Roma, mi piace

Het besef komt steeds meer dat deze reis voor het ‘echie’ is en niet zomaar (weer) eens een paar maanden er tussenuit. Dit geeft me een intens vrij en vooral een rijk gevoel en ik denk dan ook met regelmaat… Rome, je zal er maar wonen! Overal pracht en praal om me heen, duizenden jaren geschiedenis met het ene verhaal wat nog mooier is dan het andere verhaal, met op bijna elke hoek van de straat een beeld, gebouw of kerk waar je zicht naar toe getrokken wordt en waarbij de gedachtes de vrije loop gaan. Maar Rome kent ook een andere kant, dit is de chaotische, hectisch ietwat hysterische kant. Denk aan het verkeer, het getoeter, de ruzies die op straat gemaakt worden, het constante getelefoneer van mensen en het gekwebbel van de mannetjes die vrijwel dagelijks bij elkaar komen. (Bewijst maar weer eens dat heus niet alleen vrouwen kwebbelen of roddelen). IMG_5317 (Edited)

En om nou juist even deze kant van Rome te ontvluchten vind ik het heerlijk om Rome letterlijk van een ander perspectief te zien. Met menig fietstourtje die ik onderneem om wat centjes bij de te verdienen jaag ik de toeristen één van de heuvels van Rome op. Bijna niets kan tegen de Giardino degli Aranci (sinaasappel tuin op de Aventijn heuvel) en het uitzicht wat je daar op de Sint Pietersbasiliek hebt, op. Ik zeg bijna niets….want dan ben je nog niet op de koepel van de Sint Pieterbasiliek zelf geweest. Een bezoek aan de Sint Pietersbasiliek en het Sint Pietersplein zijn voor vele mensen een reden om naar Rome te komen en is voor mij ook nog altijd, ondanks de hectiek van de toeristen, een plek waar ik graag kom. De grootste kerk van de wereld kent een geschiedenis die start rond 64 na Chr. Dit is de plek waar Petrus aan zijn voeten is gekruisigd toen hij als martelaar ter dood werd veroordeeld. Drie eeuwen hierna werd besloten om op zijn, vermoedelijke, graf een basiliek te bouwen ter eren van het christelijke geloof. De kerk zelf kent een bouwperiode van eeuwen en de meest prestigieuze architecten (uit hun tijd) hebben hun steentje hieraan bijgedragen.

Alleen de klim is al een onderneming waard… halverwege kom je eerst op de galerie die je vanaf boven een aanzicht geeft op het interieur van deze kerk. Vandaaruit kom je op het dakterras aan de voet van de koepel. Dit is de plek om de koepel van dichtbij te bewonderen en ook de beelden op het voorportaal aan de achterkant te bekijken. Echter ben je dan pas halverwege en middels een steeds smaller wordende trap die zich bevindt tussen de binnen- en buiten schil van de koepel loop je naar boven. Je staat dan op 132,5 meter hoogte en hebt een waanzinnig panoramisch uitzicht over de stad Rome.

Ik kan geen genoeg krijgen van de panorama uitzichten van Rome, ze brengen me rust, geven me nieuwe ideeën en het enige wat ik denk…. Rome, je zou er maar wonen!!

Advertenties

Neve a Roma??

Na verscheidene uitgebreide maaltijden vol met pasta’s en wijnen was het tijd om weer even wat actiefs te ondernemen. Dus een redelijke ‘lazy’ zondag bracht mij, in mijn hardloop schoenen, in een van de mooiste parken van Rome, Parco della Caffarella. Dit park hoort bij de Via Appia (de oudste weg van de wereld) en is een beschermd natuurgebied.

Al lopend, genietend en nadenkend over een thema voor mijn volgende blog werd de eerst zo mooie blauwe lucht hier en daar al wat donkerder. In de stad die bijna 2500 zonuren en 89 dagen neerslag per jaar telt, beschreven wordt als een klimaat met warme zomers en milde winters werd ik overhalen door natte sneeuw!! Een glimlach en een lachbui over dit schitterende moment kon ik niet onderdrukken. Het was kort maar schitterend om half in de zon, half in de natte sneeuw in Rome te lopen.

Maar…. sneeuw in Rome, kan dat? Bij thuiskomst leerde een zoektocht over het internet mij dat slechts 1% van de gemiddelde jaarlijkse neerslagsom in de vorm van sneeuw is en als het een keer sneeuwt het meestal beperkt blijft tot natte sneeuw. Al lezende bedacht ik mij dat ik onlangs met mijn huisgenoot had gesproken over sneeuw in Rome. En had hij niet gezegd dat het zeldzaam is maar wel voorkomt? En ja, een verdere speurtocht leerde mij dat er in februari 2012 een heuse sneeuwbui over de stad heeft getrokken die het dagelijkse leven van Rome voor enkele dagen in zijn greep heeft gehouden. Geen metro, treinen en winkels die geplunderd werden.

Naast deze enigszins geruststellende cijfers ben ik ook tot de ontdekking gekomen dat het elk jaar op 5 augustus sneeuwt in Rome, en wel in de Santa Maria Maggiore. Een legende vertelt het verhaal van een zekere Johannes van Rome en zijn vrouw. Op 5 augustus 356 hadden zij dezelfde droom. In de droom kregen zij van Maria de opdracht een nieuwe kerk te stichten op een van de zeven heuvels van Rome, de plek van deze nieuw te bouwen kerk zou worden aangegeven door sneeuw. De droom is voorgelegd aan de toenmalige paus en deze beweerde exact dezelfde droom te hebben gehad. De paus, Johannes en diens vrouw vonden op de heuvel Esquilijn sneeuw in de vorm van het fundament van een kerk, waarop direct gestart is met de bouw van de kerk. In 432 werd deze kerk herbouwd, dit werd de Santa Maria Maggiore oftewel één van de zeven pelgrimskerken en één van de vier pauselijke basilieken van Rome. Om Maria te eren en ter nagedachtenis van deze gebeurtenis worden er jaarlijks op 5 augustus witte bloemen blaadjes van boven in de kerk naar beneden los gelaten.

Sneeuw in Rome blijkt dus een jaarlijks terugkerende gebeurtenis en kent zoals zoveel in Rome ook een bijzonder verhaal……

 

 

Imparare lo stile italiano

Mijn nieuwe motto ‘say yes to new adventures’ heeft tot mijn verbazing alweer wat opgeleverd. In het kader van ‘wij Dutchies moeten elkaar helpen’ (wijze woorden van een wijze Nederlandse vriendin) kreeg ik 48 uur na aankomst een sollicitatiegesprek in mijn schoot geworpen. In een klein warenhuis zoeken / zochten ze mensen voor op de koffer afdeling. Of ik binnen twee dagen op gesprek wilde komen, met een Italiaanse CV op zak waar gelieve wel wat ervaringsplekken op genoteerd zouden staan. Lastig dacht ik want naast een bijbaantje van toen ik 15 jaar was ben ik altijd ‘de koper’ geweest en niet ‘de verkoper’. Maar zo lastig denken ze in Italië niet en als het niet te ver tegen mijn principes in zou druisen werd me aangeraden om twee ervaringsplekken erop te zetten. Waar of niet, dat maakt niet zoveel uit. Met behulp van mijn huisgenoot heb ik mijn ‘werkervaring’ wat mooier op papier kunnen zetten. Te samen met de notitie dat ze mijn gegevens niet zomaar kunnen gebruiken en de vermelding dat ik deze vacature gevonden had op internet was ik klaar om op pad te gaan. Voor degene die mij een beetje kennen hebben de twee dagen voorafgaand aan ‘het gesprek’ vol gestaan met twijfel maar ik wilde vanaf de start van het nieuwe jaar meer uitdagingen en tadaaaa daar was er één.
Maar Italië zou Italië niet zijn als zij ook niet hier hun eigen stijl hanteren….. nadat ik buiten de winkel door de vriendin van mijn vriendin ben opgevangen en kort ben voorgelicht over de Samsonite koffers, het minimale salaris en de werkdagen was ik volgens haar klaar voor een ontmoeting met de baas. Dat ik de taal bijna niet spreek hoefde volgens haar ook geen probleem te zijn. Binnen in de winkel kwam ik tot de ontdekking dat de baas er niet van op de hoogte was dat ik zou komen en in mijn beste gebrekkige Italiaans heb ik mijzelf kunnen voorstellen en mijn CV kunnen overhandigen. De bazin had echter alleen tijd voor een ‘vleeskeuring’ waarbij haar blik van boven naar onder en weer terug ging, zij mijn zo zorgvuldig opgestelde CV opvouwde en veilig opborg tussen haar blouse en BH bandje en in het Italiaanse ratelde dat ze er naar zou kijken en indien ze interesse had dat ze me mogelijk binnen een week zou bellen. Tien bange minuten later stond ik weer buiten, was ik nog even snel ingelicht over een aantal onaardige en ongezellige mogelijke nieuwe collega’s maar had ik het wel gedaan!!

Of ze nog belt of niet, ik heb kennisgemaakt met de sollicitatie wijze van Italië en ook daarin liggen nog heel veel uitdagingen maar vast en zeker ook kansen! En tot die tijd…….naamloos

Arrivederci Olanda

Dan was daar dus het moment waar ik zelf al zes maanden naar toe leefde. Tijd om mensen gedag te zeggen…. Mijn afscheid tour, door sommige arrivederci tour genoemd, begon halverwege december al. Het was tijd om afscheid te nemen van mijn werk; zevenenhalf jaar bij dezelfde werkgever, ontzettend lieve collega’s en vertrouwdheid. Daar waar ik als een berg tegenop zag werd een mooie middag met lieve woorden en voelde ik mij een bevoorrecht mens. Maar de trein met zwaaiende mensen vertrok hier pas en zou twee weken doorgaan. Ik bleef en blijf bij mensen aangeven dat het geen afscheid is. Afscheid klinkt mij veel te definitief in de oren en niemand weet hoe het allemaal verder loopt, en daarbij ik zit slechts 1600 km verderop.

Met het neerdalen van alle kerstglitters, oud & nieuw pailletten, poedersuiker van de oliebollen was het eindelijk 3 januari en dus tijd voor vertrek. Huilend en ook weer vol twijfels over waarom ik dit wilde begon ik aan de dag. Na een brunch met het gezin en totaal te zijn verrast door vriendinnetjes stapte ik dan toch de auto in. Op weg naar Eindhoven alwaar het laatste ‘gedag’ momentje plaats zou vinden. Wederom huilend heb ik daar lang staan zwaaien!! Zwaaien naar de liefste, zwaaien naar Nederland en mezelf moed inzuigend om aan het avontuur te gaan beginnen. Want, ik zeg JA tegen avontuur.

Na een goede vlucht stond ik twee uur later op de ‘heilige’ grond en was ik thuis! Ik heb het ene thuis verlaten om naar mijn andere thuis te gaan. Ik ben er van overtuigd dat iedereen zich op verschillende plekken thuis kan voelen. Het is een gevoel van berusting, ontspannenheid en warmte. Ooit heeft iemand mij eens gevraagd of Rome ‘mijn stad’ was waar mijn ziel thuis zou komen, oftewel de stad waar je je zo vrij voelt van geest dat deze zich grenzeloos kan rond bewegen. Ik kan mij eigenlijk geen betere stad voorstellen dan Rome om mijn geest de vrije loop te laten. Genieten van het hier en nu maar ook proberen de verbeelding zijn werk te laten doen en bedenken hoe alles er vroeger uit zou hebben gezien. Wat dat is Rome, een stad met mogelijkheden, een lang (en hier en daar een donker) verleden maar zeker ook met een toekomst. Ben benieuwd wat Rome in 2016 voor mij in petto heeft!!

say yes to new adventures