Arrivederci Roma

Het is even geleden dat ik via dit blog iets van mezelf heb laten horen. De laatste weken ben ik veelal buiten Rome geweest en heb ik kunnen genieten van al het moois wat Italië buiten Rome nog meer te bieden heeft en dat is veel!! Venetië, Portonova, Monti Sibillini, Castellucio, Tivilo en Pisa ieder even schitterend in zijn eigen vorm en een ieder heeft waardevolle herinneringen opgeleverd. Maar voor nu is het goed om even met de deur in huis te vallen……. ik kom terug naar Nederland. Mijn tijd in Rome is klaar.

De afgelopen periode is steeds vaker de gedachte de kop op gestoken wat ik verder wil in de toekomst. Ik merkte dat ik vast zat in een soort van grijs gebied waarin ik niet goed kon verwoorden waar ik heen wilde. Ik was dwalend in mijn eigen gedachtes en gevoelens en van enige concreetheid was geen sprake. Het nemen van het besluit om naar Nederland terug te keren voelt goed. Niet omdat ik Rome graag wil verlaten maar het nemen van het besluit biedt mogelijkheden en kansen voor de toekomst. De afgelopen zes maanden hebben geheel in het teken gestaan van mijn eigen ontwikkeling en leerproces als persoon. Ik ben gegroeid en weet beter te verwoorden wie ik ben en wat voor mij belangrijk is. Ik heb helderder voor ogen wat mij als mens gelukkig(er) maakt. En dat is onder andere dat ik omgeven wil zijn door de mensen die ik lief heb. Meer in de buurt zijn, meer betrokken zijn bij hun leven en meer voor hun kunnen betekenen. Het geluk van mijn ‘harde kern’ is van invloed op mijn geluk. Ik ben een sociaal mens, geen einzelgänger, ik wil delen met mensen.

Maar ik heb ook helderder voor ogen wat ik als professional zou willen. En dat is deels toch het sociale vak. Daar waar ik tegenaan heb geschopt bij de Raad voor de Kinderbescherming blijkt toch hetgeen te zijn wat mijn passie is. Ik wil me nuttig voelen, nuttig door middel van het helpen van mensen, nuttig door middel van actief bezig zijn. Maar ook wil ik nieuw ontdekte passies verder uitdiepen. Door het schrijven van dit blog, maar ook teksten die ik niet gepubliceerd heb ben ik er achter gekomen dat ik het ‘schrijven’ meer wil beheersen. Het volgen van een opleiding of cursus is dan ook zeker wat op de bucketlist bijgeschreven wordt.

De maanden in Rome hebben me ontzettend veel mooie herinneringen, ervaringen en liefdevolle vriendschappen opgeleverd. Het heeft me nog meer een dankbaar mens gemaakt. Dat pakt niemand mij meer af. Rome is mijn (tweede) thuis. Ik voel me een bevoorrecht mens dat ik twee plekken op deze wereld ‘mijn thuis’ kan noemen. Een plek waar je tot jezelf komt, een plek waar je jezelf kan zijn, een plek waar je de beste versie van jezelf kan laten zien. Een plek waar ik zeker nog heel vaak en met heel veel liefde zal terugkeren. En zoals vaker gezegd, Say yes to new adventures….. waar ze op de wereld ook liggen….. En die van mij liggen in Nederland en ik heb er heel veel zin in!! Voor nu is het dus  zoals Dean Martin ooit zong….

Arrivederci, Roma Goodbye, goodbye to Rome

City of a million moonlit faces City of a million warm embraces Where I found the one of all the faces Far from home

Arrivederci, Roma It’s time for us to part

Save the wedding bells for my returnin’ Keep my lover’s arms outstretched and yearnin’ Please be sure the flame of love keeps burnin’ In her heart

Arrivederci, Roma It’s time for us to part

Save the wedding bells for my returnin’ Keep my lover’s arms outstretched and yearnin’ Please be sure the flame of love keeps burnin’ In her heart

 

Advertenties

In vacanza

De zomer is in aantocht in Italië…. Dit houdt in dat de zomervakantie van de schoolgaande kinderen al is begonnen, de (sport) activiteiten van de Romeinse kinderen buiten school voor de duur van de zomervakantie ook gestopt is en het in de stad warmer en drukker wordt. Schoolgaande kinderen hebben in Rome drie (!!) maanden vakantie. Deze begint begin juni en pas begin september gaan de kinderen weer naar school. Veel van deze kinderen brengen de zomermaanden bij familie aan de kust van Italië door. Afgelopen maanden heb ik Nederlandse les gegeven aan twee Italiaanse kinderen en sinds juni is dit dan ook gestopt. En de zomer begint voor mij met reisjes, ik mag zeggen heel veel reisjes.

Hoe erg het ook misschien klinkt, aangezien het soms voelt alsof ik al vanaf januari al vakantie heb, noem ik de maand juni mijn vakantiemaand. En deze vakantiemaand is begonnen met een paar dagen Toscane. De plek waar ik vaker ben geweest en die ik eerder besproken heb. Oneindige uitzichten, een rustgevende stilte en wederom een hartverwarmend ontvangst in het dorp.

IMG_7450Na een kort bezoek aldaar was het voor mij tijd om een paar dagen naar Nederland te gaan. Opnieuw stond er een bruiloft op de planning, ditmaal van mijn lieve neef Michiel en zijn mooie vrouw Hedwig. Een bijzondere middag vol met liefde, warmte en voor mij weer de tijd en ruimte om familie en vrienden te zien. De dagen in Nederland zijn voorbij gevlogen en hebben weer vol gestaan met bijpraten met vriendinnen onder het genot van kopjes thee, wijntjes en heel veel lekker eten. Maar ook tijd doorbrengen met familie, waaronder mijn mooie lieve nichtje Roos. Als tante mis ik toch heel veel van haar ontwikkeling maar hoe trots kan je zijn als je als tante binnen komt lopen en zij roept: ‘tante, kijk’. Nou, heeeel trots!

En uiteindelijk staat dan ook weer het moment voor de deur om terug te gaan naar mijn andere ‘thuis’. Een tweede thuis wat in niets te vergelijken is met mijn eerste thuis. De geuren, de kleuren, de uitzichten, de mensen en de cultuur is anders. Het gevoel van thuis komen begint al bij het uitstappen uit het vliegtuig. Een klein ritueel ontstaat zo langzamerhand al en dat is even goed de lucht insnuiven en diep ademhalen. En thuis komen in Rome betekent de frisse soms wat zoete geur opsnuiven die in Rome hangt. De zoete lucht die gevormd wordt door alle in bloei staande bloemen, de vele verschillende bomen en de geur van eten en koffie die je overal vindt.

Maar terug in Rome kan ik me opmaken voor een volgende reis. Er staat een fantastische week voor de deur die morgen gaat beginnen in Venetië. Aldaar zal ik samen met vriendinnetje Thea een kleine roadtrip door Italië gaan maken. Heerlijk ontspannen en in een huurauto de mooie plekken van Italië gaan ontdekken. En om deze vakantiemaand in stijl af te sluiten staat er ook nog een bijzonder weekend Pisa voor de deur.

Say yes to new adventures…. Dat doe ik nog steeds en knijp mezelf nog dagelijks dat ik dit avontuur zo verschrikkelijk mooi mag invullen.

Pantheon, che cosa sei bella!!

Dwalend door de stad op zoek naar nieuwe gebouwen, kerken, beelden en/of schilderijen die mij opnieuw verwonderen kom ik vaak uit bij het Pantheon. Ondanks de drukte van toeristen is het Pantheon voor mij toch wel één van de mooiste en indrukwekkendste gebouwen van Rome.

Het Pantheon is naar alle waarschijnlijkheid één van de oudste gebouwen in Rome. Een eerste ‘versie’ van het Pantheon zou enkele jaren voor de jaartelling al zijn gebouwd. In de eeuwen daarna is het Pantheon vaak herbouwd nadat het onder andere door natuurgeweld was vernietigd. Het Pantheon zoals we hem nu nog zien is uit de tijd van Keizer Hadrianus (tweede eeuw na Christus).

IMG_0312

Er zijn een aantal zaken die het Pantheon bijzonder maken. Mogelijk ten eerste de geschiedenis van het Pantheon. Ooit gebouwd als tempel en gewijd aan onder andere de god Neptunes. Rond de zesde eeuw na Chr. is het Pantheon aan de paus geschonken die het gebouw omvormde tot een kerk. Dit heeft het Pantheon echter niet gered van plunderingen en vernielingen. Het zijn voornamelijk de pausen zelf geweest die verschillende dure materialen van het Pantheon hebben geplunderd zodat deze gebruikt konden worden voor nieuwe beelden en/of gebouwen in de stad. (Iets wat in de tijd redelijk normaal was om te doen en veelvuldig gebeurde). Pausen hebben niet alleen toegestaan dat er plunderingen plaatsvonden, zij hebben ook opdrachten gegeven om verfraaiingen aan te brengen. Zo heeft Bernini twee torentjes op het dak geplaatst. Deze kregen al snel de bijnaam ‘ezelsoren’ waarop zij vrij snel weer zijn verwijderd. De paus ‘verloor’ in 1870 zijn zeggenschap over het Pantheon, dit door de eenwording van Italië in 1870 en zo kwam het Pantheon in handen van de koning van Italië.

Wat het Pantheon ten tweede zo bijzonder maakt is het gebouw zelf, en dan voornamelijk de constructie. De doorsnee en de hoogte van het Pantheon zijn namelijk geheel gelijk, 43.30 meter om precies te zijn. Maar voornamelijk het gat in de koepel met een diameter van 9 meter maakt het Pantheon in zijn constructie uniek. Het gat in de koepel wordt de oculus genoemd. De oculus symboliseert de zon en is naast de deuren de enige lichtbron van het Pantheon. De koepel staat elk jaar op Pinkersterzondag in grote belangstelling. Op deze dag klimmen brandweermannen op het dak van het Pantheon en laten zij rozenblaadjes naar beneden dwarrelen.

Wat het Pantheon als derde en laatste zo bijzonder maakt zijn de graven die er te vinden zijn. De eerste twee vorsten van Italië hebben hier hun laatste rustplaats gevonden. Ook de vrouw van Koning Umberto I ligt hier begraven. Maar het is vooral de graftombe van de schilder Rafaelllo die veel bekijks trekt. Op zijn graftombe valt de volgende tekst te lezen: ‘Dit is de graftombe van Raffaello, die tijdens zijn leven Moeder Natuur deed vrezen door hem te worden verslagen, en als hij stierf, met hem te moeten sterven’. Deze tekst geeft aan hoe groot de schilder Rafaello was en hoe zonde het is dat hij slechts zevendertig jaar is geworden.

Een Romeins gezegde luidt; ‘wie Rome bezoekt zonder het Pantheon te hebben gezien, keert terug als een ezel’. Lijkt me genoeg reden om wanneer je in Rome bent een bezoek te brengen aan dit eeuwen oude, historische en zo karakteristieke gebouw! Het Pantheon zo beschrijvend maakt eigenlijk dat ik nu gelijk weer een kijkje wil nemen en mij weer laten verwonderen door het Pantheon, want dat doet het nog steeds bij ieder bezoek wat ik er breng. Ach wie weet, misschien wandel ik er morgen gewoon weer langs…

La vita è bella in Rome

Wat een eer, mijn lieve vriendinnetje Patricia (https://www.redfactor.nl) was een paar dagen in Rome en was zo lief om een als gastblogger op te treden:

Rome. Je kunt ervan dromen. Of je gaat er gewoon wonen. Dat laatste deed mijn lieve vriendinnetje Esther en mijn mond viel open. Ik ben een van de weinigen die vijf jaar geleden gillend de stad ontvluchtte. Rome?! De oude, vermoeiende stad die kraakt onder de toestroom van toeristen. Het pretpark. De chaos. Hoe kun je daar nou verliefd op worden? Om daarachter te komen (en omdat we natuurlijk heel graag Esther weer wilden zien) verbleven mijn vriend en ik vorige week vier dagen in de metropool. Esther nam ons mee tijdens haar ordinary day en ik moet eerlijk toegeven, Rome heeft me versierd.

‘We zitten rechts van dat grote witte gebouw. Naast die brokstukken, onder die paal met dat standbeeld’, roep ik door de telefoon. ‘Ah, je bedoelt ‘Il Vittoriano’, naast het il Foro Romano en onder de zuil van Trajanus’, zegt Esther. Stelletje cultuurbarbaren. Ze pikt ons op en duwt ons illegaal in een kleine tram. Op naar Trastevere (klinkt als Tra-stèvre) voor een Italiaanse lunch.

Liefde gaat door de maag
Daar in die wijk begint Rome met ons te sjansen. Weg van het massatoerisme, de rijen en detectiepoortjes ervaren we de charme van de stad. Smalle straatjes waar Fiat500-tjes zich doorheen wurmen, muren met jasmijn (die geur!) en om de vijf meter een bistrootje, osteria of pasticceria. We kronkelen naar restaurant Roma Sarita voor de beste pasta Cacio e Pepe van Rome en schuiven binnen aan. Vergeet alle trekpleisters, eten in Rome is een belevenis op zich. We bestellen een fles witte wijn en krijgen als aperitivo (die krijg je standaard bij een borreldrankje) gevulde en gefrituurde groene olijven. De pasta met zwarte peper wordt opgediend in een krokante schaal van Parmezaanse kaas. Heerlijk! We sluiten af met een espresso. Italianen drinken dit sterke slokkie de hele dag door. Staand aan een bar, zittend met een glas water of na de maaltijd.

IMG_6996

Een ander verborgen pareltje is de koekjesfabriek Biscottificio Innocenti. Dit familiebedrijf zit verstopt in het straatje Via della Luce 21. We kiezen voor amandelkoekjes, noga en macaron-achtige koekjes met pistache. We proeven er een. De rest is voor bovenaan de berg. Niet veel later beklimmen we namelijk de heuvel in de wijk.

Uitzicht om bij te zwijmelen
Hijgend komen we halverwege de berg een fontein tegen. ‘Dit is de Fonte Acqua Paola, een van de grootste van Rome. Ze zeggen dat deze fontein als inspiratie diende voor de Trevifontein’, vertelt Esther. Hij is wat minimalistischer, maar de witte kleur komt overeen. We vervolgen onze weg via Gianicolo naar de top. Vanaf de stadsmuur hebben we een prachtig uitzicht over de stad. ‘Is het hier altijd zo rustig?’, vraag ik. ‘Nee, elke dag om 12.00 uur wemelt het hier van de mensen. Traditioneel wordt hier het kanon afgeschoten. Vroeger zorgde dit kanon ervoor dat alle klokken in Rome gelijk liepen, maar tegenwoordig overstemt de knal het geluid in de binnenstad niet meer.’ Het is leuk om te horen hoeveel Esther weet over haar stad.

Na de afdaling laat ze ons haar lievelingskerk zien. Op de hoek van het bruisende Piazza di Santa Maria in Trastevere ligt de gelijknamige kerk. Je kunt gerust een half uur in zo’n weldadige kathedraal doorbrengen en nog steeds nieuwe dingen zien. Mozaïeken, fresco’s, bladgoud, beelden, symbolen, rituelen. We spotten zelfs een enge schaduw in een schilderij.

Buiten stromen de terrassen langzaam vol. When in Rome, do as the Romans do. Dus niet veel later kruipen we op een knus terras voor een Aperol Spritz. Die drank is hip in Italië; negen van de tien tafels bestellen ‘m. De nootjes, chipjes en bruschetta’s worden aan de lopende band op tafel gezet. Op de hoek van de straat speelt een muzikaal trio op de bas, gitaar en accordeon.

Ouwe charmeur
Om 20.00 uur slenteren (lees: slingeren) we naar ‘huis’. Langs de Tiber, door de Joodse wijk, via het stadhuis met het mooiste uitzicht op il Foro Romano (die brokken steen), voorbij straatmuzikanten en langs het Colosseum dat oranje kleurt in het lage zonnetje.

Rome. Je zou er maar wonen. Ik moet eerlijk toegeven dat de stad me deze dagen verrast én verleid heeft. Bezoek je binnenkort ook deze stad, pas dan op voor die ouwe charmeur. Voor je het weet verlies je je hart.

IMG_7173

Tour de France

Een van de vele voordelen van mijn tijd in Rome is dat ik mijn tijd geheel zelf kan invullen. Bijna geen verplichtingen van werkgevers die mij dagelijks of wekelijks binden aan verantwoordelijkheden. Dit brengt met zich mee dat ik af en toe leuke, spontane verrassingen kan plannen. Dus naast het gegeven dat ik dagelijks geniet van mijn avontuur brengt dit ook nog eens met zich mee dat ik mensen die ik lief heb kan verrassen. En de verrassing was nu voor mijn moeder!

In Italië wordt ook op de tweede zondag in mei Moederdag gevierd. En moeders zijn in Italië de belangrijkste pijlers van de familie. Het is niet voor niets dat Italiaanse mannen echte moederskindjes worden genoemd. Achter hun pantser van een macho man en charmeur gaat vaak een klein jongetje schuil die zijn moeder het belangrijkste vindt. En hoewel er verschillende economische en financiële redenen te bedenken zijn dat Italiaanse kinderen zo lang thuis blijven wonen kan ik mij ook niet aan de indruk onttrekken dat de liefde voor de moeder en het gegeven dat alles dan voor je geregeld wordt hierin ook een grote rol speelt. Maar oké ik dwaal af, doordat ik zowel Moederdag als de verjaardag van mijn moeder heb moeten missen dit jaar besloten mijn vader en ik om een klein plannetje te smeden om haar te verrassen. Na een korte brainstorm sessie met pap besloten we mam te verrassen in Frankrijk. Gedurende de vakantie van mijn ouders zou ik een verrassingsbezoek aan La Romieu brengen.

En zo begon mijn tripje op 19 mei richting Bordeaux, La France. Ergens kriebelde bij mij het gevoel dat er bij mam in de afgelopen periode wel een vermoeden was gaan groeien, dit gezien de veelheid aan vragen of ik het toch niet leuk vond om nog even bij hen in Frankrijk langs te komen. Zittend in het vliegtuig en het Italiaanse landschap over te zien gaan in een bijna azuurblauwe zee met in de verte het vaste land van Frankrijk speelden bij mij de zenuwen op. Zal ze het wel leuk vinden, schrikt ze niet te erg??

En na een kleine twee uur vanaf het vliegveld in Bordeaux in mijn gehuurde grijze FIAT 500 door Frankrijk te hebben gereden kwam ik aan in La Romieu. Het kleine dorpje die door de jarenlange vakanties toch is gaan aanvoelen als een extra (t)huis. (Al rijdend besefte ik mij dat ik op mij op verschillende plekken in Europa echt thuis voel en dat al deze plekken met de letters RO beginnen). Ondertussen kreeg ik bericht dat een niets vermoedende moeder  op het terras op mij zat te wachten. Het terras oplopend werd mijn aanwezigheid direct opgemerkt en klonk er een kort gegil met de woorden ‘nee toch ja toch’ en ‘oohhh help’. Dit gepaard met wat tranen, oftewel de verrassing was met vlag en wimpel geslaagd. Of zoals ze in Frankrijk zouden zeggen; FORMIDABLE!!

Wat volgde waren een paar dagen zoals het dorpje La Romieu zelf ook is, heel rustig en ontspannen. Beetje mijmeren over al de dingen die we hier hebben meegemaakt, bijpraten met de schare mensen die hier ook alweer jaren komen, marktje bezoeken en lekker eten. Na een viertal dagen was het echter al weer tijd om terug te gaan naar Rome. Wegrijdend van de camping besefte ik mij nogmaals in hoeveel luxe ik deze maanden al leef. Ik woon in één van de mooiste steden van de wereld, kan die schoonheid met veel mensen in Rome delen maar kan dit ook delen met de mensen die ik lief heb op plekken die voor hen belangrijk zijn.

Scoprire di più

IMG_6704 (Edited)De maand mei is aangebroken wat inhoudt dat ik alweer ruim vier maanden in Rome ben. Volgens mij val ik in herhaling als ik zeg dat de tijd echt vliegt. Ik ben naar Rome gegaan omdat ik mijzelf de tijd wilde gunnen om te zoeken naar nieuwe wegen in het leven. Weg van gebaande wegen en proberen om de rust te vinden om achterover te ‘hangen’ en dan te zien wat erop je af komt. Nieuwe wegen zoeken, dingen uit proberen, keuzes maken en bedenken wat ik nodig heb. En met zoveel, wordt dan soms ook extra duidelijk wat je juist niet wilt. En dat is ook prima want dan wordt het vanzelf duidelijker wat je wel wilt. Zo langzamerhand worden dingen voor mij duidelijker maar ben ik terughoudend om dat te delen met velen. Ervaring leert me namelijk dat ik er volgende maand ineens heel anders over kan denken. Misschien heeft dat te maken met de ruimte in het hoofd en het gegeven dat gedachten alle kanten van mijn hersenpannetje aan het ontdekken zijn.

Veelal krijg ik de vraag of het nou wel echt goed met mij gaat. Om alle onzekerheden hierover uit de weg te helpen, JA het gaat goed met mij. Een paar keer per week moet ik mijzelf nog altijd in mijn arm knijpen om te beseffen wat voor groot goed het is dat ik dit kan doen, en dan ook nog in een stad als Rome. Een stad die mij steeds meer van zijn geheimen prijs geeft. Een stad die naast alle grote schatten die je aan de oppervlakte ziet ook ondergronds nog zoveel meer heeft te bieden. Dus ik ben niet alleen bij mijzelf aan het ‘uitdiepen’ wat ik wil maar graaf ook in de geschiedenis van Rome om deze geheimen te ontrafelen.

Terugkomend op de vraag of het goed met mij gaat moet ik ook eerlijk zeggen dat er heus momenten zijn dat ik Nederland mis; familie, vrienden maar ook de nuchterheid, de niet lullen maar poetsen mentaliteit en het gemak van dingen omdat alles bekend is. Zo ook van de week nog, een ontsteking in mijn mond heeft me dagen aan mijn bed en bank gekluisterd. Uiteindelijk toch een bezoekje aan het ziekenhuis gebracht. Maar de aardige en lieve Engels sprekende arts kon dan uiteindelijk niet op tegen een Nederlandse sprekende tandarts die ik een paar dagen daarna vond. En wat ben ik blij dat ik haar gevonden heb. Feit is dat het heel fijn is, dat je in tijden van crisis (zo voelde het toch echt voor mij) gewoon je eigen taal kan spreken met de zekerheid dat iemand precies begrijpt wat je bedoeld.

IMG_6450Niemand weet waar ik over een aantal maanden sta, waar ik ben en wat ik dan doe. En dat blijft spannend maar is nog altijd een uitdaging waar ik JA! op zeg.

Baci Baci!!!

 

Festa di Roma

Tegen het einde van de maand april lijkt het wel alsof het seizoen van feestdagen begint in Rome. Ik heb het idee dat ik op dit moment van de ene herdenking naar het volgende feest leef. De start van de festiviteiten lijkt te liggen op 21 april. Zoals in een eerder blog aangegeven viert Rome op deze dag zijn verjaardag.

De festiviteiten rondom de verjaardag van Rome duurden ook dit jaar weer enkele dagen. Traditiegetrouw vond er weer een optocht plaats van uitgedoste Romeinen (verkleed als gladiator) vanaf de via dei Fiori Imperiali langs het Colosseum naar het Circus Maximus. Aldaar vonden ook allerlei spelen plaats en zijn gladiator gevechten nagespeeld. Ik heb mij laten vertellen dat daar ook ‘het’ gevecht van Romulus en Remus (over wie nou uiteindelijk over de stad mocht gaan heersen) is nagespeeld om de Romeinse kinderen kennis te laten maken met de oorsprong van hun stad. Gelijktijdig aan deze datum opent ook de gemeentelijke rozentuin weer zijn hekken. rozentuin-Rome

De rozentuin bevindt zich op het voormalige joodse kerkhof van Rome. Vanaf dat moment kan een ieder in Rome genieten van 1100 verschillende rozen in een speciale tuin die uitzicht biedt op de Palatijn heuvel. De geur van verse rozen is daar bijna overweldigd.

Slechts vier dagen na de verjaardag van Rome vindt er een landelijke feestdag plaats, giorno della liberazione. Italië herdenkt hier zijn vrijheid. Op 25 april 1945 is Italië bevrijd uit de Duitse handen. Met deze ‘bevrijding’ kwam er ook een einde het tijdperk van Mussolini. Eerlijkheidshalve moet wel gezegd worden dat Mussolini maanden eerder van zijn ‘troon’ was gestoten door tegenstanders van zijn strenge regime. Dit ‘einde’ en de bevrijding van de Duitsers waardoor er voor de Italianen een einde kwam aan de Tweede Wereldoorlog wordt hier dus gezamenlijk gevierd. Zoals ook in Nederland wordt er op verschillende plekken in het land stil gestaan bij de oorlog en de verliezen die daar geleden zijn. In Rome vind deze jaarlijkse herdenking plaats op het bordes van het altaar van het vaderland, il Vittoriano.

En slechts een paar dagen later is het 1 mei, la festa del lavoro. De dag van de arbeid is voor de Italianen een heuse feestdag. Voor de oorsprong van dit feest moeten we terug in de tijd. Sinds eind 18de eeuw wordt er in Italië al gestreden voor betere arbeidsrechten. Om hierbij stil te staan wordt deze dag op verschillende manieren gevierd. Enerzijds worden er in de stad demonstraties gehouden en anderzijds vinden er vrolijke festiviteiten plaats, zoals een gratis pop/ rock concert. Dit concert bleek bij mij om de hoek te zijn waarop een bezoekje natuurlijk niet kon uitblijven. Het hele concert deed denken aan een goede festival dag; muziek van veel verschillende artiesten, surprise acts, stands met eten en drank en (onvermijdelijk) dronken mensen aan het einde van de avond.

Na al deze belangrijke datums hebben de Italianen even een kleine maand de tijd om weer bij te komen en zich op te maken voor 2 juni aanstaande. Op deze dag vindt la Festa della Repubblica plaats. De dag dat Italië in 1946 een republiek werd, maar ook de dag dat de verdeeldheid tussen Noord en Zuid Italië duidelijk werd. Want slechts 56% stemde voor een republiek, het resterende percentage had graag een monarchie gebleven. De uitslag maakte in ieder geval een einde aan een relatieve korte periode van een koninkrijk. Italië heeft slechts vier koningen gekend in een periode van nog geen negentig jaar. Met dit referendum werd er nog een historisch feit op de kaart gezet, het was namelijk de eerste verkiezing waarbij vrouwen ook hun stem mochten uitbrengen. Om deze dag te vieren zal er een militaire parade plaatsvinden op de via dei Fori Imperiali, de weg die eerder in het begin van de 19de eeuw op last van Mussolini is aangelegd en het belangrijke historische hart van de stad kruist. En ik zal aan de zijlijn staan om alles te bewonderen….

 

 

 

 

 

 

Triumphs and Laments – a project for Rome

Sinds een aantal weken is er veel bedrijvigheid te zien langs een deel van de oevers van de Tiber, specifiek gezegd vanaf de Ponto Sisto tot Ponto Mazzini. Tot voor kort was het voor mij niet helemaal duidelijk wat er nu aan de hand was maar nu is duidelijk dat er wordt toegewerkt naar 21 april aanstaande. Op deze datum viert Rome de stichting van de stad. Aanstaande donderdag zal dat de 2769ste verjaardag van Rome zijn. En om dit te vieren is de Zuid Afrikaanse kunstenaar William Kentrigde gevraagd de geschiedenis van Rome weer te geven in twee dimensionale kunst op een muur van 500 meter breed. (Kentrigde is een bekend kunstenaar die bijzondere animatiefilms, houtskooltekeningen en installaties maakt. Een terugkerend thema voor hem is de sociale ongelijkheid in Zuid- Afrika).

Voor dit project is het thema de geschiedenis van Rome. Deze worden door beeltenissen op de muur langs de Tiber op een niet chronologische volgorde weergegeven. Wandelend langs de piazza Tevere, zoals de oevers ook wel worden genoemd, moet je soms je nek verrekken om de kunstwerken goed te bekijken. De muren rijken hier zeker tot tien meter in de hoogte en het is juist die hoogte die maakt dat de kunstwerken echt tot leven lijken te komen. Zo is er een afbeelding van het ‘logo’ van Rome, de tweeling Romulus en Remus te samen met een wolvin te zien. Maar ook afbeeldingen van Julius Ceaser (eerste eeuw voor Chr) , Marcus Aurelius (keizer uit de tweede eeuw na Chr. grondlegger voor het bouwen van de stadsmuur) en Giordano Bruno (filosoof, priester in de 16 eeuw na Chr. die door de toenmalige Paus ter dood is veroordeeld) komen voorbij.

Wat Wiliam Kentrigde heeft gedaan lijkt bijna te simpel voor woorden. In de stad waar de auto’s en vespa’s hun motoren laten ronken en veelvuldig hun uitlaatgassen verspreiden gebruikt Kentrigde nu een zeer biologische manier om zijn kunst tentoon te stellen. Kentrigde is (te samen met honderden vrijwilligers) te werk gegaan met grote sjablonen die tegen de muren zijn gezet om de muur eromheen als het ware schoon te maken van de vuiligheid die zich de afgelopen jaren op de muren heeft vastgezet. Wat overblijft is een twee dimensionaal beeld die op de muur tot leven komt.

IMG_6474

Deze geheel natuurlijke wijze maakt dat de Romeinen en haar gasten hier voor de aankomende maanden, en mogelijks zelfs jaren, van kan genieten. Met de tijd zullen de weergaves vervagen. Rome wordt vaak omschreven als een soort openlucht theater, en dat is zeker waar en vanaf donderdag 21 april is Rome een kunstwerk rijker. Op deze datum zal het kunstwerk met ondersteuning van licht en muziek officieel worden geopend. En daar ga ik zeker proberen bij te zijn, de beelden zullen dan helemaal tot leven komen en zal een ieder mee nemen in een ware reis door de tijd.

Hit the road in Rome

En toen was het maart en ben ik alweer twee maanden in Rome. De eerste twee maanden in Italië hebben vooral in het teken gestaan om te genieten van het niets hoeven, dingen los laten, nieuwe dingen ervaren en nieuwe uitdagingen aangaan. Eén van de nieuwe ervaringen en uitdagingen houdt in dat ik maandelijkse een blog mag schrijven voor de website Ciao Tutti (www.ciaotutti.nl).

Een kleine financiële zekerheid heb ik de afgelopen maanden mogen halen bij Bici & Baci. Het bedrijf waar ik vorig jaar reeds drie maanden voor heb mogen werken. Toeristen per fiets rondleiden in een stad die mij zo dierbaar is geworden en die mij op geen enkele manier teleurstelt of van zelfsprekend wordt is dus ook echt geen straf en vind ik nog altijd leuk om te doen. En toch zit er in mijn achterhoofd altijd dat stemmetje wat mij eraan herinnert dat deze situatie niet eeuwig kan duren en wil ik mij ergens ook weer nuttig wil voelen. Dat (knagende) gevoel en de vraag van Bici & Baci om terug te keren binnen het bedrijf hebben de laatste week centraal gestaan. Zowel Carine als ik hebben het voorstel gekregen om een fulltime baan te delen. Uiteindelijk hebben de gesprekken hierover niet geleid tot een vorm van samenwerking waarin alle partijen een goed gevoel hadden en hebben we bedankt voor het aanbod. Enerzijds overheerst de opluchting maar anderzijds voelt het ook als een teleurstelling dat alle inspanningen van vorig jaar niet tot een constructieve samenwerking voor het nieuwe toeristen seizoen hebben mogen leiden.

Na de teleurstellende gesprekken zijn Carine en ik afgereisd naar Montecatini en hebben we gegeten, gedronken, geslapen maar ook nieuwe plannen gemaakt. De vriendschap tussen Carine en mij kent, onder andere de liefde voor Rome als bindende factor. Bijna een jaar na onze eerste kennismaking gaan we nog dagelijks de straten van Rome op en genieten we van alles wat het historisch en het hedendaagse Romeinse leven te bieden heeft. Dus met wat voor gevoel ook; geluk of misschien een mindere dag “hit the road in Rome” en de glimlach en het gevoel van luxe en mogelijkheden keert terug. Tevens halen we er beide veel plezier uit om andere mensen kennis te laten maken met de schoonheid van Rome. Kort na onze eerste ontmoeting, nu bijna één jaar geleden, maken we onderling al grappen dat we eigenlijk geen andere bedrijven nodig hebben om onze passies te delen met anderen. Wij kunnen dit ook zelf organiseren!! Mogelijk is DIT dus wel het moment om ons hoofd boven het maaiveld uit te steken, mogelijkheden te onderzoeken en een nieuwe uitdaging aan te gaan. Dus weg met het gevoel van teleurstelling, wij keren terug naar de straten van Rome en zeggen tegen elkaar ‘hit the road’ en waar deze weg eindigt weten we allebei niet. Maar met ‘hit the road in Rome’ gaan we onze eigen weg in.

Vooruitkijkend is de maand maart eigenlijk nu al geslaagd. Vanaf 2 maart ben ik gastblogger van de website Ciao tutti en vanaf 4 maart zal “Hit the road in Rome” op Facebook te vinden zijn en staan we klaar om toeristen, te voet, op de fiets of op de segway, mee te nemen de straten van Rome op en zal het genieten van de stad centraal blijven staan.