In vacanza

De zomer is in aantocht in Italië…. Dit houdt in dat de zomervakantie van de schoolgaande kinderen al is begonnen, de (sport) activiteiten van de Romeinse kinderen buiten school voor de duur van de zomervakantie ook gestopt is en het in de stad warmer en drukker wordt. Schoolgaande kinderen hebben in Rome drie (!!) maanden vakantie. Deze begint begin juni en pas begin september gaan de kinderen weer naar school. Veel van deze kinderen brengen de zomermaanden bij familie aan de kust van Italië door. Afgelopen maanden heb ik Nederlandse les gegeven aan twee Italiaanse kinderen en sinds juni is dit dan ook gestopt. En de zomer begint voor mij met reisjes, ik mag zeggen heel veel reisjes.

Hoe erg het ook misschien klinkt, aangezien het soms voelt alsof ik al vanaf januari al vakantie heb, noem ik de maand juni mijn vakantiemaand. En deze vakantiemaand is begonnen met een paar dagen Toscane. De plek waar ik vaker ben geweest en die ik eerder besproken heb. Oneindige uitzichten, een rustgevende stilte en wederom een hartverwarmend ontvangst in het dorp.

IMG_7450Na een kort bezoek aldaar was het voor mij tijd om een paar dagen naar Nederland te gaan. Opnieuw stond er een bruiloft op de planning, ditmaal van mijn lieve neef Michiel en zijn mooie vrouw Hedwig. Een bijzondere middag vol met liefde, warmte en voor mij weer de tijd en ruimte om familie en vrienden te zien. De dagen in Nederland zijn voorbij gevlogen en hebben weer vol gestaan met bijpraten met vriendinnen onder het genot van kopjes thee, wijntjes en heel veel lekker eten. Maar ook tijd doorbrengen met familie, waaronder mijn mooie lieve nichtje Roos. Als tante mis ik toch heel veel van haar ontwikkeling maar hoe trots kan je zijn als je als tante binnen komt lopen en zij roept: ‘tante, kijk’. Nou, heeeel trots!

En uiteindelijk staat dan ook weer het moment voor de deur om terug te gaan naar mijn andere ‘thuis’. Een tweede thuis wat in niets te vergelijken is met mijn eerste thuis. De geuren, de kleuren, de uitzichten, de mensen en de cultuur is anders. Het gevoel van thuis komen begint al bij het uitstappen uit het vliegtuig. Een klein ritueel ontstaat zo langzamerhand al en dat is even goed de lucht insnuiven en diep ademhalen. En thuis komen in Rome betekent de frisse soms wat zoete geur opsnuiven die in Rome hangt. De zoete lucht die gevormd wordt door alle in bloei staande bloemen, de vele verschillende bomen en de geur van eten en koffie die je overal vindt.

Maar terug in Rome kan ik me opmaken voor een volgende reis. Er staat een fantastische week voor de deur die morgen gaat beginnen in Venetië. Aldaar zal ik samen met vriendinnetje Thea een kleine roadtrip door Italië gaan maken. Heerlijk ontspannen en in een huurauto de mooie plekken van Italië gaan ontdekken. En om deze vakantiemaand in stijl af te sluiten staat er ook nog een bijzonder weekend Pisa voor de deur.

Say yes to new adventures…. Dat doe ik nog steeds en knijp mezelf nog dagelijks dat ik dit avontuur zo verschrikkelijk mooi mag invullen.

Advertenties

Pantheon, che cosa sei bella!!

Dwalend door de stad op zoek naar nieuwe gebouwen, kerken, beelden en/of schilderijen die mij opnieuw verwonderen kom ik vaak uit bij het Pantheon. Ondanks de drukte van toeristen is het Pantheon voor mij toch wel één van de mooiste en indrukwekkendste gebouwen van Rome.

Het Pantheon is naar alle waarschijnlijkheid één van de oudste gebouwen in Rome. Een eerste ‘versie’ van het Pantheon zou enkele jaren voor de jaartelling al zijn gebouwd. In de eeuwen daarna is het Pantheon vaak herbouwd nadat het onder andere door natuurgeweld was vernietigd. Het Pantheon zoals we hem nu nog zien is uit de tijd van Keizer Hadrianus (tweede eeuw na Christus).

IMG_0312

Er zijn een aantal zaken die het Pantheon bijzonder maken. Mogelijk ten eerste de geschiedenis van het Pantheon. Ooit gebouwd als tempel en gewijd aan onder andere de god Neptunes. Rond de zesde eeuw na Chr. is het Pantheon aan de paus geschonken die het gebouw omvormde tot een kerk. Dit heeft het Pantheon echter niet gered van plunderingen en vernielingen. Het zijn voornamelijk de pausen zelf geweest die verschillende dure materialen van het Pantheon hebben geplunderd zodat deze gebruikt konden worden voor nieuwe beelden en/of gebouwen in de stad. (Iets wat in de tijd redelijk normaal was om te doen en veelvuldig gebeurde). Pausen hebben niet alleen toegestaan dat er plunderingen plaatsvonden, zij hebben ook opdrachten gegeven om verfraaiingen aan te brengen. Zo heeft Bernini twee torentjes op het dak geplaatst. Deze kregen al snel de bijnaam ‘ezelsoren’ waarop zij vrij snel weer zijn verwijderd. De paus ‘verloor’ in 1870 zijn zeggenschap over het Pantheon, dit door de eenwording van Italië in 1870 en zo kwam het Pantheon in handen van de koning van Italië.

Wat het Pantheon ten tweede zo bijzonder maakt is het gebouw zelf, en dan voornamelijk de constructie. De doorsnee en de hoogte van het Pantheon zijn namelijk geheel gelijk, 43.30 meter om precies te zijn. Maar voornamelijk het gat in de koepel met een diameter van 9 meter maakt het Pantheon in zijn constructie uniek. Het gat in de koepel wordt de oculus genoemd. De oculus symboliseert de zon en is naast de deuren de enige lichtbron van het Pantheon. De koepel staat elk jaar op Pinkersterzondag in grote belangstelling. Op deze dag klimmen brandweermannen op het dak van het Pantheon en laten zij rozenblaadjes naar beneden dwarrelen.

Wat het Pantheon als derde en laatste zo bijzonder maakt zijn de graven die er te vinden zijn. De eerste twee vorsten van Italië hebben hier hun laatste rustplaats gevonden. Ook de vrouw van Koning Umberto I ligt hier begraven. Maar het is vooral de graftombe van de schilder Rafaelllo die veel bekijks trekt. Op zijn graftombe valt de volgende tekst te lezen: ‘Dit is de graftombe van Raffaello, die tijdens zijn leven Moeder Natuur deed vrezen door hem te worden verslagen, en als hij stierf, met hem te moeten sterven’. Deze tekst geeft aan hoe groot de schilder Rafaello was en hoe zonde het is dat hij slechts zevendertig jaar is geworden.

Een Romeins gezegde luidt; ‘wie Rome bezoekt zonder het Pantheon te hebben gezien, keert terug als een ezel’. Lijkt me genoeg reden om wanneer je in Rome bent een bezoek te brengen aan dit eeuwen oude, historische en zo karakteristieke gebouw! Het Pantheon zo beschrijvend maakt eigenlijk dat ik nu gelijk weer een kijkje wil nemen en mij weer laten verwonderen door het Pantheon, want dat doet het nog steeds bij ieder bezoek wat ik er breng. Ach wie weet, misschien wandel ik er morgen gewoon weer langs…

Het liefdesverhaal van Raffaello en Margherita

Raffaello was een gerespecteerd schilder in de 15de eeuw. Hij stond niet bekend als één van de meest inventieve schilders maar wel één die snel nieuwe technieken kon aanleren en die de schilderkunst volmaakte. Raffaello excelleerde onder andere in het maken van portretten. Echter moet niet voorbij gegaan worden aan ander werk van Raffaello, want zeer bekend zijn ook vier kamers in Vaticaanstad en villa Farnesina. Wie in Rome komt zou eigenlijk altijd villa Farnesina moeten bezoeken. Deze villa behoorde tot een rijke familie en Raffaello had tot de opdracht gekregen om het huis te ‘versieren’ met fresco’s. Villa Farnesina is, voor mij, een van de mooiste plekken van Rome. En rondom de villa en Raffaello hangt een liefdesverhaal wat de villa alleen maar mooier maakt en je op slag verliefd laat worden.

IMG_3547Gedurende het werk aan villa Farnesina leerde Raffaello de bakkersdochter Margherita kennen. Een meisje van een lagere komaf zou eigenlijk geen partij horen te zijn voor een bekend schilder. En juist om deze reden is de relatie tussen hen twee nooit hardop uitgesproken. Echter bleek wel dat Raffaello zo in beslag genomen werd door de liefde voor Margherita dat het werk in de villa langer duurde dan gepland. Om het werk te versnellen en om de fresco’s een lofzang te laten zijn aan de liefde, feest en vrolijkheid (Raffaello schilderde per slot van rekening de bruiloft van Cupido & Psyche) werd besloten om Margherita de villa in te smokkelen op de dagen dat Raffaello aldaar aan het werk was. Ook op de dagen dat Raffaello in Vaticaanstad aan het werk was, was Margherita bij hem.

In de geschiedenisboeken valt te lezen dat de liefde tussen Raffaello en Margherita enkel bij een klein gezelschap bekend was, dit dus vanwege het verschil in rang en komaf. Dit heeft Raffaello er echter niet van weerhouden om een portret te schilderen van zijn grote liefde; La Fornarina. En het is juist dit schilderij geweest die de liefde tussen hen bekend heeft gemaakt. Onder een aantal verflagen is te zien dat Margherita een trouwring draagt inclusief een armband met de naam van Raffaello erin gegraveerd. Ook zouden er maretakken te zien zijn geweest.

Hoe het ook zij, de liefde voor Margherita heeft Raffaello naar grote hoogte doen stijgen. Zijn werk in Villa Farnesina en in Vaticaanstad zijn ware schoonheden. In Villa Farnesina is onder andere de nimf Galatea te zien. Zij vaart op de oceaan op een schelp, die wordt voorgetrokken door twee dolfijnen. Maar het mooiste werk is wel het huwelijk van Cupido (Eros) en Psyche. En waar liefdesverhaal die geheel op zichzelf staat.

IMG_2529

Raffaello is slechts zevenendertig jaar oud geworden. Wat zijn precieze dood heeft veroorzaakt is niet bekend. Margherita zou na de dood van haar grote liefde zich hebben terug getrokken in een klooster. Het graf van Raffaello is in het Pantheon, een zeer grote eer voor een kunstenaar. Gezien het opschrift van zijn graf wordt duidelijk hoe groot Raffaello was in die tijd. Er valt te lezen: Dit is de graftombe van Raffaello, die tijdens zijn leven Moeder Natuur deed vrezen door hem te worden verslagen, en als hij stierf, met hem te moeten sterven. .

La vita è bella in Rome

Wat een eer, mijn lieve vriendinnetje Patricia (https://www.redfactor.nl) was een paar dagen in Rome en was zo lief om een als gastblogger op te treden:

Rome. Je kunt ervan dromen. Of je gaat er gewoon wonen. Dat laatste deed mijn lieve vriendinnetje Esther en mijn mond viel open. Ik ben een van de weinigen die vijf jaar geleden gillend de stad ontvluchtte. Rome?! De oude, vermoeiende stad die kraakt onder de toestroom van toeristen. Het pretpark. De chaos. Hoe kun je daar nou verliefd op worden? Om daarachter te komen (en omdat we natuurlijk heel graag Esther weer wilden zien) verbleven mijn vriend en ik vorige week vier dagen in de metropool. Esther nam ons mee tijdens haar ordinary day en ik moet eerlijk toegeven, Rome heeft me versierd.

‘We zitten rechts van dat grote witte gebouw. Naast die brokstukken, onder die paal met dat standbeeld’, roep ik door de telefoon. ‘Ah, je bedoelt ‘Il Vittoriano’, naast het il Foro Romano en onder de zuil van Trajanus’, zegt Esther. Stelletje cultuurbarbaren. Ze pikt ons op en duwt ons illegaal in een kleine tram. Op naar Trastevere (klinkt als Tra-stèvre) voor een Italiaanse lunch.

Liefde gaat door de maag
Daar in die wijk begint Rome met ons te sjansen. Weg van het massatoerisme, de rijen en detectiepoortjes ervaren we de charme van de stad. Smalle straatjes waar Fiat500-tjes zich doorheen wurmen, muren met jasmijn (die geur!) en om de vijf meter een bistrootje, osteria of pasticceria. We kronkelen naar restaurant Roma Sarita voor de beste pasta Cacio e Pepe van Rome en schuiven binnen aan. Vergeet alle trekpleisters, eten in Rome is een belevenis op zich. We bestellen een fles witte wijn en krijgen als aperitivo (die krijg je standaard bij een borreldrankje) gevulde en gefrituurde groene olijven. De pasta met zwarte peper wordt opgediend in een krokante schaal van Parmezaanse kaas. Heerlijk! We sluiten af met een espresso. Italianen drinken dit sterke slokkie de hele dag door. Staand aan een bar, zittend met een glas water of na de maaltijd.

IMG_6996

Een ander verborgen pareltje is de koekjesfabriek Biscottificio Innocenti. Dit familiebedrijf zit verstopt in het straatje Via della Luce 21. We kiezen voor amandelkoekjes, noga en macaron-achtige koekjes met pistache. We proeven er een. De rest is voor bovenaan de berg. Niet veel later beklimmen we namelijk de heuvel in de wijk.

Uitzicht om bij te zwijmelen
Hijgend komen we halverwege de berg een fontein tegen. ‘Dit is de Fonte Acqua Paola, een van de grootste van Rome. Ze zeggen dat deze fontein als inspiratie diende voor de Trevifontein’, vertelt Esther. Hij is wat minimalistischer, maar de witte kleur komt overeen. We vervolgen onze weg via Gianicolo naar de top. Vanaf de stadsmuur hebben we een prachtig uitzicht over de stad. ‘Is het hier altijd zo rustig?’, vraag ik. ‘Nee, elke dag om 12.00 uur wemelt het hier van de mensen. Traditioneel wordt hier het kanon afgeschoten. Vroeger zorgde dit kanon ervoor dat alle klokken in Rome gelijk liepen, maar tegenwoordig overstemt de knal het geluid in de binnenstad niet meer.’ Het is leuk om te horen hoeveel Esther weet over haar stad.

Na de afdaling laat ze ons haar lievelingskerk zien. Op de hoek van het bruisende Piazza di Santa Maria in Trastevere ligt de gelijknamige kerk. Je kunt gerust een half uur in zo’n weldadige kathedraal doorbrengen en nog steeds nieuwe dingen zien. Mozaïeken, fresco’s, bladgoud, beelden, symbolen, rituelen. We spotten zelfs een enge schaduw in een schilderij.

Buiten stromen de terrassen langzaam vol. When in Rome, do as the Romans do. Dus niet veel later kruipen we op een knus terras voor een Aperol Spritz. Die drank is hip in Italië; negen van de tien tafels bestellen ‘m. De nootjes, chipjes en bruschetta’s worden aan de lopende band op tafel gezet. Op de hoek van de straat speelt een muzikaal trio op de bas, gitaar en accordeon.

Ouwe charmeur
Om 20.00 uur slenteren (lees: slingeren) we naar ‘huis’. Langs de Tiber, door de Joodse wijk, via het stadhuis met het mooiste uitzicht op il Foro Romano (die brokken steen), voorbij straatmuzikanten en langs het Colosseum dat oranje kleurt in het lage zonnetje.

Rome. Je zou er maar wonen. Ik moet eerlijk toegeven dat de stad me deze dagen verrast én verleid heeft. Bezoek je binnenkort ook deze stad, pas dan op voor die ouwe charmeur. Voor je het weet verlies je je hart.

IMG_7173