hoewel er verschillende economische en financiële redenen te bedenken zijn dat Italiaanse kinderen zo lang thuis blijven wonen kan ik mij ook niet aan de indruk onttrekken dat de liefde voor de moeder en het gegeven dat alles dan voor je geregeld wordt hierin ook een grote rol speelt. Maar oké ik dwaal af, doordat ik zowel Moederdag als de verjaardag van mijn moeder heb moeten missen dit jaar besloten mijn vader en ik om een klein plannetje te smeden om haar te verrassen. Na een korte brainstorm sessie met pap besloten we mam te verrassen in Frankrijk. Gedurende de vakantie van mijn ouders zou ik een verrassingsbezoek aan La Romieu brengen.

En zo begon mijn tripje op 19 mei richting Bordeaux, La France. Ergens kriebelde bij mij het gevoel dat er bij mam in de afgelopen periode wel een vermoeden was gaan groeien, dit gezien de veelheid aan vragen of ik het toch niet leuk vond om nog even bij hen in Frankrijk langs te komen. Zittend in het vliegtuig en het Italiaanse landschap over te zien gaan in een bijna azuurblauwe zee met in de verte het vaste land van Frankrijk speelden bij mij de zenuwen op. Zal ze het wel leuk vinden, schrikt ze niet te erg??

En na een kleine twee uur vanaf het vliegveld in Bordeaux in mijn gehuurde grijze FIAT 500 door Frankrijk te hebben gereden kwam ik aan in La Romieu. Het kleine dorpje die door de jarenlange vakanties toch is gaan aanvoelen als een extra (t)huis. (Al rijdend besefte ik mij dat ik op mij op verschillende plekken in Europa echt thuis voel en dat al deze plekken met de letters RO beginnen). Ondertussen kreeg ik bericht dat een niets vermoedende moeder  op het terras op mij zat te wachten. Het terras oplopend werd mijn aanwezigheid direct opgemerkt en klonk er een kort gegil met de woorden ‘nee toch ja toch’ en ‘oohhh help’. Dit gepaard met wat tranen, oftewel de verrassing was met vlag en wimpel geslaagd. Of zoals ze in Frankrijk zouden zeggen; FORMIDABLE!!

Wat volgde waren een paar dagen zoals het dorpje La Romieu zelf ook is, heel rustig en ontspannen. Beetje mijmeren over al de dingen die we hier hebben meegemaakt, bijpraten met de schare mensen die hier ook alweer jaren komen, marktje bezoeken en lekker eten. Na een viertal dagen was het echter al weer tijd om terug te gaan naar Rome. Wegrijdend van de camping besefte ik mij nogmaals in hoeveel luxe ik deze maanden al leef. Ik woon in één van de mooiste steden van de wereld, kan die schoonheid met veel mensen in Rome delen maar kan dit ook delen met de mensen die ik lief heb op plekken die voor hen belangrijk zijn.

Scoprire di più

IMG_6704 (Edited)De maand mei is aangebroken wat inhoudt dat ik alweer ruim vier maanden in Rome ben. Volgens mij val ik in herhaling als ik zeg dat de tijd echt vliegt. Ik ben naar Rome gegaan omdat ik mijzelf de tijd wilde gunnen om te zoeken naar nieuwe wegen in het leven. Weg van gebaande wegen en proberen om de rust te vinden om achterover te ‘hangen’ en dan te zien wat erop je af komt. Nieuwe wegen zoeken, dingen uit proberen, keuzes maken en bedenken wat ik nodig heb. En met zoveel, wordt dan soms ook extra duidelijk wat je juist niet wilt. En dat is ook prima want dan wordt het vanzelf duidelijker wat je wel wilt. Zo langzamerhand worden dingen voor mij duidelijker maar ben ik terughoudend om dat te delen met velen. Ervaring leert me namelijk dat ik er volgende maand ineens heel anders over kan denken. Misschien heeft dat te maken met de ruimte in het hoofd en het gegeven dat gedachten alle kanten van mijn hersenpannetje aan het ontdekken zijn.

Veelal krijg ik de vraag of het nou wel echt goed met mij gaat. Om alle onzekerheden hierover uit de weg te helpen, JA het gaat goed met mij. Een paar keer per week moet ik mijzelf nog altijd in mijn arm knijpen om te beseffen wat voor groot goed het is dat ik dit kan doen, en dan ook nog in een stad als Rome. Een stad die mij steeds meer van zijn geheimen prijs geeft. Een stad die naast alle grote schatten die je aan de oppervlakte ziet ook ondergronds nog zoveel meer heeft te bieden. Dus ik ben niet alleen bij mijzelf aan het ‘uitdiepen’ wat ik wil maar graaf ook in de geschiedenis van Rome om deze geheimen te ontrafelen.

Terugkomend op de vraag of het goed met mij gaat moet ik ook eerlijk zeggen dat er heus momenten zijn dat ik Nederland mis; familie, vrienden maar ook de nuchterheid, de niet lullen maar poetsen mentaliteit en het gemak van dingen omdat alles bekend is. Zo ook van de week nog, een ontsteking in mijn mond heeft me dagen aan mijn bed en bank gekluisterd. Uiteindelijk toch een bezoekje aan het ziekenhuis gebracht. Maar de aardige en lieve Engels sprekende arts kon dan uiteindelijk niet op tegen een Nederlandse sprekende tandarts die ik een paar dagen daarna vond. En wat ben ik blij dat ik haar gevonden heb. Feit is dat het heel fijn is, dat je in tijden van crisis (zo voelde het toch echt voor mij) gewoon je eigen taal kan spreken met de zekerheid dat iemand precies begrijpt wat je bedoeld.

IMG_6450Niemand weet waar ik over een aantal maanden sta, waar ik ben en wat ik dan doe. En dat blijft spannend maar is nog altijd een uitdaging waar ik JA! op zeg.

Baci Baci!!!

 

Festa di Roma

Tegen het einde van de maand april lijkt het wel alsof het seizoen van feestdagen begint in Rome. Ik heb het idee dat ik op dit moment van de ene herdenking naar het volgende feest leef. De start van de festiviteiten lijkt te liggen op 21 april. Zoals in een eerder blog aangegeven viert Rome op deze dag zijn verjaardag.

De festiviteiten rondom de verjaardag van Rome duurden ook dit jaar weer enkele dagen. Traditiegetrouw vond er weer een optocht plaats van uitgedoste Romeinen (verkleed als gladiator) vanaf de via dei Fiori Imperiali langs het Colosseum naar het Circus Maximus. Aldaar vonden ook allerlei spelen plaats en zijn gladiator gevechten nagespeeld. Ik heb mij laten vertellen dat daar ook ‘het’ gevecht van Romulus en Remus (over wie nou uiteindelijk over de stad mocht gaan heersen) is nagespeeld om de Romeinse kinderen kennis te laten maken met de oorsprong van hun stad. Gelijktijdig aan deze datum opent ook de gemeentelijke rozentuin weer zijn hekken. rozentuin-Rome

De rozentuin bevindt zich op het voormalige joodse kerkhof van Rome. Vanaf dat moment kan een ieder in Rome genieten van 1100 verschillende rozen in een speciale tuin die uitzicht biedt op de Palatijn heuvel. De geur van verse rozen is daar bijna overweldigd.

Slechts vier dagen na de verjaardag van Rome vindt er een landelijke feestdag plaats, giorno della liberazione. Italië herdenkt hier zijn vrijheid. Op 25 april 1945 is Italië bevrijd uit de Duitse handen. Met deze ‘bevrijding’ kwam er ook een einde het tijdperk van Mussolini. Eerlijkheidshalve moet wel gezegd worden dat Mussolini maanden eerder van zijn ‘troon’ was gestoten door tegenstanders van zijn strenge regime. Dit ‘einde’ en de bevrijding van de Duitsers waardoor er voor de Italianen een einde kwam aan de Tweede Wereldoorlog wordt hier dus gezamenlijk gevierd. Zoals ook in Nederland wordt er op verschillende plekken in het land stil gestaan bij de oorlog en de verliezen die daar geleden zijn. In Rome vind deze jaarlijkse herdenking plaats op het bordes van het altaar van het vaderland, il Vittoriano.

En slechts een paar dagen later is het 1 mei, la festa del lavoro. De dag van de arbeid is voor de Italianen een heuse feestdag. Voor de oorsprong van dit feest moeten we terug in de tijd. Sinds eind 18de eeuw wordt er in Italië al gestreden voor betere arbeidsrechten. Om hierbij stil te staan wordt deze dag op verschillende manieren gevierd. Enerzijds worden er in de stad demonstraties gehouden en anderzijds vinden er vrolijke festiviteiten plaats, zoals een gratis pop/ rock concert. Dit concert bleek bij mij om de hoek te zijn waarop een bezoekje natuurlijk niet kon uitblijven. Het hele concert deed denken aan een goede festival dag; muziek van veel verschillende artiesten, surprise acts, stands met eten en drank en (onvermijdelijk) dronken mensen aan het einde van de avond.

Na al deze belangrijke datums hebben de Italianen even een kleine maand de tijd om weer bij te komen en zich op te maken voor 2 juni aanstaande. Op deze dag vindt la Festa della Repubblica plaats. De dag dat Italië in 1946 een republiek werd, maar ook de dag dat de verdeeldheid tussen Noord en Zuid Italië duidelijk werd. Want slechts 56% stemde voor een republiek, het resterende percentage had graag een monarchie gebleven. De uitslag maakte in ieder geval een einde aan een relatieve korte periode van een koninkrijk. Italië heeft slechts vier koningen gekend in een periode van nog geen negentig jaar. Met dit referendum werd er nog een historisch feit op de kaart gezet, het was namelijk de eerste verkiezing waarbij vrouwen ook hun stem mochten uitbrengen. Om deze dag te vieren zal er een militaire parade plaatsvinden op de via dei Fori Imperiali, de weg die eerder in het begin van de 19de eeuw op last van Mussolini is aangelegd en het belangrijke historische hart van de stad kruist. En ik zal aan de zijlijn staan om alles te bewonderen….

 

 

 

 

 

 

caffè, caffè, caffè

Wie aan Italië denkt, denkt vrij snel ook aan koffie. En in alle uithoeken van Italië is de koffie dan ook zeer belangrijk. Of je nu in een grote stad woont en je ontbijt dagelijks nuttigt in een bar of in een klein dorpje woont waar het juist meer lijkt te gaan om het sociale aspect. Met welk doel dan ook, uiteindelijk gaat het de Italiaan om de smaak sensatie van de koffie. Het maken van koffie is dan ook echt een wetenschap en niet voor iedereen weggelegd. Rome kent heel héél veel koffiebarretjes. De één nog mooier dan de ander of juist heel authentiek en typisch Italiaans.

IMG_6454

Ik denk dat we met een gerust hart kunnen zeggen dat de koffie een onderdeel is van de cultuur van Italië. Dit maakt dat er heuse ‘gedragsregels’ bestaan over het drinken van koffie. Sommigen zullen de regels mogelijk eerder ‘de geboden’ noemen. Zo zal men nooit maar dan ook nooit een cappuccino bestellen na een maaltijd. Met andere woorden een cappuccino kan alleen in de ochtend. In de middag is een caffè macchiato (espresso met een scheutje melk) echter wel toegestaan. Een andere regel is dat men de koffie staand nuttigt. En ten derde, de Italiaan zegt dat je de koffie moet drinken zoals deze bedoeld is. Dus geen hazelnoot smaakjes of dergelijke. Wanneer je deze regels onthoudt kan je geen flater slaan in een koffiebar.

Een bezoek aan een koffiebar start vaak bij de kassa. Vaak betaal je de koffie vooraf en dien je dus een keuze te maken aan de kassa. Bij de kassa hangt vaak ook een bord met alle verschillende soorten koffie. Met natuurlijk met stip bovenaan de normale Italiaanse espresso, dus niet zoals wij het gewend zijn in Nederland. Andere koffies zijn bijvoorbeeld caffè ristretto, caffè macchiato, caffè lungo (of caffè Americano), latte macchiato, caffè doppio, caffè Latte, caffè con panna, caffè coretto, café crème, cappuccino of de Granita al Caffè.

Nog altijd weet ik niet alle koffies te onderscheiden. Onlangs heb ik geleerd wat de wat de caffè corretto is. Als je corretto namelijk vertaald naar het Nederlands lees je correcte koffie of juist gecorrigeerde koffie. Bleef dus alsnog een raadsel wat deze koffie inhoudt. Navraag leerde dat er een scheut alcohol doorheen gaat. Maar van alle koffie soorten blijkt er zelfs ook een ‘aalmoes’ koffie te bestaan. In kleine barretjes komen nog wel eens daklozen mensen binnen die vragen om een caffè sospeso (een uitgestelde koffie). Juis de kleine barretjes houden nog geheel ouderwets hun verkoop van de koffie bij op een papiertje. Wanneer er een tip wordt gegeven, wordt dit geld weggelegd voor een caffè sospeso.  Wat een mooi gegeven!!

Zo langzamerhand begin ik mijn eigen favoriete koffiebarretjes te ontdekken. Al blijven er ook een aantal die enorm toeristisch zijn maar die wel één van de beste koffies hebben. Te denken aan caffè Tazzo d’Oro of caffè Sant’Eustachio. Beide zijn vlakbij het Pantheon te vinden, een bezoek aan het Pantheon kan dan niet ook niet zonder een bezoekje aan één van deze twee zaakjes. Er bestaat echter wel een groot verschil tussen beide. Bij caffè Sant’Eustachio voegen ze altijd suiker toe. Wanneer je dit niet wenst moet je dit vooraf kenbaar maken.

Mijn eigen favoriete zaakjes zijn Angelina (vlakbij fontana di Trevi) en i dolci di nonna Vicenza (vlakbij Campo di Fiori). Bij beide is er ook ruimte om de koffie zittend te drinken en tegelijkertijd ook te kunnen genieten van een taartje of andere dolci of juist even wat te lezen en/of te schrijven. Een bezoek aan i dolci di nonna Vicenza kan echter niet zonder het proeven van hun ijs. Slechts keuze uit vijf smaken maar zoooo lekker…….

Triumphs and Laments – a project for Rome

Sinds een aantal weken is er veel bedrijvigheid te zien langs een deel van de oevers van de Tiber, specifiek gezegd vanaf de Ponto Sisto tot Ponto Mazzini. Tot voor kort was het voor mij niet helemaal duidelijk wat er nu aan de hand was maar nu is duidelijk dat er wordt toegewerkt naar 21 april aanstaande. Op deze datum viert Rome de stichting van de stad. Aanstaande donderdag zal dat de 2769ste verjaardag van Rome zijn. En om dit te vieren is de Zuid Afrikaanse kunstenaar William Kentrigde gevraagd de geschiedenis van Rome weer te geven in twee dimensionale kunst op een muur van 500 meter breed. (Kentrigde is een bekend kunstenaar die bijzondere animatiefilms, houtskooltekeningen en installaties maakt. Een terugkerend thema voor hem is de sociale ongelijkheid in Zuid- Afrika).

Voor dit project is het thema de geschiedenis van Rome. Deze worden door beeltenissen op de muur langs de Tiber op een niet chronologische volgorde weergegeven. Wandelend langs de piazza Tevere, zoals de oevers ook wel worden genoemd, moet je soms je nek verrekken om de kunstwerken goed te bekijken. De muren rijken hier zeker tot tien meter in de hoogte en het is juist die hoogte die maakt dat de kunstwerken echt tot leven lijken te komen. Zo is er een afbeelding van het ‘logo’ van Rome, de tweeling Romulus en Remus te samen met een wolvin te zien. Maar ook afbeeldingen van Julius Ceaser (eerste eeuw voor Chr) , Marcus Aurelius (keizer uit de tweede eeuw na Chr. grondlegger voor het bouwen van de stadsmuur) en Giordano Bruno (filosoof, priester in de 16 eeuw na Chr. die door de toenmalige Paus ter dood is veroordeeld) komen voorbij.

Wat Wiliam Kentrigde heeft gedaan lijkt bijna te simpel voor woorden. In de stad waar de auto’s en vespa’s hun motoren laten ronken en veelvuldig hun uitlaatgassen verspreiden gebruikt Kentrigde nu een zeer biologische manier om zijn kunst tentoon te stellen. Kentrigde is (te samen met honderden vrijwilligers) te werk gegaan met grote sjablonen die tegen de muren zijn gezet om de muur eromheen als het ware schoon te maken van de vuiligheid die zich de afgelopen jaren op de muren heeft vastgezet. Wat overblijft is een twee dimensionaal beeld die op de muur tot leven komt.

IMG_6474

Deze geheel natuurlijke wijze maakt dat de Romeinen en haar gasten hier voor de aankomende maanden, en mogelijks zelfs jaren, van kan genieten. Met de tijd zullen de weergaves vervagen. Rome wordt vaak omschreven als een soort openlucht theater, en dat is zeker waar en vanaf donderdag 21 april is Rome een kunstwerk rijker. Op deze datum zal het kunstwerk met ondersteuning van licht en muziek officieel worden geopend. En daar ga ik zeker proberen bij te zijn, de beelden zullen dan helemaal tot leven komen en zal een ieder mee nemen in een ware reis door de tijd.

l’inizio della primavera

Met de start van de lente zijn de weervoorspellingen in Rome ineens in één klap verbeterd. Daar waar het de afgelopen periode veelvuldig heeft geregend (waar ik dus zeker te weten niet voor naar Rome was gekomen) loopt het kwik ineens op naar plus 20 graden. Bloemen komen uit hun knoppen, de straten krijgen hun kleur terug en zelfs de gemiddelde Italiaan durft de afgelopen dagen een laagje kleding uit te trekken. De geur van verse bloemen in de straat mengt zich met de geur van verse koffie, dolci en pizza.

Met de oplopende temperaturen in Rome was het voor mij even tijd om voor vijf daagjes naar Nederland te vliegen. De bruiloft van Sander en Priscilla maakte namelijk zijn opwachting. Met nog maar een paar dagen te gaan merkte ik dat de spanning bij iedereen zo langzamerhand wel op ging lopen. De laatste puntjes op de i en toen was het 8 april. De dag dat mijn broer zijn schrijverstalent middels een gedichtje op Facebook uitte en openlijk zijn liefde voor Priscilla (wederom) kenbaar maakte. Het was een liefdevolle, warme en inspirerende dag. De dag dat niet alleen het bruidspaar er schitterend uitzag maar ook mijn nichtje in haar prinsessenjurk de harten van vele heeft gestolen!! En hoewel je bij haar nooit hoeft te twijfelen of ze wel zal glimlachen op de foto leek het deze dag alsof ze iedereen nog meer een plezier wilde doen en heeft ze met haar lach, haar applaus en vrolijke houding de dag voor iedereen nog een beetje mooier gemaakt.

De bruiloft van Sander & Priscilla was voor mij ook het moment om veel familie en vrienden weer even kort te zien. Ook heb ik gelukkig nog een bliksem bezoek aan Rotterdam kunnen brengen en vriendinnetjes kunnen ontmoeten. De tijd in Rome is echt voorbij gevlogen en wat is er een hoop gebeurd in de afgelopen maanden dus er was genoeg om over bij te praten. Het was ontzettend fijn om iedereen te zien en wat voel ik mij een bevoorrecht mens met zoveel lieve mensen om mij heen. Allemaal even betrokken, bezorgd en hoopvol voor de toekomst.

En dan na vijf, hectische en chaotische, dagen was het weer tijd om in het vliegtuig te stappen en terug naar ‘huis’ te gaan. Op naar een nieuw appartement en nieuwe huisgenoot, dus opnieuw wennen aan een nieuwe omgeving. De eerste dagen in het huis verlopen goed al ben ik alweer voor wat verrassingen komen te staan. Francesca is een ‘echte’ Italiaanse maar met een hard van goud. Bij onze kennismaking heeft ze me verteld dat ze haar kamer eens per maand verhuurd via airbnb en/of couchsurfing. Voor mijn vertrek naar Nederland had ze echter ook ‘gasten’ in het huis. (Lees: getrouwde ex vriend met zijn (nieuwe) vriendin). En ook bij terugkomst uit Nederland werd ik verwelkomt door nieuwe gasten. Lieve Francesca vindt het moeilijk om ‘nee’ te zeggen en beland op deze manier zelf snel op de bank in de woonkamer. Alhoewel de start in het nieuwe appartement dus ook wat chaotisch verloopt heb ik er wel vertrouwen in dat met de start van de lente, de start van een nieuwe maand het allemaal wel goed gaat komen.

Marzo pazzo

In Nederland kennen we het spreekwoord ‘maart roert zijn staart’ als het gaat om de stormachtige weersomstandigheden die in de maand maart kunnen plaatsvinden. In Italië zeggen ze hierover marzo pazzo. Het weer in maart in Italië is, tot de dag van vandaag, alleen maar mooier aan het worden. Stormachtig is het echter wel (in mijn hoofd) geweest. De maand maart heeft in het teken gestaan van bezoek ontvangen uit Nederland, huis zoeken, verder oriënteren op werk gebied, Italiaans leren, blijven schrijven/ bloggen en vooral blijven genieten. Een aardig lijstje voor iemand die alles gestructureerd en grondig wil aanpakken. De les van de maand maart is dan ook geweest dat je soms niet alles te gelijk kan en er prioriteitenlijstjes gemaakt moeten worden. Zeker omdat ik erachter kwam dat het genieten in de laatste periode er vaak bij in is geschoten. Dus heb ik het zoeken naar een huisje en blijven genieten even op de bovenste plek gezet.

Het zoeken naar een huisje heeft mij op onverwachte bijzondere plekken gebracht. Een voorbeeld van zo’n bijzondere plek is het huis van Gian Lorenzo Bernini geweest. Eén van de bekendste architecten en beeldhouwers uit Italië in de barok periode (17de eeuw). Even rond mogen lopen in het huis waar Bernini heeft bedacht hoe het plein voor de Sint Pietersbasiliek er uit moet zien en waar hij de eerste schetsen maakte van zijn ‘Apollo en Daphne’ beeld was een bijzondere bezichtiging van een huis. Echter heeft het zoeken naar een huis ook een keerzijde en zeggen advertenties ook niet alles. Ook leer je hierbij de Italiaanse cultuur ook weer wat beter kennen, helaas niet altijd even positief. Daarbij kwam, dat het gevoel bij mij alleen maar sterker werd dat ik een kamer/ huisje nodig heb waar ik echt kan thuis komen en waar je totaal kan ontspannen. Dit maakte mijn lijstje met eisen helaas alleen maar langer, haha. Maar de aanhouder wint en per 15 april kan ik naar een, zoals de eerste indrukken waren, hele fijne plek.

En dan genieten…. de bezoeken uit Nederland zijn een welkome afleiding geweest van al de bezichtigingen van de huizen. Het begon begin maart met Wouter. De komst van Wouter maakte de drie-eenheid van vorig jaar (Wouter, Carine en Esther) voor een paar dagen weer even compleet! Met zijn drieën op zoek naar nieuwe plekken in Rome heeft mooie herinneringen gebracht aan vorig jaar. Het volgende bezoek was van mama en Rieta. Vijf dagen fietsend en wandelend door de stad. De maand is afgesloten met een bliksem bezoek van Martijn en Amy. In één dag Rome beleven en de sfeer proeven is een uitdaging maar volgens mij best goed gelukt.

Ik vind het heerlijk om mensen te ontvangen maar het afscheid nemen van mensen blijft een onderdeel wat ik graag oversla. Volgende week vlieg ik zelf even voor een paar dagen naar Nederland. De trouwdag van Sander en Priscilla staat voor de deur. Mooi moment om iedereen weer even te zien, al kan ik nu alweer tegen het afscheid opzien maar eerst….. GENIETEN. Dus ik tel dagen af naar april; nieuwe maand nieuwe kansen want om dan in de (weer) spreekwoorden te blijven. April doet wat hij wil…….