FIAT 500

Sinds een aantal jaren is de FIAT 500 weer helemaal terug in het huidige straatbeeld. De auto die zijn oorsprong kent in Turijn maar nog altijd in de straten van Rome veelvuldig is terug te vinden. I like them, a lot!! Sterker nog, ik maak van elke oude FIAT 500 die ik tegen kom een foto. Een gewoonte die veel mensen lijken te hebben. Vaak betrap ik andere mensen ook op het maken van een foto van een oude FIAT. De meeste zitten vol met deuken, butsen, krassen en andere beschadigingen maar misschien is dat juist de charme van de auto. Onverwoestbaar in de Eeuwige stad….

Na enige research kwam ik erachter dat dit jaar, 2016, de 80ste verjaardag van de FIAT 500 wordt gevierd. 80 jaar waarin de FIAT 500 ongeveer 9 keer officieel van model veranderde maar waarin weer allerlei sub categorieën te verkrijgen waren. Het verschil in model werd benoemd met een letter; de D, F, L, K, R enzovoort, al bleef het in de volksmond altijd gewoon de 500. De oorsprong van de 500 ligt in 1936 met de FIAT 500 topolino, oftewel een muisje. Dit muisje is bijna 20 jaar lang geproduceerd en kende een maximale snelheid van 85 kilometer per uur. Maar de FIAT 500 waar de huidige FIAT op is gebaseerd is het offciele tweede model en werd in 1957 voor het eerst geproduceerd. De versies die in dat jaar zijn gemaakt kende geen verwarming, geen achterbank en geen draaibare zijramen. Wel had dit model een open dak tot aan de achterklep waardoor het eigenlijk ook cabrio werd. De modellen hierna werden moderner waarbij ook het vermogen van de motoren steeds vaker is verbeterd. Het ‘einde’ van de FIAT 500 ligt in 1976, totdat hij precies 50 jaar na zijn introductie weer een nieuw leven kreeg. In een modern jasje weliswaar maar de nieuwe FIAT 500 wordt geroemd op het internet door de liefhebbers. Gezegd wordt dat de vormen hetzelfde zijn gebleven, het vermogen is zoals elke nieuwe productie verbeterd en het heeft haar ‘liefelijke’ uitstraling weten te behouden.

Liefelijk of niet, vorig jaar heb ik samen met vriendinnetje Thea kennis mogen maken met de FIAT 500. En onze ervaring was geen wederzijdse liefde. Ondanks dat we ook hebben ervaren dat het ‘vermogen’ en de maximale snelheid hoger ligt dat de eerste officiële FIAT 500 topolino maakte onze FIAT 500 wel een hoop geluid in de zin van piepen en knarsen. Na een ontmoeting met een uitermate vriendelijke service monteur hebben we de FIAT 500 toch maar ingeruild. De vraag is dan ook, wat maakt dat ik de behoefte voel om elke oude FIAT 500 op de foto te zetten?? Is het omdat zij met hun gebutste en beschadigde onderdelen nog altijd hun charme en aantrekkingskracht weten te behouden. Of misschien het gegeven dat alles wat in Rome staat met de jaren mooier wordt en meer wordt gewaardeerd. Ik weet het niet, maar tot die tijd maak ik gewoon van elke FIAT die ik zie een foto….

 

 

Advertenties

San Valentino, liefde in Rome

De dag van de liefde blijkt zijn oorsprong te hebben in Rome. Dat wist ik niet en eerlijk gezegd verbaasde mij dat omdat ik het nogal een commercieel feestje vind. Maar eigenlijk moet ik helemaal niet verbaasd zijn dat de oorsprong van deze dag ook in Rome ligt. Het spreekwoord luidt, alle wegen leiden naar Rome maar voor mij gaat het er steeds meer op lijken dat de wegen in Rome pas beginnen en vanaf hier verder gaan of op zich zelf gaan staan. En wanneer je Roma achterste voren leest staat er Amor, Italiaans voor liefde!!

Roma Amor

Maar oké terug naar de dag van de liefde….. de Romeinen herdenken op 14 februari San Valentino. Over de oorsprong van deze gedenkdag gaan verschillende verhalen (legendes). Waar alle verhalen het over eens zijn is dat er in 270 na Christus een priester leefde met de naam San Valentino. Eén legende vertelt het verhaal van San Valentino als de priester die verliefde stelletjes in het geheim in het echt verbond. Waarom in het geheim zal je je afvragen. In de periode van de derde eeuw leefde keizer Claudius II, hij voerde een strijd om zijn Romeinse Rijk te behouden. Om dat te bewerkstelligen was het wettelijk vastgelegd dat soldaten niet mochten trouwen. Ongehuwde mannen in het leger waren volgens keizer Claudius II eerder bereid te sterven indien zij geen vrouw hadden en hun leven alleen in het teken van het Romeinse leger stond. San Valentino brak dus met deze wet en heeft waarschijnlijk menig verliefd stel in het echt verbonden.

Omdat San Valentino, nadat hij was opgepakt, zich niet wilde bekeren naar het Romeinse, heidense, geloof is hij ter dood veroordeeld. Zoals goed gebruik in die tijd is hij eerst gemarteld nadat hij is onthoofd. Vlak voor zijn onthoofding zou San Valentino nog een briefje hebben achtergelaten, ‘van je valentijn’. Andere verhalen maken van San Valentino meer een barmhartige die mensen kon genezen. Zo zou hij voor zijn dood niet een briefje hebben achter gelaten maar een blind meisje weer haar zicht terug hebben gegeven. Hoe het ook zij, San Valentino stond voor liefde daar zijn alle verhalen het over eens. Het heeft tot de vijfde eeuw geduurd voordat 14 februari als heilige naamdag van San Valentino is benoemd.

Vele hebben aan mij gevraagd of ik voor de liefde voor een Italiaanse man naar Rome wilde verhuizen. Deze vraag krijg ik trouwens nog steeds best vaak. Om een ieder gelijk uit deze ‘Italiaanse droom’ te helpen het antwoord is nee. De afgelopen weken heb ik hierover met Nederlandse meiden, die zich ook in Rome gevestigd hebben, gesproken. Onze conclusie neigt toch naar het gegeven dat veel Italiaanse mannen ons ‘noordelijke’ temparement en vooral onze zelfstandigheid wat bedreigend vinden. Wij hebben toch vaak de dingen goed voor elkaar, oftewel fijne vrienden, een baan die we leuk vinden, goed salaris, eigen woning ed. Bij mijn afscheid van de Raad voor de Kinderbescherming heb ik het boekje ‘Italiaanse mannen’ geschreven door Pauline Valkenet gekregen. Dit moet ons, Nederlandse schones, een inkijkje geven in de vooroordelen dat de Italiaanse man slechts een macho, moederskindje en meester minnaar is. Dus misschien moet ik om de Italiaanse man echt te begrijpen dit boekje snel maar eens gaan uitpluizen en wie weet waar en met wie ik dan volgend jaar San Valentino vier………

I Dolci Passi

Wandelend en dwalend door de mooiste wijkjes van Rome. Hoe mooi is het als je een aantal passies dan kan delen met elkaar. Kort na mijn aankomst in Rome heb ik kennis mogen maken met Rosalie. Een Nederlands meisje die veel gelijkenissen met mij heeft aangaande het niet goed onder woorden kunnen brengen wat Rome nou juist zo bijzonder maakt. Maar middels haar i dolci passi tours (de zoete stapjes) probeert zij haar liefde voor Rome onder woorden te brengen en neemt zij toeristen mee op een wandeltour door een klein deel van de stad.

Afgelopen week kregen vriendinnetje Carine en ik een privé tour om op deze manier ook onze ervaringen over het ‘gidsen’ met elkaar te delen. Rosalie combineert haar wandel tours met een andere passie, en dat is eten. En laten wij daar nou ook gek op zijn. Omdat de tours wandelend worden volbracht geeft het de tijd en ruimte om een wijk goed te ontdekken, bezichtigen en onszelf weer te laten verbazen en te verwonderen. Al wandelend kwamen we op, ook voor ons, nog onbekende plekken van Rome. De joodse ghetto en Trastevere zijn twee wijken die, ondanks dat zij door de rivier de Tiber worden gescheiden, goed met elkaar te combineren zijn. De joodse ghetto ademt nog hun honderden jaren geschiedenis uit door de authentieke restaurantjes en delicatessen zaakjes. Vanaf de zestiende eeuw werden de regels voor joden strenger en maakte de Paus meer dan duidelijk dat hun geloof niet werd gerespecteerd, zij werden gedwongen om zich te bekeren tot het katholicisme. De joden werden verplicht zich enkel in deze wijk te begeven en ook hun handelswaar werd ingeperkt. Hier en daar op de muren vindt je nog aanwijzingen van de tijd dat de joden hier hebben gewoond. En zoals zoveel plekken in Rome kent ook deze wijk een mooi liefdesverhaal die gepaard gaat met dramatiek en mogelijk wat hoogmoed. Al wandelend hebben we nog mogen snoepen van een typische delicatesse, pizza deeg gevuld met noten en spijs.

De oversteek naar de wijk Trastevere kan vanuit de joodse ghetto middels de oudste brug van Rome. Trastevere betekend dan ook letterlijk ‘aan de andere zijde van de Tiber’. Het is een wijk die in de volksmond vroeger ook wel de ‘volkswijk’ genoemd werd. Slingerende straatjes, verstopte restaurantjes en kerken en onverwacht mooie hofjes waar de was droogt wappert nemen je mee weg van de drukte van de stad. Het voelt als een klein dorpje in plaats van een stad. Eén van de verstopte pareltjes in deze wijk is een koekjesfabriek!! Zo’n eentje waar je, als je binnen komt alles wil proeven en alwaar de bakkers je met een grote glimlach vol trots willen helpen.

Al met al voor ons een zeer geslaagde wandeling en een grote dank aan Rosalie om ons kennis te laten maken met deze onontdekte plekken…..

(voor iedereen die benieuwd is geworden naar de tour van Rosalie, zij is te vinden op Facebook “i dolci passi”)

Fine settimana italiano

Een weekendje weg in Italië is zo mogelijk nog meer een luxe dan in Nederland. En zeker als ik een weekend mag doorbrengen in Montecatini, een klein dorpje in Toscane. Mijn lieve vriendinnetje Carine bevindt zich regelmatig in dit kleine dorp en runt daar een heus olijven festijn.

Maar het dorpje Montecatini heeft iets magisch, het betovert je. Volgens de inwoners telt het dorpje zelf niet meer dan 600 inwoners, iets wat beangstigd kan werken voor een stadsmeisje maar hier als een warme deken voelt. Het dorp telt verder één bakkerij, één bar, een dorpsplein alwaar de mannen in de zomer zich aan de ene kant bevinden en de vrouwen aan de andere kant. Wat vooral opvalt bij de inwoners is hun gastvrijheid, vriendelijkheid en toegankelijkheid. Maar mogelijk ook door de ligging van het dorp en het huis van Carine, op een berg, wordt je betovert door de natuur die je om je heen ziet en de ruimte die je hierdoor voelt. Maar ook de geur, alles ruikt fris, nieuw en vers. Mogelijk ingegeven door het feit dat het strand op een  klein half uurtje rijden te vinden is. En dan heb ik nog niet eens gesproken over de stilte…. de intense stilte die daar zo goed te verdragen is maken de plek bijzonder magisch.

De dag in Montecatini begint voor de inwoners in de bar alwaar een espresso (of cappuccino) met dolci wordt genuttigd. Goed voorbeeld doet volgen dus de afgelopen dagen zijn ook wij de dag zo begonnen. Gevolgd door een lunch, aperitvo en diner, en dat dan een aantal dagen achter elkaar. Volgens goed Italiaans gebruik staat zo’n weekend in het teken van eten en praten over eten. Zaterdagavond werden we ‘getrakteerd’ op een diner in één van de plaatselijke restaurants. Een lange tafel met een gezelschap van ongeveer twintig man maakte het een ware galbani/bertoli reclame. Verse vis in allerlei vormen werden zowel in de pasta als bij de secondo (hoofdgerecht) geserveerd zoals alleen dat in Italië kan. Afgemaakt met een mooie witte wijn. Lege glazen lijken een ‘doodzonde’ in dit dorp en achteraf hebben we ons allemaal afgevraagd hoeveel we nou wel of niet gedronken hadden. Maar juist aan deze tafel voel je de gastvrijheid, de betrokkenheid en interesses van de bewoners. Al begrijpen we ook dat de aanwezigheid van vier Nederlandse dames aan tafel al voor genoeg ophef in het kleine dorpje zorgt.

Afgelopen weekend hebben we gesproken over ‘the Italian dream’. Eerlijk is eerlijk, afgelopen weekend was zoals deze alleen in je dromen voorbij komt…..