Marzo pazzo

In Nederland kennen we het spreekwoord ‘maart roert zijn staart’ als het gaat om de stormachtige weersomstandigheden die in de maand maart kunnen plaatsvinden. In Italië zeggen ze hierover marzo pazzo. Het weer in maart in Italië is, tot de dag van vandaag, alleen maar mooier aan het worden. Stormachtig is het echter wel (in mijn hoofd) geweest. De maand maart heeft in het teken gestaan van bezoek ontvangen uit Nederland, huis zoeken, verder oriënteren op werk gebied, Italiaans leren, blijven schrijven/ bloggen en vooral blijven genieten. Een aardig lijstje voor iemand die alles gestructureerd en grondig wil aanpakken. De les van de maand maart is dan ook geweest dat je soms niet alles te gelijk kan en er prioriteitenlijstjes gemaakt moeten worden. Zeker omdat ik erachter kwam dat het genieten in de laatste periode er vaak bij in is geschoten. Dus heb ik het zoeken naar een huisje en blijven genieten even op de bovenste plek gezet.

Het zoeken naar een huisje heeft mij op onverwachte bijzondere plekken gebracht. Een voorbeeld van zo’n bijzondere plek is het huis van Gian Lorenzo Bernini geweest. Eén van de bekendste architecten en beeldhouwers uit Italië in de barok periode (17de eeuw). Even rond mogen lopen in het huis waar Bernini heeft bedacht hoe het plein voor de Sint Pietersbasiliek er uit moet zien en waar hij de eerste schetsen maakte van zijn ‘Apollo en Daphne’ beeld was een bijzondere bezichtiging van een huis. Echter heeft het zoeken naar een huis ook een keerzijde en zeggen advertenties ook niet alles. Ook leer je hierbij de Italiaanse cultuur ook weer wat beter kennen, helaas niet altijd even positief. Daarbij kwam, dat het gevoel bij mij alleen maar sterker werd dat ik een kamer/ huisje nodig heb waar ik echt kan thuis komen en waar je totaal kan ontspannen. Dit maakte mijn lijstje met eisen helaas alleen maar langer, haha. Maar de aanhouder wint en per 15 april kan ik naar een, zoals de eerste indrukken waren, hele fijne plek.

En dan genieten…. de bezoeken uit Nederland zijn een welkome afleiding geweest van al de bezichtigingen van de huizen. Het begon begin maart met Wouter. De komst van Wouter maakte de drie-eenheid van vorig jaar (Wouter, Carine en Esther) voor een paar dagen weer even compleet! Met zijn drieën op zoek naar nieuwe plekken in Rome heeft mooie herinneringen gebracht aan vorig jaar. Het volgende bezoek was van mama en Rieta. Vijf dagen fietsend en wandelend door de stad. De maand is afgesloten met een bliksem bezoek van Martijn en Amy. In één dag Rome beleven en de sfeer proeven is een uitdaging maar volgens mij best goed gelukt.

Ik vind het heerlijk om mensen te ontvangen maar het afscheid nemen van mensen blijft een onderdeel wat ik graag oversla. Volgende week vlieg ik zelf even voor een paar dagen naar Nederland. De trouwdag van Sander en Priscilla staat voor de deur. Mooi moment om iedereen weer even te zien, al kan ik nu alweer tegen het afscheid opzien maar eerst….. GENIETEN. Dus ik tel dagen af naar april; nieuwe maand nieuwe kansen want om dan in de (weer) spreekwoorden te blijven. April doet wat hij wil…….

Advertenties

Mangiare

Eén van de voordelen van het wonen in Rome is natuurlijk het kunnen genieten van het heerlijke eten en drinken. En dat begint al bij de ochtend. Een goede start van de dag begint voor de Italiaan in een koffie barretje. Aldaar haalt men een cappuccino met een kleine dolci, oftewel een croissantje naturel of gevuld met jam, crème of chocolade. Maar met het schrijven van deze eerste zinnen stuit ik al op weerstand bij mezelf….. wanneer je deze woorden in het Nederlands uitspreekt (mogelijk gepaard met mijn ietwat Rotterdamse tongval zo nu en dan) klinkt het allemaal een stuk minder lekker. Dus we beginnen opnieuw, de dag in Rome wordt gestart met een cappuccino con cornetto semplice, marmelade, crema o cioccolato. (klinkt beter toch?). Na het nuttigen van de prima colazione kan er gestart worden met de (werk)dag. In ieder geval totdat de lunch (pranzo) zich weer aanbiedt. En met de komst van de lunch of het diner zijn de keuzes eindeloos. Pizza, pasta, risotto enz.

In de afgelopen eeuwen hebben de Romeinen hun eigen specialiteiten op de kaart gezet. Te denken aan de pasta all’amatriciana (pasta met wangspek van het varken), pasta cacio e pepe (pasta met pecoroni kaas en zwarte peper) of pasta carbonara (bij een ieder wel bekend maar dan zonder het gebruik van room). Van deze gerechten gaat het verhaal dat ze hun oorsprong kennen in Rome maar dat is voor veel gerechten echter niet waar. Bijvoorbeeld de pasta all’amatriciana kent zijn oorsprong uit een plaatsje genaamd Amatrice, een klein plaatsje niet ver van Rome. En wat te denken van de pizza, Het zijn vooral de Napolitanen die de eer opeisen dat zij de pizza hebben uitgevonden. Er kan met een vrij grote zekerheid gezegd worden dat de pizza Margherita vernoemd is naar de vrouw van de tweede koning van Italië, koningin Margherita. Toen koning Umberto I met zijn vrouw Margherita op reis was in Napels was daar een pizza bakker die voor de koningin een pizza wilde maken. Hij bakte er drie waarvan één in de kleuren van de Italiaanse vlag. Oftewel tomatensaus (rood), mozzarella (wit) en blaadjes met basilicum (groen). Koningin Margherita vond deze pizza het lekkerst waarna deze naar haar is vernoemd!

Genoeg keuze dus voor een goede lunch of een diner. Let wel, in Nederland zijn we gewend om, wanneer we uit eten gaan, te wachten met eten voordat iedereen zijn bord voor zijn neus heeft. In Italië kent men echter het gezegde ‘la pasta non aspetta’. Pasta wacht niet. De pasta wordt geserveerd op het moment dat de kok vindt dat de past het beste is. Wachten totdat iedereen aan tafel ook een gerecht voor zich heeft levert niet alleen koud eten op maar zeker ook een teleurgestelde en mogelijk een kok die zich gekrenkt voelt. En dan afsluitend aan het diner drinkt een echte Italiaan een klein likeurtje om de spijsvertering op gang te helpen. Blijkbaar erg belangrijk voor de Italianen. Dus drink de limoncello die je hier en daar aangeboden krijgt maar gewoon op anders heb je ‘de Italiaan’ straks tot tweemaal toe gekrenkt.

Samenvattend kan je zeggen dat elke maaltijd voor de Italiaan belangrijk is. Wanneer de Italiaan niet eet praat hij hoogst waarschijnlijk wel over eten. Zo mangiare, mangiare…. buon appetito!!

Gianicolo

Zoals bij vele bekend is Rome gebouwd op zeven heuvels. Voor degene die eerder in Rome is geweest is het ook bekend dat er veel meer heuveltjes te vinden zijn in deze stad dan de beroemde zeven. Eén van de, nog redelijk onontdekte, is de Gianicolo (Janiculum naar het Nederlands vertaald). Door sommige wordt deze de 8ste heuvel genoemd omdat de stadsmuren van Rome, gebouwd in de 3de eeuw na Chr. rondom deze heuvel is gebouwd. Deze prachtige heuvel ligt aan de ‘andere’ kant van de Tiber, aan dezelfde kant alwaar Vaticaanstad zich bevindt en onder andere via de wijk Trastevere kan je deze heuvel bereiken. In mijn ontmoetingen met toeristen in Rome kom ik er steeds meer achter dat deze heuvel helemaal niet zo bekend is bij de toeristen en dat is zonde want het is zeker de moeite waard om de klim naar boven te maken. En voor de niet-klimmers onder ons…. Er gaat ook een bus.

Boven aan de top van de heuvel kom je uit op het piazzale Garibaldi. Duidelijk herkenbaar aan het grote standbeeld ter ere van Signore Garibaldi. Hij staat bekend als grondlegger van de Italiaanse eenheid in 1871, oftewel hij ging tegen de paus in en vormde het land zoals we deze nu kennen, met Rome als hoofdstad. Bij het standbeeld is tevens, als eerbetoon aan Rome, de Romeinse wolvin met de tweeling Romulus en Remus afgebeeld. Maar het ruiterstandbeeld is niet het enige wat deze heuvel bijzonder maakt. Natuurlijk heb je vanaf hier ook weer een fantastisch uitzicht over de stad en kan je bij de uitzichten over Rome je gedachte weer de vrije loop laten. Maar net onder het ruiterstandbeeld van Garibaldi bevindt zich een lager gelegen plateau. Op dit plateau vindt dagelijks een korte ceremonie, onder leiding van een drietal soldaten, plaats. Om 12:00 uur wordt hier, naar goed gebruik sinds 1 december 1847, een kanonschot (een losse flodder natuurlijk) afgeschoten. Vroeger gebeurde dit bij de Engelenburcht maar sinds 1904 vindt dit plaats op de Gianicolo. Het afschieten van een kanonskogel had vroeger als doel om alle klokken gelijk te zetten en alle kerkklokken dus op hetzelfde moment te laten luiden. Het afschieten van het kanon wordt nu gedaan als eerbetoon aan vroegere tijden. 3,2,1…. BAM!!

Wanneer je met de bus de heuvel bent opgegaan heb je slechts nog maar één kant van de heuvel gezien. En een wandeling naar beneden is meer dan de moeite waard. Een niet te missen stop is dat fontana dell’ Aqua Paola. Een grote fontein gebouwd in de zestiende eeuw. Zoals bijna alle gebouwen, fonteinen en dergelijke is ook deze gebouwd in opdracht van een paus. De opdracht tot het bouwen van de fontein had te maken dat er op de heuvel geen plek was waar de bewoners schoon drinkwater konden krijgen. Klinkt als een genereus gebaar van de paus maar om de bouw te financieren heeft de paus de ‘belastingen’ verhoogd op onder andere wijn. Het moge duidelijk zijn dat de bewoners hier minder blij mee waren. Los van het geld wat de paus ontving van de burgers heeft hij, voornamelijk bij het Forum Romanum, stenen en marmer gestolen om de bouw compleet te maken. En alle toeristen zich maar afvragen waarom sommige gebouwen er slechts nog maar voor de helft staan…..

Door de weken heen leer ik Rome en zijn verhalen steeds beter kennen. Onontdekte plekken worden bekend en tonen hun eigen verhalen. Deze stad blijft mij verbazen en verwonderen! Dus nog altijd La Dolce Vita…..

 

 

 

Hit the road in Rome

En toen was het maart en ben ik alweer twee maanden in Rome. De eerste twee maanden in Italië hebben vooral in het teken gestaan om te genieten van het niets hoeven, dingen los laten, nieuwe dingen ervaren en nieuwe uitdagingen aangaan. Eén van de nieuwe ervaringen en uitdagingen houdt in dat ik maandelijkse een blog mag schrijven voor de website Ciao Tutti (www.ciaotutti.nl).

Een kleine financiële zekerheid heb ik de afgelopen maanden mogen halen bij Bici & Baci. Het bedrijf waar ik vorig jaar reeds drie maanden voor heb mogen werken. Toeristen per fiets rondleiden in een stad die mij zo dierbaar is geworden en die mij op geen enkele manier teleurstelt of van zelfsprekend wordt is dus ook echt geen straf en vind ik nog altijd leuk om te doen. En toch zit er in mijn achterhoofd altijd dat stemmetje wat mij eraan herinnert dat deze situatie niet eeuwig kan duren en wil ik mij ergens ook weer nuttig wil voelen. Dat (knagende) gevoel en de vraag van Bici & Baci om terug te keren binnen het bedrijf hebben de laatste week centraal gestaan. Zowel Carine als ik hebben het voorstel gekregen om een fulltime baan te delen. Uiteindelijk hebben de gesprekken hierover niet geleid tot een vorm van samenwerking waarin alle partijen een goed gevoel hadden en hebben we bedankt voor het aanbod. Enerzijds overheerst de opluchting maar anderzijds voelt het ook als een teleurstelling dat alle inspanningen van vorig jaar niet tot een constructieve samenwerking voor het nieuwe toeristen seizoen hebben mogen leiden.

Na de teleurstellende gesprekken zijn Carine en ik afgereisd naar Montecatini en hebben we gegeten, gedronken, geslapen maar ook nieuwe plannen gemaakt. De vriendschap tussen Carine en mij kent, onder andere de liefde voor Rome als bindende factor. Bijna een jaar na onze eerste kennismaking gaan we nog dagelijks de straten van Rome op en genieten we van alles wat het historisch en het hedendaagse Romeinse leven te bieden heeft. Dus met wat voor gevoel ook; geluk of misschien een mindere dag “hit the road in Rome” en de glimlach en het gevoel van luxe en mogelijkheden keert terug. Tevens halen we er beide veel plezier uit om andere mensen kennis te laten maken met de schoonheid van Rome. Kort na onze eerste ontmoeting, nu bijna één jaar geleden, maken we onderling al grappen dat we eigenlijk geen andere bedrijven nodig hebben om onze passies te delen met anderen. Wij kunnen dit ook zelf organiseren!! Mogelijk is DIT dus wel het moment om ons hoofd boven het maaiveld uit te steken, mogelijkheden te onderzoeken en een nieuwe uitdaging aan te gaan. Dus weg met het gevoel van teleurstelling, wij keren terug naar de straten van Rome en zeggen tegen elkaar ‘hit the road’ en waar deze weg eindigt weten we allebei niet. Maar met ‘hit the road in Rome’ gaan we onze eigen weg in.

Vooruitkijkend is de maand maart eigenlijk nu al geslaagd. Vanaf 2 maart ben ik gastblogger van de website Ciao tutti en vanaf 4 maart zal “Hit the road in Rome” op Facebook te vinden zijn en staan we klaar om toeristen, te voet, op de fiets of op de segway, mee te nemen de straten van Rome op en zal het genieten van de stad centraal blijven staan.