La vita è bella in Rome

Wat een eer, mijn lieve vriendinnetje Patricia (https://www.redfactor.nl) was een paar dagen in Rome en was zo lief om een als gastblogger op te treden:

Rome. Je kunt ervan dromen. Of je gaat er gewoon wonen. Dat laatste deed mijn lieve vriendinnetje Esther en mijn mond viel open. Ik ben een van de weinigen die vijf jaar geleden gillend de stad ontvluchtte. Rome?! De oude, vermoeiende stad die kraakt onder de toestroom van toeristen. Het pretpark. De chaos. Hoe kun je daar nou verliefd op worden? Om daarachter te komen (en omdat we natuurlijk heel graag Esther weer wilden zien) verbleven mijn vriend en ik vorige week vier dagen in de metropool. Esther nam ons mee tijdens haar ordinary day en ik moet eerlijk toegeven, Rome heeft me versierd.

‘We zitten rechts van dat grote witte gebouw. Naast die brokstukken, onder die paal met dat standbeeld’, roep ik door de telefoon. ‘Ah, je bedoelt ‘Il Vittoriano’, naast het il Foro Romano en onder de zuil van Trajanus’, zegt Esther. Stelletje cultuurbarbaren. Ze pikt ons op en duwt ons illegaal in een kleine tram. Op naar Trastevere (klinkt als Tra-stèvre) voor een Italiaanse lunch.

Liefde gaat door de maag
Daar in die wijk begint Rome met ons te sjansen. Weg van het massatoerisme, de rijen en detectiepoortjes ervaren we de charme van de stad. Smalle straatjes waar Fiat500-tjes zich doorheen wurmen, muren met jasmijn (die geur!) en om de vijf meter een bistrootje, osteria of pasticceria. We kronkelen naar restaurant Roma Sarita voor de beste pasta Cacio e Pepe van Rome en schuiven binnen aan. Vergeet alle trekpleisters, eten in Rome is een belevenis op zich. We bestellen een fles witte wijn en krijgen als aperitivo (die krijg je standaard bij een borreldrankje) gevulde en gefrituurde groene olijven. De pasta met zwarte peper wordt opgediend in een krokante schaal van Parmezaanse kaas. Heerlijk! We sluiten af met een espresso. Italianen drinken dit sterke slokkie de hele dag door. Staand aan een bar, zittend met een glas water of na de maaltijd.

IMG_6996

Een ander verborgen pareltje is de koekjesfabriek Biscottificio Innocenti. Dit familiebedrijf zit verstopt in het straatje Via della Luce 21. We kiezen voor amandelkoekjes, noga en macaron-achtige koekjes met pistache. We proeven er een. De rest is voor bovenaan de berg. Niet veel later beklimmen we namelijk de heuvel in de wijk.

Uitzicht om bij te zwijmelen
Hijgend komen we halverwege de berg een fontein tegen. ‘Dit is de Fonte Acqua Paola, een van de grootste van Rome. Ze zeggen dat deze fontein als inspiratie diende voor de Trevifontein’, vertelt Esther. Hij is wat minimalistischer, maar de witte kleur komt overeen. We vervolgen onze weg via Gianicolo naar de top. Vanaf de stadsmuur hebben we een prachtig uitzicht over de stad. ‘Is het hier altijd zo rustig?’, vraag ik. ‘Nee, elke dag om 12.00 uur wemelt het hier van de mensen. Traditioneel wordt hier het kanon afgeschoten. Vroeger zorgde dit kanon ervoor dat alle klokken in Rome gelijk liepen, maar tegenwoordig overstemt de knal het geluid in de binnenstad niet meer.’ Het is leuk om te horen hoeveel Esther weet over haar stad.

Na de afdaling laat ze ons haar lievelingskerk zien. Op de hoek van het bruisende Piazza di Santa Maria in Trastevere ligt de gelijknamige kerk. Je kunt gerust een half uur in zo’n weldadige kathedraal doorbrengen en nog steeds nieuwe dingen zien. Mozaïeken, fresco’s, bladgoud, beelden, symbolen, rituelen. We spotten zelfs een enge schaduw in een schilderij.

Buiten stromen de terrassen langzaam vol. When in Rome, do as the Romans do. Dus niet veel later kruipen we op een knus terras voor een Aperol Spritz. Die drank is hip in Italië; negen van de tien tafels bestellen ‘m. De nootjes, chipjes en bruschetta’s worden aan de lopende band op tafel gezet. Op de hoek van de straat speelt een muzikaal trio op de bas, gitaar en accordeon.

Ouwe charmeur
Om 20.00 uur slenteren (lees: slingeren) we naar ‘huis’. Langs de Tiber, door de Joodse wijk, via het stadhuis met het mooiste uitzicht op il Foro Romano (die brokken steen), voorbij straatmuzikanten en langs het Colosseum dat oranje kleurt in het lage zonnetje.

Rome. Je zou er maar wonen. Ik moet eerlijk toegeven dat de stad me deze dagen verrast én verleid heeft. Bezoek je binnenkort ook deze stad, pas dan op voor die ouwe charmeur. Voor je het weet verlies je je hart.

IMG_7173

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s