caffè, caffè, caffè

Wie aan Italië denkt, denkt vrij snel ook aan koffie. En in alle uithoeken van Italië is de koffie dan ook zeer belangrijk. Of je nu in een grote stad woont en je ontbijt dagelijks nuttigt in een bar of in een klein dorpje woont waar het juist meer lijkt te gaan om het sociale aspect. Met welk doel dan ook, uiteindelijk gaat het de Italiaan om de smaak sensatie van de koffie. Het maken van koffie is dan ook echt een wetenschap en niet voor iedereen weggelegd. Rome kent heel héél veel koffiebarretjes. De één nog mooier dan de ander of juist heel authentiek en typisch Italiaans.

IMG_6454

Ik denk dat we met een gerust hart kunnen zeggen dat de koffie een onderdeel is van de cultuur van Italië. Dit maakt dat er heuse ‘gedragsregels’ bestaan over het drinken van koffie. Sommigen zullen de regels mogelijk eerder ‘de geboden’ noemen. Zo zal men nooit maar dan ook nooit een cappuccino bestellen na een maaltijd. Met andere woorden een cappuccino kan alleen in de ochtend. In de middag is een caffè macchiato (espresso met een scheutje melk) echter wel toegestaan. Een andere regel is dat men de koffie staand nuttigt. En ten derde, de Italiaan zegt dat je de koffie moet drinken zoals deze bedoeld is. Dus geen hazelnoot smaakjes of dergelijke. Wanneer je deze regels onthoudt kan je geen flater slaan in een koffiebar.

Een bezoek aan een koffiebar start vaak bij de kassa. Vaak betaal je de koffie vooraf en dien je dus een keuze te maken aan de kassa. Bij de kassa hangt vaak ook een bord met alle verschillende soorten koffie. Met natuurlijk met stip bovenaan de normale Italiaanse espresso, dus niet zoals wij het gewend zijn in Nederland. Andere koffies zijn bijvoorbeeld caffè ristretto, caffè macchiato, caffè lungo (of caffè Americano), latte macchiato, caffè doppio, caffè Latte, caffè con panna, caffè coretto, café crème, cappuccino of de Granita al Caffè.

Nog altijd weet ik niet alle koffies te onderscheiden. Onlangs heb ik geleerd wat de wat de caffè corretto is. Als je corretto namelijk vertaald naar het Nederlands lees je correcte koffie of juist gecorrigeerde koffie. Bleef dus alsnog een raadsel wat deze koffie inhoudt. Navraag leerde dat er een scheut alcohol doorheen gaat. Maar van alle koffie soorten blijkt er zelfs ook een ‘aalmoes’ koffie te bestaan. In kleine barretjes komen nog wel eens daklozen mensen binnen die vragen om een caffè sospeso (een uitgestelde koffie). Juis de kleine barretjes houden nog geheel ouderwets hun verkoop van de koffie bij op een papiertje. Wanneer er een tip wordt gegeven, wordt dit geld weggelegd voor een caffè sospeso.  Wat een mooi gegeven!!

Zo langzamerhand begin ik mijn eigen favoriete koffiebarretjes te ontdekken. Al blijven er ook een aantal die enorm toeristisch zijn maar die wel één van de beste koffies hebben. Te denken aan caffè Tazzo d’Oro of caffè Sant’Eustachio. Beide zijn vlakbij het Pantheon te vinden, een bezoek aan het Pantheon kan dan niet ook niet zonder een bezoekje aan één van deze twee zaakjes. Er bestaat echter wel een groot verschil tussen beide. Bij caffè Sant’Eustachio voegen ze altijd suiker toe. Wanneer je dit niet wenst moet je dit vooraf kenbaar maken.

Mijn eigen favoriete zaakjes zijn Angelina (vlakbij fontana di Trevi) en i dolci di nonna Vicenza (vlakbij Campo di Fiori). Bij beide is er ook ruimte om de koffie zittend te drinken en tegelijkertijd ook te kunnen genieten van een taartje of andere dolci of juist even wat te lezen en/of te schrijven. Een bezoek aan i dolci di nonna Vicenza kan echter niet zonder het proeven van hun ijs. Slechts keuze uit vijf smaken maar zoooo lekker…….

Advertenties

Romulus en Remus, het stichtingsverhaal van Rome

Op 21 april heeft Rome zijn 2769ste verjaardag gevierd. En met zoveel verhalen in Rome kent ook het stichtingsverhaal een liefdesdrama over een liefde die niet had mogen plaatsvinden maar waar we tot de dag van vandaag nog over praten.

Voor de oorsprong van Rome wijken we uit naar de (oude) stad Alba Longo, een stad die ten zuidoosten van Rome lag. In 700 voor Christus was koning Numitor aan de macht. Dit was echter tot grote weerstand van zijn broertje, Amulius. Amulius wilde zelf graag regeren en heeft om die reden zijn broer, de koning, en zijn neefje, de troonopvolger, vermoord. In zijn strijd om zelf koning te worden had Amulius besloten om zijn nichtje Rhea Silva wel in leven te houden. Wel werd zij ‘verbannen’ naar de cultus van Vesta en werd een zogenoemde Vestaalse maagd. Dit hield in dat zij niet mocht trouwen en zeker geen kinderen mocht krijgen, hierdoor zou zij niet in staat zijn troonopvolgers op de wereld te zetten en was zij voor Amulius geen bedreiging meer. Het in leven houden van Rhea Silva is achteraf geen goede zet gebleken.

Mars en Rhea Silvia

Het is namelijk oorlogsgod Mars geweest die verliefd op haar werd. Nadat hij had gehoord van het verhaal van koning Numitor en Rhea Silva besloot hij de mooie Rhea Silvia te willen ontmoeten. Mars zag haar voor het eerst toen zij in de tuin wandelende en was direct verliefd. In het geheim bracht Mars nachtelijke bezoekjes aan Rhea Silva. De liefdesrelatie heeft geleid tot een zwangerschap. Rhea Silva heeft haar zwangerschap voor haar oom, koning Amulius, echter niet verborgen kunnen houden. Koning Amulius besloot dat Rhea Silva gevangen genomen moest worden. Gedurende de gevangenschap zijn de tweelingbroertjes Romulus en Remus ter wereld gekomen. Na de geboorte van de tweeling is Rhea Silva, alsnog, ter dood veroordeeld. Ook de tweelingbroers werden ter dood veroordeeld. Maar op dat moment maakte koning Amulius wederom een verkeerde inschatting.

Koning Amulius wilde zelf zijn handen niet vuil maken en gaf opdracht de jongens in de rivier de Tiber achter te laten. De slaven van Amulius voelde echter enige medelijden met Rhea Silva en haar kinderen en besloten de kinderen niet te vermoorden maar in een mandje in de rivier achter te laten. Het mandje met de kinderen is met de stroom meegegaan en later blijven steken in een rivierbedding, daar zijn de jongens gevonden door een wolvin. Het zou Mars, de vader van de kinderen, zijn geweest die de wolf richting de kinderen heeft gestuurd om hen veilig te houden. Nadat de wolvin de kinderen tot op zekere leeftijd had gezoogd is de zorg van de jongens overgenomen door een herder en diens vrouw.

Pas jaren later heeft de herder aan zijn ‘zoons’ durven te vertellen wat hun achtergrond was en werd het voor Romulus en Remus duidelijk dat zij afstammelingen waren van koning Numitor. Gezamenlijk zijn zij in opstand gekomen tegen koning Amulius en hebben zij hem verdreven. Om deze gebeurtenis kracht bij te zetten besloten zij, op de plek waar zij als baby’s gevonden waren, een nieuwe stad te stichten. De jongens, die tot dat moment alles samen deden en samen beslissingen maakten, konden het niet eens worden wie over de nieuw gestichte stad mocht gaan heersen. De ruzie tussen de broers is geëindigd in het gegeven dat Romulus zijn broer Remus heeft vermoord en de stad naar zichzelf heeft vernoemd, Rome.

Symbool RomeTot de dag van vandaag wordt je in de stad nog altijd herinnerd aan dit (liefdes) verhaal. Op een aantal plekken in de stad vindt je beeltenissen van de wolvin die twee kinderen zoogt. Op deze manier zal het verhaal nooit vergaan en blijft dit beeld het symbool van Rome.

Triumphs and Laments – a project for Rome

Sinds een aantal weken is er veel bedrijvigheid te zien langs een deel van de oevers van de Tiber, specifiek gezegd vanaf de Ponto Sisto tot Ponto Mazzini. Tot voor kort was het voor mij niet helemaal duidelijk wat er nu aan de hand was maar nu is duidelijk dat er wordt toegewerkt naar 21 april aanstaande. Op deze datum viert Rome de stichting van de stad. Aanstaande donderdag zal dat de 2769ste verjaardag van Rome zijn. En om dit te vieren is de Zuid Afrikaanse kunstenaar William Kentrigde gevraagd de geschiedenis van Rome weer te geven in twee dimensionale kunst op een muur van 500 meter breed. (Kentrigde is een bekend kunstenaar die bijzondere animatiefilms, houtskooltekeningen en installaties maakt. Een terugkerend thema voor hem is de sociale ongelijkheid in Zuid- Afrika).

Voor dit project is het thema de geschiedenis van Rome. Deze worden door beeltenissen op de muur langs de Tiber op een niet chronologische volgorde weergegeven. Wandelend langs de piazza Tevere, zoals de oevers ook wel worden genoemd, moet je soms je nek verrekken om de kunstwerken goed te bekijken. De muren rijken hier zeker tot tien meter in de hoogte en het is juist die hoogte die maakt dat de kunstwerken echt tot leven lijken te komen. Zo is er een afbeelding van het ‘logo’ van Rome, de tweeling Romulus en Remus te samen met een wolvin te zien. Maar ook afbeeldingen van Julius Ceaser (eerste eeuw voor Chr) , Marcus Aurelius (keizer uit de tweede eeuw na Chr. grondlegger voor het bouwen van de stadsmuur) en Giordano Bruno (filosoof, priester in de 16 eeuw na Chr. die door de toenmalige Paus ter dood is veroordeeld) komen voorbij.

Wat Wiliam Kentrigde heeft gedaan lijkt bijna te simpel voor woorden. In de stad waar de auto’s en vespa’s hun motoren laten ronken en veelvuldig hun uitlaatgassen verspreiden gebruikt Kentrigde nu een zeer biologische manier om zijn kunst tentoon te stellen. Kentrigde is (te samen met honderden vrijwilligers) te werk gegaan met grote sjablonen die tegen de muren zijn gezet om de muur eromheen als het ware schoon te maken van de vuiligheid die zich de afgelopen jaren op de muren heeft vastgezet. Wat overblijft is een twee dimensionaal beeld die op de muur tot leven komt.

IMG_6474

Deze geheel natuurlijke wijze maakt dat de Romeinen en haar gasten hier voor de aankomende maanden, en mogelijks zelfs jaren, van kan genieten. Met de tijd zullen de weergaves vervagen. Rome wordt vaak omschreven als een soort openlucht theater, en dat is zeker waar en vanaf donderdag 21 april is Rome een kunstwerk rijker. Op deze datum zal het kunstwerk met ondersteuning van licht en muziek officieel worden geopend. En daar ga ik zeker proberen bij te zijn, de beelden zullen dan helemaal tot leven komen en zal een ieder mee nemen in een ware reis door de tijd.

storie d’amore da Roma

De stad Rome is, als we verschillende onderzoeken op internet moeten geloven, één van de meest romantische steden van Europa. Ik zal de laatste zijn die dat tegenspreekt. Zeker omdat, nu ik de stad steeds beter leer kennen, het mij opvalt dat er veel (eeuwenoude) liefdesverhalen in de stad terug te vinden zijn. Achter de mooiste, kleinste maar ook onopvallendste pleintjes schuilen mooie verhalen. Ik wil jullie hiervan graag laten mee genieten en zal dan ook met regelmaat een aparte blog schrijven over liefdesverhalen uit Rome.

 

 

l’inizio della primavera

Met de start van de lente zijn de weervoorspellingen in Rome ineens in één klap verbeterd. Daar waar het de afgelopen periode veelvuldig heeft geregend (waar ik dus zeker te weten niet voor naar Rome was gekomen) loopt het kwik ineens op naar plus 20 graden. Bloemen komen uit hun knoppen, de straten krijgen hun kleur terug en zelfs de gemiddelde Italiaan durft de afgelopen dagen een laagje kleding uit te trekken. De geur van verse bloemen in de straat mengt zich met de geur van verse koffie, dolci en pizza.

Met de oplopende temperaturen in Rome was het voor mij even tijd om voor vijf daagjes naar Nederland te vliegen. De bruiloft van Sander en Priscilla maakte namelijk zijn opwachting. Met nog maar een paar dagen te gaan merkte ik dat de spanning bij iedereen zo langzamerhand wel op ging lopen. De laatste puntjes op de i en toen was het 8 april. De dag dat mijn broer zijn schrijverstalent middels een gedichtje op Facebook uitte en openlijk zijn liefde voor Priscilla (wederom) kenbaar maakte. Het was een liefdevolle, warme en inspirerende dag. De dag dat niet alleen het bruidspaar er schitterend uitzag maar ook mijn nichtje in haar prinsessenjurk de harten van vele heeft gestolen!! En hoewel je bij haar nooit hoeft te twijfelen of ze wel zal glimlachen op de foto leek het deze dag alsof ze iedereen nog meer een plezier wilde doen en heeft ze met haar lach, haar applaus en vrolijke houding de dag voor iedereen nog een beetje mooier gemaakt.

De bruiloft van Sander & Priscilla was voor mij ook het moment om veel familie en vrienden weer even kort te zien. Ook heb ik gelukkig nog een bliksem bezoek aan Rotterdam kunnen brengen en vriendinnetjes kunnen ontmoeten. De tijd in Rome is echt voorbij gevlogen en wat is er een hoop gebeurd in de afgelopen maanden dus er was genoeg om over bij te praten. Het was ontzettend fijn om iedereen te zien en wat voel ik mij een bevoorrecht mens met zoveel lieve mensen om mij heen. Allemaal even betrokken, bezorgd en hoopvol voor de toekomst.

En dan na vijf, hectische en chaotische, dagen was het weer tijd om in het vliegtuig te stappen en terug naar ‘huis’ te gaan. Op naar een nieuw appartement en nieuwe huisgenoot, dus opnieuw wennen aan een nieuwe omgeving. De eerste dagen in het huis verlopen goed al ben ik alweer voor wat verrassingen komen te staan. Francesca is een ‘echte’ Italiaanse maar met een hard van goud. Bij onze kennismaking heeft ze me verteld dat ze haar kamer eens per maand verhuurd via airbnb en/of couchsurfing. Voor mijn vertrek naar Nederland had ze echter ook ‘gasten’ in het huis. (Lees: getrouwde ex vriend met zijn (nieuwe) vriendin). En ook bij terugkomst uit Nederland werd ik verwelkomt door nieuwe gasten. Lieve Francesca vindt het moeilijk om ‘nee’ te zeggen en beland op deze manier zelf snel op de bank in de woonkamer. Alhoewel de start in het nieuwe appartement dus ook wat chaotisch verloopt heb ik er wel vertrouwen in dat met de start van de lente, de start van een nieuwe maand het allemaal wel goed gaat komen.